หยุดเวลาล่าสวาท (nc)​

บทที่ 2 ตอนที่ 3 ยามคนใหม่

    เข้ม เริ่มเหนื่อยหน่ายกับงานขับรถส่งของที่มีเวลาทำงานไม่แน่นอน เขาได้เปลี่ยนมาทำงานใหม่เป็นยามประจำหมู่บ้านแห่งหนึ่ง หมู่บ้านนี้เงียบสงบ เต็มไปด้วยบ้านเดี่ยวของครอบครัวชนชั้นกลาง 

    เขาตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่ ยิ้มแย้มทักทายชาวบ้านที่เดินผ่านป้อมยาม ช่วยเหลือทุกคนเล็ก ๆ น้อย ๆ  เพื่อสร้างภาพลักษณ์ของยามที่เป็นมิตร ด้วยร่างกายกำยำและใบหน้าคมเข้มของเขาทำให้ชาวบ้านบางคน โดยเฉพาะเหล่าแม่บ้านในหมู่บ้าน มักแอบมองด้วยความสนใจ 

    ในใจของเข้ม เต็มไปด้วยความหื่นกระหาย เขาคอยมองหาสาว ๆ ที่จะมาเป็นเหยื่อ​ของนาฬิกาข้อมือวิเศษของเขาและเหมือนว่าเขาจะเจอแล้ว

    เธอชื่อ นิด แม่บ้านสาววัย 26 ปี ที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านนี้ นิดเป็นสาวหน้าตาน่ารัก สูงราว ๆ 160 ใบหน้ารูปไข่ ไม่ได้แต่งหน้าจัด แต่มีเสน่ห์จากความเป็นธรรมชาติ ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มที่ดูไร้เดียงสาและเต็มไปด้วยความอบอุ่น ผิวขาว รูปร่างสมส่วน หน้าอกขนาดพอประมาณ ผมยาวสลวยที่มักมัดหลวม ๆ เธอมักสวมชุดอยู่บ้านเรียบง่าย เช่น เสื้อยืดตัวหลวมและกางเกงขาสั้นที่เผยให้เห็นเรียวขาสวย    

    สามีของนิดต้องไปทำงานต่างจังหวัด บ่อยครั้งที่เขาไม่อยู่บ้านหลายวันติดต่อกัน ปล่อยให้เธออยู่บ้านคนเดียว นิดมักออกมารดน้ำต้นไม้หน้าบ้านตอนเช้า หรือนั่งเล่นที่ระเบียงในตอนเย็น และทุกครั้งที่เจอเข้ม เธอจะยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตร 

   ความเป็นมิตรและรอยยิ้มของนิดทำให้เข้มรู้สึกหลงใหล​ในตัวเธอและคอยหาโอกาสเล่นสนุกกับเธอ

    วันหนึ่งในยามบ่ายที่แดดเริ่มแรง นิดเดินกลับจากตลาดใกล้หมู่บ้าน มือทั้งสองข้างของเธอเต็มไปด้วยถุงพลาสติกที่บรรจุผัก เนื้อ และของสดสำหรับทำกับข้าว เธอสวมเสื้อยืดสีเทาอ่อน และกางเกงขาสั้น แสดงให้เห็นเรียวขาที่ขาวนวล ผมยาวของเธอมัดเป็นหางม้า ใบหน้ามีเหงื่อซึมเล็กน้อยจากอากาศร้อน ทำให้ดูมีเสน่ห์แบบธรรมชาติ 

    เธอเดินผ่านป้อมยามที่เข้มนั่งอยู่ สายตาของเข้มจับจ้องเธอทันที เขาแสดงสีหน้าที่ดูเป็นมิตรและลุกจากเก้าอี้ในป้อมยาม เดินออกมาทักทายเธอ 

    “สวัสดีครับ หนูนิด ถุงเยอะขนาดนี้หนักแย่เลย มา ๆ ลุงช่วยถือให้” 

     เขายื่นมือออกไปด้วยท่าทางที่ดูเต็มใจช่วยเหลือนิดยิ้มอย่างสุภาพ มองเข้มด้วยดวงตากลมโต 

    “สวัสดีค่ะ ลุงเข้ม อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ นิดถือไหว...” 

     เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน แต่เมื่อเห็นถุงในมือที่เริ่มหนัก เธอก็ลังเลเล็กน้อย 

    “เอ... แต่ถ้าลุงไม่ลำบาก ก็ได้ค่ะขอบคุณมากเลยค่ะ ”

    “ลำบากอะไรล่ะ หนู” 

    เข้มหัวเราะเบา ๆ คว้าถุงจากมือเธอไปถือทันที 

    “ลุงนั่งป้อมทั้งวัน ขยับตัวบ้างก็ดี ไป ๆ ลุงเดินไปส่งถึงบ้านเลย” 

    เขายิ้มกว้าง แววตาแฝงความเจ้าเล่ห์ที่เธอมองไม่เห็น 

    นิดยิ้มขอบคุณ 

   “ใจดีจังเลยค่ะ ลุงเข้ม งั้นขอรบกวนนะคะ” 

    เธอเดินนำหน้าเขาไปตามถนนในหมู่บ้าน มุ่งหน้าไปยังซอยที่ค่อนข้างลึกและเงียบสงบ บ้านของเธอตั้งอยู่เกือบสุดซอย เป็นบ้านเดี่ยวที่มีรั้วเตี้ย ๆ และสวนเล็ก ๆ หน้าบ้านที่เต็มไปด้วยดอกไม้สีสันสดใสระหว่างทาง เข้มพยายามชวนคุยเพื่อให้เธอรู้สึกสนิทกันมากขึ้นแต่ก็แอบมองเรือนร่าง​กับใบหน้าน่ารัก ๆ ของเธอไปด้วย ส่วนเธอก็แอบมองร่างกายอันสูงใหญ่ของเขาเช่นกัน

     “หนูไปตลาดบ่อยมั้ยเนี่ย” 

     เข้มมองไปที่ถุงในมือแล้วหันมายิ้ม

    “ค่ะ นิดไปเกือบทุกวันเลย ซื้อของสดมาทำกับข้าว เมื่อก่อนทำให้สามีกินทุกวันเลยติดเป็นนิสัย แต่ช่วงนี้สามีหนูไม่อยู่ นิดเลยทำกินคนเดียว” 

     แวดตาของเธอดูเศร้าเล็กน้อย

    “อ้าว สามีหนูไปไหนล่ะ” 

    เข้มแสร้งถามด้วยน้ำเสียงที่ดูสนใจ แต่ในใจเริ่มวางแผน

    “เค้าทำงานต่างจังหวัดค่ะ ต้องไป ๆ มา ๆ บางทีก็อยู่ที่นู่นหลายวัน” 

    นิดตอบด้วยรอยยิ้มฝืด ๆ พยายามกลบความรู้สึกเหงา

    “เหงาแย่เลยสิ หนู” 

    เข้มพูดด้วยน้ำเสียงเห็นใจ     

    “ก็... นิดหน่อยค่ะ แต่ก็ชินแล้ว” 

    เธอพูดแล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง 

    “ถึงบ้านแล้วค่ะ ขอบคุณมากเลยนะคะ ลุงเข้ม”

    เข้มยื่นถุงกับข้าวให้เธอแล้วบอกลาเธอ เขาเดินกับป้อมยามไปด้วยรอยยิ้ม

    “หนูนิดเดี๋ยวลุงจะช่วยคลายเหงาให้เอง”