ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        ทันทีที่คำว่า ‘สมฐานะ’ หลุดออกมาจากปากของหูหลันเยวี่ย หลินซือหย่วนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นมา

        "เธอยังอวดอ้างตัวเองว่าเป็นคนรุ่นใหม่ แล้วทำไมถึงไม่คิดว่าความสมฐานะกันมันเป็นเรื่องคร่ำครึล้าสมัยล่ะ?" หลินซือหย่วนยัดลูกอมใส่มือหูหลันเยวี่ยเบาๆ

        หูหลันเยวี่ยอยากกินลูกอมที่อยู่ในมือมาก เพราะกินข้าวเย็นไปไม่นานนัก ตอนนี้จึงเริ่มหิวขึ้นมาบ้างแล้ว

        หลังจากชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง หูหลันเยวี่ยก็วางลูกอมลงเงียบๆ "ไม่ใช่ว่าขนบธรรมเนียมเก่าๆ ทุกอย่างจะเป็นเรื่องคร่ำครึล้าสมัย ฉันว่าเรื่องความสมฐานะกันมันไม่มีวันล้าสมัยหรอก"

        ถึงแม้หลินซือหย่วนจะไม่เห็นด้วยกับความคิดเห็นของหูหลันเยวี่ย แต่เขาก็เลือกที่จะคล้อยตาม

        "อย่างนั้นฉันจะช่วยหาหนุ่มโสดที่ดี เหมาะสมกันทั้งฐานะและหน้าตาให้กับโจวเจียฮุ่ย ตอนนี้จะให้พวกเขาดูตัวกันเลยไหม?" หลินซือหย่วนมีแหล่งทรัพยากรหนุ่มโสดมากมายในมือ

        หูหลันเยวี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า "ไม่ต้องรีบร้อน นายช่วยหาให้ก่อน ตอนนี้ในใจของพี่สาวฉันยังมีแต่หลิวเฉิงไฉอยู่ ถึงแม้เราจะชักจูงให้เธอเลิกได้ ก็คงต้องใช้เวลาทำใจอีกสักพัก"

        หลินซือหย่วนพยักหน้าตอบรับว่าเขาเข้าใจ

        เมื่อพักผ่อนกันพอสมควรแล้ว ทั้งสองคนก็เริ่มอ่านหนังสือต่อ

        ราวๆ สามทุ่ม หูหลันเยวี่ยก็กลับบ้านไปเตรียมการสอน

        ถึงแม้บ้านของทั้งสองจะอยู่ใกล้กันมาก แต่หลินซือหย่วนก็ยังไม่สบายใจที่จะให้แฟนสาวกลับบ้านคนเดียว

        เมื่อหูหลันเยวี่ยไม่ทันตั้งตัว หลินซือหย่วนก็คว้ามือเรียวเล็กของเธอไว้

        เมื่อเห็นว่าหูหลันเยวี่ยไม่ได้ขัดขืน ความกล้าของหลินซือหย่วนก็เพิ่มมากขึ้น "หลันเยวี่ย…ฉันขอมอบจูบแรกของฉันให้เธอได้ไหม?"

        ในทันใดนั้น อากาศที่อบอุ่นอยู่แล้วก็เริ่มอบอวลไปด้วยความหวานชื่น

        เมื่อเผชิญหน้ากับหลินซือหย่วนที่นับวันยิ่งกล้ามากขึ้นเรื่อยๆ หูหลันเยวี่ยก็สะบัดมือเขาออกอย่างแรง "ใครอยากได้จูบแรกของนายน่ะ? ถ้านายได้คืบจะเอาศอก ระวังฉันต่อยนะ!"

        "ไม่กล้าแล้วครับ ไม่กล้าแล้ว ที่รักอย่าโกรธ อย่าโกรธเลยนะ" หลินซือหย่วนแสร้งทำเป็นหวาดกลัวขอโทษขอโพย แล้วหน้าด้านเข้าไปจับมือหูหลันเยวี่ยอีก

        "รีบกลับบ้านไปอาบน้ำนอนไป" หูหลันเยวี่ยชกหมัดเบาๆ ไปที่หลินซือหย่วนหนึ่งที แล้วก็วิ่งหนีไป

        และแล้วก็วันอาทิตย์

        หลังจากเลิกเรียนตอนเช้า หูหลันเยวี่ยก็รีบกลับบ้านไปกินข้าว แล้วก็ไปที่ตัวอำเภอ

        เธอเอาเสื้อผ้าที่ถิงถิงกับจ้าวหงเหมยช่วยกันทำในช่วงสองสามวันนี้ไปที่ตัวอำเภอด้วย

        เมื่อไปถึงตัวอำเภอแล้ว หูหลันเยวี่ยก็ตรงไปยังร้านขายเสื้อผ้า

        ตอนที่เธอไปถึง โจวเจียฮุ่ยก็กำลังต้อนรับลูกค้าสองคนที่มาเลือกซื้อเสื้อผ้าอยู่

        ลูกค้าที่มาซื้อเสื้อผ้าเป็นชายหญิงคู่หนุ่มสาว ดูยังไงก็เป็นคู่รักกัน

        โจวเจียฮุ่ยกำลังขายเสื้อผ้าราคาแพงในร้านอย่างคล่องแคล่ว

        ส่วนใหญ่เน้นขายเสื้อผ้าผู้หญิง

        หลังจากแนะนำสินค้าอยู่หลายครั้ง สาวคนนั้นก็ตัดสินใจซื้อกางเกงยีนส์หนึ่งตัว เสื้อโค้ตขนสัตว์หนึ่งตัว และเสื้อผ้าธรรมดาอีกหนึ่งตัว

        รวมๆ กันแล้วเป็นเงินหกสิบกว่าหยวน

        สาวน้อยที่ซื้อเสื้อผ้าไปสามตัวก็ออกจากร้านเสื้อผ้าไปด้วยความเบิกบาน แต่สีหน้าของหนุ่มที่เดินตามหลังเธอไปจ่ายเงินนั้นดูไม่ค่อยดีนัก

        ในตอนนั้น เงินหกสิบกว่าหยวนในอำเภอเล็กๆ ถือเป็นเงินเดือนหนึ่งเดือนของคู่สามีภรรยาที่ทำงานทั้งคู่เลยทีเดียว

        มาที่ร้านเสื้อผ้าครั้งเดียวก็ใช้จ่ายเงินเท่ากับเงินเดือนของคนสองคนรวมกัน ใครจะไม่เสียดายบ้าง

        หลังจากลูกค้าออกไปแล้ว โจวเจียฮุ่ยถึงสังเกตเห็นหูหลันเยวี่ยที่ยืนอยู่ในร้านนานแล้ว

        "เยวี่ยเยวี่ย ดูสิ แป๊บเดียวก็หาเงินได้เงินสิบหยวนมาตั้งหลายใบ" โจวเจียฮุ่ยโบกเงินในมือให้หูหลันเยวี่ยดูอย่างดีอกดีใจ

        หูหลันเยวี่ยหยิบเสื้อผ้าที่เอามา ใส่ไม้แขวนไว้ในร้านทีละตัว

        "พี่สาว กินข้าวหรือยังคะ ถ้ายังไม่ได้กิน ก็ไปหาอะไรกินหน่อย ฉันจะดูร้านให้เอง" หูหลันเยวี่ยถามด้วยความเป็นห่วง

        โจวเจียฮุ่ยรีบบอกว่า "กินแล้ว กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปน่ะ อร่อยจริงๆ นะ!"

        ข้างๆ ร้านเสื้อผ้าเป็นร้านขายของชำ ที่นั่นเพิ่งจะมีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเข้ามาขาย

        โจวเจียฮุ่ยได้กินไปครั้งหนึ่งแล้วก็ติดใจจนเลิกไม่ได้เลย

        เมื่อรู้ว่าโจวเจียฮุ่ยกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเป็นอาหารกลางวัน หูหลันเยวี่ยก็ขมวดคิ้ว "พี่สาว ถึงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปจะอร่อย แต่ก็กินเป็นอาหารหลักไม่ได้นะ มันย่อยยาก กินเยอะๆ ไม่ดีต่อสุขภาพ"

        โจวเจียฮุ่ยตอบว่า "อย่างนั้นฉันจะเชื่อเธอก็แล้วกัน นานๆ ทีก็กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสักครั้ง ส่วนวันปกติก็กินหมั่นโถวกับผักดอง"

        "จะกินแต่หมั่นโถวกับผักดองก็ไม่ได้ค่ะ ทุกวันก็ต้องกินผักสักมื้อ" หูหลันเยวี่ยแนะนำ

        เมื่อพูดถึงเรื่องกินแล้ว โจวเจียฮุ่ยก็รีบเอารายรับในช่วงสองสามวันนี้ให้หูหลันเยวี่ยดู "ไม่นึกเลยนะเนี่ย อย่างน้อยทุกวันก็ขายเสื้อผ้าได้สามตัวขึ้นไป ใช่แล้ว เยวี่ยเยวี่ย เสื้อผ้าที่ขายดีที่สุดในร้านเราไม่ใช่เสื้อผ้าที่เอามาจากเมืองหลวง แต่เป็นเสื้อผ้าที่เราตัดเองนะ"

        หูหลันเยวี่ยฟังโจวเจียฮุ่ยพูดไปพลาง ดูบัญชีอย่างละเอียด

        ถึงแม้โจวเจียฮุ่ยจะจบแค่ชั้นมัธยมต้น แต่เธอก็ทำบัญชีได้ละเอียดมาก แถมยังดูง่ายอีกด้วย

        หลังจากที่หูหลันเยวี่ยรู้ว่าเสื้อผ้าที่ตัดเองขายดีกว่าเสื้อผ้าที่เอามาจากข้างนอก เธอก็รู้สึกดีใจมาก "ในเมื่อเสื้อผ้าที่เราตัดเองขายดีกว่า ต่อไปก็ให้แม่กับถิงถิงเร่งมือหน่อยก็แล้วกัน รอถึงปีหน้า ฉันจะซื้อจักรเย็บผ้าเพิ่มอีกสองตัว แล้วจ้างผู้หญิงที่ตัดเสื้อผ้าเป็นแถวๆ นี้มาทำงาน แบบนี้เราก็ไม่ต้องไปรับเสื้อผ้ามาขายแล้ว"

        โจวเจียฮุ่ยถามขึ้น "ถ้าขายแต่เสื้อผ้าที่เราตัดเอง จะช่วยประหยัดต้นทุนได้เยอะเลยใช่ไหม?"

        "แน่นอนอยู่แล้ว อย่างน้อยก็ประหยัดได้หนึ่งในสามส่วนของต้นทุน" หูหลันเยวี่ยตอบพร้อมรอยยิ้ม

        หลังจากพูดคุยเรื่องธุรกิจกันได้ครู่หนึ่ง หูหลันเยวี่ยเห็นว่าในร้านไม่มีลูกค้าใหม่เข้ามา เธอจึงเริ่มพูดถึงเรื่องความรัก

        "พี่สาว วันนั้นป้ารองไปหาฉันที่บ้าน เรื่องของพี่กับหลิวเฉิงไฉพวกเรารู้กันหมดแล้ว ป้ารองเป็นห่วงพี่มากจริงๆ นะ" หูหลันเยวี่ยมองโจวเจียฮุ่ยด้วยสายตาที่จริงจัง

        โจวเจียฮุ่ยที่เมื่อครู่ยังร่าเริงอยู่ ตอนนี้กลับดูห่อเหี่ยว "เยวี่ยเยวี่ย ฉันว่าพ่อกับแม่ของฉันมีอคติกับพี่เฉิงไฉ ตอนเด็กๆ พี่เฉิงไฉอาจจะเคยทำเรื่องไม่ดี แต่นั่นก็เพราะเขายังเด็กอยู่ ส่วนที่แม่บอกว่าพี่เฉิงไฉมีความสัมพันธ์ที่ไม่ถูกต้องกับคนอื่นตอนที่ทำงานอยู่ข้างนอก ฉันว่ามันเป็นไปไม่ได้"

        ในฐานะคนที่เคยผ่านมาแล้ว หูหลันเยวี่ยเข้าใจดีถึงความลุ่มหลงในตัวหลิวเฉิงไฉของโจวเจียฮุ่ยในตอนนี้

        ชาติที่แล้ว เธอก็เคยถูกความอ่อนโยนและความโรแมนติกของสวีคังหลอกล่อจนขาดสติ

        หูหลันเยวี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "พี่สาว จำเรื่องที่ฉันเคยเล่าให้ฟังได้ไหม เรื่องของสาวน้อยที่ไม่ฟังคำแนะนำของพ่อแม่ ดึงดันที่จะหนีตามผู้ชายที่พ่อแม่ไม่ชอบน่ะ?"

        "เรื่องนั้นฉันจำได้แน่นอน" โจวเจียฮุ่ยหวนนึกถึงจุดจบที่น่าเศร้าของผู้หญิงที่หนีตามผู้ชายขึ้นมาในทันที

        ยิ่งคิด โจวเจียฮุ่ยก็ยิ่งกลัว หน้าเล็กๆ เริ่มซีดลงเล็กน้อย

        เมื่อเห็นสีหน้าของโจวเจียฮุ่ย หูหลันเยวี่ยก็รู้ว่าเรื่องนั้นสร้างความตกใจให้กับเธอมาก "พี่สาว พวกเรายังเด็ก หลายคนหลายเรื่องเรามองไม่ทะลุปรุโปร่งเท่าพ่อแม่ ถ้าพ่อแม่ไม่ชอบใคร เราจะคบกับเขาต่อหรือไม่ก็ต้องคิดให้ดีก่อน ใครๆ ก็อาจจะทำร้ายเราได้ มีแต่พ่อแม่เท่านั้นที่จะไม่ทำร้ายเรา พี่ว่าจริงไหม?"

        โจวเจียฮุ่ยค่อยๆ ฟังสิ่งที่หูหลันเยวี่ยพูด "เยวี่ยเยวี่ย ฉันจะคิดเรื่องของฉันกับพี่เฉิงไฉอย่างรอบคอบ เธอวางใจเถอะ ฉันจะไม่ทำเรื่องโง่ๆ ที่ทำให้พ่อแม่ต้องเสียใจ"

        "ฉันเชื่อมั่นในตัวเธอนะ" หูหลันเยวี่ยส่งรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นให้กับโจวเจียฮุ่ย