สมาชิกตัวน้อย
ผมพินิจมองเด็กตัวขาวแก้มอ้วนกลมตรงหน้าเด็กคนนี้เหรอที่พ่อกับแม่รับมาเพื่อให้เป็น้องชายของเขา ผมไม่อยากได้น้องนะ ให้พ่อกับแม่เอาไปคืนได้ป่าววะ..ระหว่างคิดก็ดันเผลอไปสบเข้ากับดวงตากลมโตใสแจ๋วที่มองมาพร้อมกับรอยยิ้มใสซื่อที่ส่งยิ้มมาให้จนตาหยี โชว์รอยบุ๋มเล็กๆที่ข้างแก้มทั้งสองข้าง กึก แต่..ไหนๆท่านก็อุตส่าห์ไปรับมาแล้วให้อยู่ด้วยกันก็ได้ เด็กแก้มอ้วนเอียงคอมองผมตาแป๋วเหมือนกับว่าสมองน้อยๆภายใต้หัวกลมๆกำลังคิดอะไรอยู่
คนนี้เหรอที่พ่อจ๋าแม่จ๋าบอกว่าเป็พี่ชายของหนู หนูหันซ้ายหันขวาเอ๋..พ่อจ๋ากับแม่จ๋าหายไปไหนกันนะแล้วหนูจะถามใครได้ล่ะเนี่ยทำไมพี่ชายคนนี้ถึงตัวสูงจัง แล้วสายตาที่มองลงมาที่หนูก็ดุ๊ดุ เฮือก! พี่ชายคนนี้คงจะไม่ตีหนู..และจะไม่เอาหนูไปส่งคืนที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเกื้อกูลใช่ไหมนะ
เฮือก! หนูมัวแต่คิดถึงเื่ร้ายๆอยู่ในหัว เสียงของแม่จ๋าทำเอาหนูสะดุ้งโหยง
"อ้าว! มาแล้วเหรอเ้าลูกชายมานี่มาพ่อกับแม่จะแนะนำให้ได้รู้จักกับน้อง"ผมละสายตาจากเด็กแก้มอ้วนตรงหน้าเพื่อหันไปหาพ่อกับแม่ที่เดินมา ยังไม่ทันที่ทุกคนจะพูดอะไรกันต่อ
"พี่ฮะ หนูชื่อพายพี่ชื่ออะไรเหรอฮะ" พอละสายตาออกมาได้เพียงแป๊บเดียวเด็กแก้มอ้วนก็เดินมากระตุกที่ชายเสื้อของผมเบาๆพลางแหงนหน้าส่งยิ้มพร้อมกับคำถามมาให้ อือ ก้อ..น่ารักดีแฮะ
"คริๆ น้องพายมาหาแม่ก่อนค่ะ" แม่ย่อตัวลงนั่งยองยองแล้วกวักมือเรียกเด็กแก้มอ้วน
"ฮะ แม่จ๋า" หึ ปากหวานจริงๆเด็กแก้มอ้วน
"คนนี้คือพี่ชายของหนูค่ะ ชื่อพี่นาย นวดล เมธธาวงษ์ ส่วนเรานะตานาย คนนี้คือน้องพาย พิชานันท์ เมธธาวงษ์ เป็น้องชายของลูกครับ" ผมมองร่างเล็กแก้มอ้วนในอ้อมแขนของแม่ที่ยืนทำตาปริบๆมองแม่ทีมองมาที่ผมทีอย่างไร้เดียงสา ผมยิ้มให้ร่างเล็กอย่างใจดีทันทีที่หน้าอ้วนๆตากลมๆหันมาที่ผมอีกครั้ง
"พี่ชื่อนาย เรียกว่าพี่นายก็ได้นะ" เด็กแก้มอ้วนส่งยิ้มแบบเต็มแก้มมาให้ก่อนที่ปากเล็กๆนั่นจะขยับพูดเจื้อยแจ้ว
"สวัสดีนะฮะพี่ชาย หนูไม่ดื้อไม่ซนแล้วก็กินไม่เยอะด้วยนะฮะ" เด็กแก้มอ้วนจับแขนแม่ที่กอดอยู่ให้ผละออก ยกมือป้อมๆขึ้นมาไหว้ผมแล้ววิ่งดุ๊กดิ๊กมาแหงนหน้ามองผมก่อนจะอ้าแขนกางออกแล้วมองตาแป๋วมายังผม
"....?" ผมเลิกคิ้วขึ้นอย่างงงๆ
"คิกคิก อุ้มหนูหน่อยฮะ พี่ชายตัวสู๊งสูงหนูเมื่อยคอไปหมดเลยนะฮะเวลาที่คุยกับพี่ชาย"
คำพูดซื่อๆไร้เดียงสานั่นเรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนไม่เว้นแม้แต่ผม
"พายลูก ทำไมช่างเจรจาแบบนี้ล่ะมาให้แม่หอมหน่อยสิคะ" แม่กางแขนออกรอรับเด็กแก้มอ้วนที่เปลี่ยนทิศทางแล้วโถมตัวเข้าไปหาแม่อีกครั้ง
"ฟอด ฟอด ลูกใครน่ารักเสียจริง" เด็กแก้มอ้วนคิ้วขมวดเอียงคอมองแม่ตาแป๋ว
"อ้าว หนูก็เป็ลูกของพ่อจ๋ากับแม่จ๋าไงฮะ" ทำไมแม่จ๋าลืมง่ายจังนะหนูนี้งงเลยฮะ
"ฮ่าๆๆ โอ๊ย!ลูกของพ่อน่ารักจัง มาๆขอพ่อหอมมั่งสิเ้าตัวแสบ" พ่อจ๋ามาอุ้มหนูออกไปจากอ้อมแขนของแม่จ๋าแล้วฟัดแก้มอ้วนของหนูซะหลายฟอดเลย
"คิกคิก หนูจี้พ่อจ๋า คิๆๆ" หนูดิ้นดุ๊กดิกเพื่อที่จะลงจากการที่ถูกพ่อจ๋าอุ้มพอเท้าน้อยๆของหนูแตะพื้นหนูก็วิ่งไปหาพี่ชายแล้วกางแขนออก
"อุ้มหนูพี่ชายอุ้มหนู" พี่ชายตัวสูงยิ้มแล้วย่อตัวลงเพื่ออุ้มหนูขึ้นมากระเตงไว้ งื้อ พอมองใกล้ๆพี่ชายของหนูก็ยิ่งหล่อมากๆเลยนะ หนูเผลอมองเพลินเลยฮะจนพี่ชายมองหนูตอบกลับมาแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ โอ๊ะ!แย่แล้ว พี่ชายรู้ตัวแล้วว่าถูกหนูแอบมอง เอ่อ..
"หนูอายุ5ขวบ พี่ชายอายุกี่ขวบแล้วเหรอฮะ"
"หึหึ พี่อายุ17ครับ" ผมเอานิ้วไปจิ้มเบาๆลงบนแก้มอ้วนๆกลมๆอย่างมันเขี้ยว
เอ๋ พี่ชายมาจิ้มแก้มอ้วนหนูทำไมกัน โอ๊ะ หรือว่าพี่ชายคงเริ่มจะเอ็นดูหนูขึ้นมาบ้างแล้วนะ..คิดได้ดังนั้นก็ยิ่งทำให้หนูอารมณ์ดีเลยแกว่งขาสั้นๆเหวี่ยงไปมาในอากาศแล้วหัวเราะคิกคัก
"พอพี่เขาอุ้มก็อารมณ์เลยนะตัวเล็กของแม่"
"หนูเป็เด็กอารมณ์ดีนะฮะแม่จ๋า"
"ฮ่าๆๆจ้าๆอารมณ์ดีก็อารมณ์ดีเน๊อะ..ไปๆ ทานข้าวกันดีกว่าแม่ทำอาหารไว้เยอะแยะเลยแถมมีขนมด้วยนะ ตัวเล็กของแม่หิวหรือยังคะ"
"..อึก" หนูเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ทันทีที่ได้ยินแม่จ๋าบอก รีบหันไปมองหน้าพี่ชายเลยทำให้หนูรู้ว่าพี่ชายก็แอบมองหนูอยู่เหมือนกัน หนูว่าพี่ชายก็ต้องเอ็นดูหนูบ้างแล้วแหละ งั้นถ้ามื้อนี้หนูเผลอกินเยอะไปบ้างพี่ชายคงไม่ดุหนูใช่ไหมนะ
"หิวฮะแม่จ๋า ท้องหนูนี้ร้องจ๊อกเลยนะฮะ"
"ฮ่าๆตัวแสบของพ่อไปๆเ้านายพาน้องไปกินข้าวกัน" พ่อจ๋าเข้ามายีหัวของหนูแล้วเดินน้ำหน้าไป หนูเลยกระตุกขาสั้นๆของหนูเพื่อเตือนให้พี่ชายออกเดิน พี่ชายหัวเราะหึหึแล้วพาหนูเดินไปนั่งที่โต๊ะกินข้าว แต่พอพี่ชายวางหนูลงบนเก้าอี้หัวหนูยังไม่พ้นโต๊ะทำเอาหนูชะเง้อคอยาวมองของกินบนโต๊ะตาละห้อยซึ่งก็เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนจนเสียงดังลั่น หนูหันไปมองคนโน้นทีคนนี้ทีไม่รู้ว่าพวกเขาหัวเราะอะไรกัน แต่หนูดูแล้วก็น่าจะมีเื่ดีๆเกิดขึ้นแน่ๆ เมื่อคิดได้แบบนั้นหนูก็เลยหัวเราะตามไปด้วยอีกคน จริงๆหัวเราะเล่นๆนี่ก็สนุกเหมือนกันนะฮะ
"ฮ่าๆๆตัวแสบของพ่อจะน่ารักเกินไปแล้วนะ พ่อใจเจ็บ" พ่อจ๋าเอื้อมมือมาบีบแก้มอ้วนของหนูอีกแล้ว หนูว่าแก้มอ้วนๆของหนูนี่ก็มีประโยชน์เหมือนกันนะเพราะมันทำให้ทุกคนเอ็นดูหนูมากจริงๆ คิกคิก
"แหม เบาได้เบาครับ อย่าลืมว่าลูกอีกคนก็นั่งหัวโด่อยู่นี่ทั้งคน แม่ครับดูพ่อสิ ลำเอียงรักเด็กแก้มอ้วนมากกว่าผมไปแล้วเนี่ย"
"โอ๋ๆ ไม่อิจฉาน้องนะลูกรักของแม่น้องยังเด็ก ดูสินั่งมองคนโน้นทีคนนี้ทีสายตากลมล่อกแล่กไปมา ฮืออ น่ารักไม่ไหว แม่หลง"
ผมถึงกับถอนหายใจพลางทอดสายตามองไปยังเด็กแก้มอ้วนหัวไม่พ้นโต๊ะนิ่ง ก่อนจะส่ายหน้าแล้วยกร่างเล็กขึ้นมานั่งบนตัก ร่างเล็กเอี้ยวหัวกลมๆมามองผมอย่างงๆก่อนจะพยักหน้าหงึกๆแล้วยิ้มให้ผมจนขึ้นลักยิ้มที่ข้างแก้มทั้งสอง เห้อ! ท่าจะไม่รอดอีกคนซะแล้วสิ ก็ถ้าน้องชายป้ายแดงของเขาจะขยันน่ารักไม่หยุดแบบนี้
"หนูขอบคุณนะฮะพี่ชาย" หนูเงยหน้าขึ้นแล้วส่งยิ้มตาหยีไปให้..แต่ทำไมพี่ชายมองหนูแบบนั้นนะหรือพี่ชายจะเคืองที่พ่อจ๋าแม่จ๋ามารักหนู โอ๊ะ!แย่แล้วถ้าพี่ชายโกรธแล้วพาหนูกลับไปส่งคืนที่บ้านเด็กกำพร้าเกื้อกูลแบบนี้หนูก็แย่น่ะสิ พอหัวสมองน้อยๆคิดมาแบบนี้หัวใจดวงเล็กๆของหนูก็เต้นตึกตึกไม่หยุด ทำไงดีนะ!
"เป็อะไร ทำตาอะไรแบบนั้น" ผมเอ่ยถามเมื่อเห็นร่างเล็กบนตักทำตาล่อกแล่กกรอกลูกตาไปมาแถมคิ้วยังขมวดแน่นจนดูน่าตลก
กึก ผมใที่จู่ๆร่างเล็กบนตักก็ทำท่ากระถดตัวยงโย่แล้วหมุนตัวหันหน้ามากอดผมแน่นด้วยลำแขนสั้นๆแล้วใช้ฝ่ามือน้อยๆป้อมๆตีปุๆลงที่สีข้างทั้งสองของผมเบาๆเหมือนปลอบโยน
"โอ๋ๆ พี่ชายอย่าน้อยใจไปเลยนะฮะ พ่อจ๋าแม่จ๋าก็รักพี่ชายมากเพียงแต่ว่าหนูยังตัวเล็กอยู่พ่อจ๋าแม่จ๋าเลยเอ็นดูหนูมากกว่านิดหนึ่งแค่นั้นเอง จริงๆนะฮะ"
ฮ่าๆๆๆสามเสียงประสานก่อนที่จะมีเสียงเล็กๆหัวเราะเอิ๊กอ๊ากตามมาอีกหนึ่งเสียง :)
******
#พี่นายน้องพาย
#น้องชาย
*********
TBC.
13K
![[จบ] ปลุกตำนานเทพยุทธ์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1734091024_52065864.webp)
