“ไฉไฉ วันนี้เรากำลังจะออกเดินทางไปตำบลซิ่นถงกันแล้วนะ” กู้หยูม่านพูดกับไฉไฉด้วยท่าทางกลุ้มใจ
‘ได้ย้ายไปอยู่ที่ใหม่ไม่ดีหรือเ้าคะ ทำไมโฮสต์ถึงทำท่าทางกลุ้มใจเช่นนั้นเล่า มีอะไรให้ไฉไฉช่วย โฮสต์บอกมาได้เลยเ้าค่ะ’
“ภรรยาคนใหม่ของหลิ่วซานกั๋วก็อาศัยอยู่ที่อำเภอฉางไม่ใช่หรือ แล้วเ้าดูลูกชายทั้งสามคนของข้าสิ หน้าตาของพวกเขามีส่วนคล้ายหลิ่วซานกั๋วขนาดนั้น ต่อให้หลิ่วซานกั๋วไม่ยอมรับว่าพวกเขาเป็ลูก แต่ใครจะเชื่อว่าลูกชายทั้งสามคนไม่ใช่ลูกของเขากัน” กู้หยูม่านถอนหายใจ “เฉินซีก็อีกคน ต่อให้ตอนนี้เขาจะเป็น้องชายบุญธรรมของข้าแล้วก็เถอะ แต่ข้าก็ยังกังวลว่าจะมีคนคิดไม่ดีกับสถานะของข้ากับเขาอยู่ดี ถ้ามีวิธีทำให้หน้าตาของเขามีส่วนคล้ายข้าขึ้นมาสักหน่อยก็คงจะดี”
‘เื่แค่นี้เองหรือเ้าคะ โฮสต์ไม่ต้องกังวลเลยเ้าค่ะ ในระบบมียาสำหรับใช้เปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ขาย เพียงกินยาเข้าไปหนึ่งเม็ด รูปลักษณ์ของคนคนนั้นก็จะเปลี่ยนไปตามที่โฮสต์้าเ้าค่ะ’
“จริงหรือ? ถ้ามันได้ผลจริงข้าก็อยากซื้อ” กู้หยูม่านรีบถาม “แล้วยาชนิดนี้มีราคาเท่าไหร่หรือ”
‘เม็ดละสิบตำลึงเ้าค่ะ’
“ไฉไฉ! เ้าคิดที่จะปล้นกันหรือไร ยาอะไรราคาตั้งสิบตำลึง ถ้าข้าต้องซื้อยาทั้งหมดสี่เม็ด ข้าไม่ต้องจ่ายเงินไปสี่สิบตำลึงเลยหรือ” กู้หยูม่านได้ยินราคาก็ต้องใ
‘แม้แต่ยุคที่โฮสต์จากมาก็ไม่มียาวิเศษแบบนี้ขายไม่ใช่หรือเ้าค่ะ ในยุคของโฮสต์มีแค่วิธีการผ่าตัดเปลี่ยนใบหน้าเท่านั้น อีกทั้งยาชนิดนี้เป็ยาวิเศษที่ซื้อมาจากดินแดนอื่น ระบบจะต้องทำการซื้อขายหลายทอดกว่าจะได้ยามามอบให้โฮสต์ เพราะฉะนั้นยาวิเศษราคาเม็ดละสิบตำลึงไม่นับว่าแพงเลยเ้าค่ะ’
กู้หยูม่านคิดตามก็เห็นด้วย การผ่าตัดเพื่อทำศัลยกรรมจะสู้ยาวิเศษที่แค่กินเข้าไปก็เปลี่ยนรูปลักษณ์ทันทีได้อย่างไรกัน
“สิบตำลึงก็สิบตำลึง ข้าซื้อยาทั้งหมดห้าเม็ด” กู้หยูม่านไม่ลืมที่จะซื้อให้ตัวเองเช่นกัน “ไฉไฉเด็กดี ลดราคาให้ข้าบ้างไม่ได้หรือ”
‘ได้สิเ้าคะ ยาทั้งหมดห้าเม็ดคิดแค่สี่สิบห้าตำลึง แต่ลดราคามากกว่านี้ไม่ได้แล้วเ้าค่ะ’
“ขอบใจนะไฉไฉ” กู้หยูม่านยิ้มดีใจ ‘อย่างน้อยก็ประหยัดไปได้ตั้งห้าตำลึง ตอนนี้เงินในมือเหลือแค่สองร้อยตำลึงเท่านั้น ไหนจะต้องเก็บไว้ซื้อที่ดินกับสร้างบ้านขนาดห้าห้องนอน ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเงินแค่นี้จะพอหรือเปล่า ต่อจากนี้คงต้องรีบไปเก็บสมุนไพรมาขายเสียแล้ว’
‘ส่งมอบยาเรียบร้อยแล้ว โฮสต์จะใช้บริการอย่างอื่นต่อหรือไม่เ้าคะ’
กู้หยูม่านมองยาทั้งห้าเม็ดที่วางอยู่ในมือ “ไม่แล้วล่ะ”
ไฉไฉจึงรีบตัดสัญญาณระบบทันทีเพราะไม่อยากพูดกับกู้หยูม่านนานกว่านี้ นางไม่ได้บอกกับเ้านายว่าส่วนลดห้าตำลึงต้องแลกมากับที่เด็กชายฝาแฝดทั้งสามคนต้องเปลี่ยนรูปลักษณ์ให้มีหน้าตาคล้ายทั้งเ้านายและเนื้อคู่ของเ้านาย หากกู้หยูม่านรู้ว่าไฉไฉกำลังหาคู่ครองให้ตนเอง กู้หยูม่านต้องต่อว่าไฉไฉนานหลายชั่วยามเป็แน่
หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ กู้หยูม่านเอายาให้เด็กชายฝาแฝดทั้งสามและกู้เฉินซีคนละหนึ่งเม็ด “ยาเม็ดนี้เป็ยาบำรุงที่ข้าซื้อมาจากโรงหมอ พวกเ้ารีบกินเข้าไปสิ มันจะช่วยปรับสมดุลในร่างกายให้พวกเ้า ต่อไปพวกเ้าจะได้มีร่างกายที่แข็งแรง”
“แล้วยาของท่านแม่เล่าขอรับ ท่านแม่ไม่ได้ซื้อให้ตัวเองบ้างหรือ” กู้เฟิงอวี่ถาม
“แม่กินเข้าไปก่อนพวกเ้าแล้ว พวกเ้าดูสิ ตอนนี้ิัของแม่ไม่คล้ำและเส้นผมของแม่ก็ไม่แห้งเหมือนเมื่อก่อน” กู้หยูม่านใช้สองมือประคองใบหน้าของตนเองแล้วยิ้มให้ลูกชาย “ใบหน้าของแม่ก็ขาวผ่องและอวบอิ่มขึ้นตั้งเยอะ พวกเ้าไม่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงว่าแม่สวยขึ้นบ้างหรือ”
เด็กชายทั้งสามคนมองดูมารดาที่ดูเปลี่ยนไปราวกับเป็คนละคน เวลานี้มารดาของพวกเขางดงามมากจริงๆ
“พี่หญิง ยาวิเศษเม็ดนี้ต้องมีราคาแพงมากแน่ๆ ท่านเก็บไว้กินเองเถิดขอรับ ข้าไม่จำเป็ต้องกินมันหรอก” กู้เฉินซีปฏิเสธ ตอนที่มารดาแท้ๆ ของเขาล้มป่วย เขาหมดเงินไปกับค่ายาและค่าหมออยู่ไม่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นมารดาของเขาก็ได้รับแค่ยาที่ธรรมดาที่สุด เช่นนั้นแล้วยาของพี่หญิงต้องมีราคาสูงเพียงใดถึงทำให้คนคนหนึ่งเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ได้ในทันทีที่ได้กิน
“เฉินซี ตอนนี้เ้าเป็น้องชายของข้า ข้าก็ต้องดูแลเ้าให้ดีสิ” กู้หยูม่านขมวดคิ้ว “หรือคำว่าพี่หญิงที่ออกจากปากเ้าไม่ใช่เพราะเ้านับถือข้าเป็พี่สาวจริงๆ เ้าคงเรียกไปอย่างนั้นเองสินะ”
“ไม่ใช่นะขอรับ ข้านับถือท่านเป็พี่สาวของข้าจริงๆ แต่ข้าคิดว่ายาเม็ดนี้มีราคาแพง ข้าจึงอยากเก็บของดีไว้ให้ท่านเท่านั้น”
“เช่นนั้นเ้าก็ห้ามปฏิเสธ รีบกินซะ” กู้หยูม่านบอกเสียงเข้ม
กู้เฉินซีกับเด็กชายทั้งสามคนรีบกลืนยาเม็ดลงไปเพราะกลัวกู้หยูม่านจะโมโห
กู้หยูม่านยิ้มอย่างพอใจ “ลูกชายกับน้องชายของข้าช่างเป็เด็กดี เอาล่ะ...มีเวลาอีกหนึ่งชั่วยาม พวกเ้าไปงีบสักหน่อย รับรองว่าตื่นขึ้นมาพวกเ้าต้องตกตะลึงกับรูปลักษณ์ใหม่ของตัวเองแน่”
ณ บ้านสกุลกู้
“ท่านแม่เ้าคะ พี่ใหญ่ออกเดินทางไปรับกู้หยูม่านแล้วเ้าค่ะ” จวงเหมยเหลียนเดินเข้ามาหามารดาอย่างร้อนใจ
“ว่าอย่างไรนะ! เ้าว่าพี่ชายของเ้าออกไปรับผู้ใด?” จวงซูซิ่นถามอย่างใ
“กู้หยูม่านเ้าค่ะ พี่ใหญ่กับท่านพ่อหาร่องรอยของกู้หยูม่านพบแล้ว” จวงเหมยเหลียนจับมือมารดาไว้แน่น “เราจะทำอย่างไรดีเ้าค่ะท่านแม่ หากท่านพ่อกับพี่ใหญ่สืบรู้ถึงสาเหตุที่แท้จริงที่กู้หยูม่านหนีไป เราสองคนจะไม่ถูกไล่ออกจากบ้านหรือเ้าคะ”
“เ้าอย่าเพิ่งกังวลไป ต่อให้นายท่านกับคุณชายใหญ่ตามตัวกู้หยูม่านพบ แต่เ้าคิดว่านางจะกล้าบอกความจริงที่เกิดขึ้นในวันนั้นหรือ เ้าไม่ลองคิดดู หากนางมีความกล้าจริง นางคงไม่หายไปนานถึงหกปีเช่นนี้หรอก”
“แต่ข้าก็ยังกลัวอยู่ดีเ้าค่ะ” จวงเหมยเหลียนยังกังวล
หกปีที่แล้วเวลานั้นกู้หยูม่านมีอายุเพียงสิบสี่ปี แต่ด้วยความสวยและความเป็กุลสตรีจึงมีแม่สื่อมาทาบทามนางไปเป็ลูกสะใภ้และหลานสะใภ้มากมาย ไม่ว่าจะเป็ตระกูลสูงศักดิ์หรือตระกูลร่ำรวยต่างก็อยากเกี่ยวดองกับตระกูลกู้ทั้งสิ้น
แต่กู้เจี้ยนกับสหายของเขามีสัญญาปากเปล่ากันไว้แล้วว่าเมื่อกู้หยูม่านผ่านพิธีปักปิ่น สกุลเฮ่อจะยกสินสอดมาสู่ขอกู้หยูม่านให้กับ ‘เฮ่อหลานจวิน’ บุตรชายเพียงคนเดียวของตระกูลเฮ่อทันที
เฮ่อหลานจวินไม่ได้ปฏิเสธเมื่อบิดาพูดถึงการแต่งงานของเขากับกู้หยูม่าน ทุกคนจึงเข้าใจว่าที่เขายอมรับการแต่งงานก็เพราะเชื่อฟังคำพูดของบิดา แต่ไม่มีใครรู้ว่าในใจของเขานั้นดีใจเพียงใด
แต่เพราะเฮ่อหลานจวินเป็บัณฑิตอนาคตไกล อายุแค่สิบหกปีก็สอบเป็จวี่เหรินได้แล้ว คาดว่าอีกไม่กี่ปีเขาก็คงคว้าตำแหน่งจอหงวนอายุน้อยที่สุดของแคว้นต้าชิงมาครองได้อย่างแน่นอน
ดังนั้นครอบครัวที่มีบุตรสาวหรือหลานสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเฮ่อหลานจวินจึงหมายตาอยากได้เขาไปเป็บุตรเขย แม้แต่องค์หญิงที่ยังไม่ออกเรือนก็ยังอยากมอบตำแหน่งราชบุตรเขยให้เขา จวงเหมยเหลียนที่มีสถานะเป็พี่สาวต่างบิดามารดาของกู้หยูม่านก็้าแต่งกับเฮ่อหลานจวินเช่นกัน
แต่เพราะจวงเหมยเหลียนรู้ว่านางเป็เพียงแค่ลูกติดและไม่มีสถานะเทียบเท่ากับบุตรสาวที่แท้จริงอย่างกู้หยูม่าน ต่อให้มารดาของนางจะเป็ภรรยาเอกที่กู้เจี้ยนตบแต่งเข้าจวนอย่างออกหน้าออกตาก็ตาม ดังนั้นการที่จวงเหมยเหลียนจะได้แต่งกับเฮ่อหลานจวินย่อมไม่มีทางเป็ไปได้
จวงซูซิ่นรู้ว่าบุตรสาวของตนหลงรักเฮ่อหลานจวิน และนางก็อยากให้บุตรสาวได้ออกเรือนไปกับชายหนุ่มอนาคตไกล นางกับลูกสาวจึงร่วมมือกันวางแผน โดยขั้นแรกทั้งคู่เริ่มด้วยการพูดจาเป่าหูให้กู้หยูม่านเข้าใจผิดคิดว่าเฮ่อหลานจวินเป็บุรุษไม่เอาไหน หน้าตาก็เข้าขั้นอัปลักษณ์ ทั้งยังมีนิสัยชอบทำร้ายสตรี ซึ่งกู้หยูม่านร่างเดิมก็หลงเชื่อ เพราะนางถูกบิดาและพี่ชายเลี้ยงดูมาอย่างไข่ในหิน ปีหนึ่งนางจะมีโอกาสได้ออกจากบ้านเพียงไม่กี่ครั้ง ดังนั้นกู้หยูม่านจึงไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเฮ่อหลานจวินนั้นไม่ได้เป็อย่างที่จวงซูซิ่นกับจวงเหมยเหลียนบอกกับนางเลยแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นว่าแผนการแรกได้ผลเป็ที่น่าพอใจ จวงซูซิ่นจึงคิดแผนที่จะทำลายชื่อเสียงของกู้หยูม่านต่อ นางไปขออนุญาตสามีโดยให้เหตุผลว่าจะพากู้หยูม่านไปทำบุญเติมน้ำมันตะเกียงเพื่อเป็การเสริมสิริมงคลก่อนที่กู้หยูม่านจะถึงวัยปักปิ่น ซึ่งความเชื่อนี้เป็ความเชื่อตามบรรพบุรุษที่บ้านเกิดของนาง
กู้เจี้ยนที่รักลูกสาวดั่งแก้วตาดวงใจและอยากให้ลูกสาวเจอแต่เื่ดีๆ อีกทั้งเขาไม่คิดว่าภรรยาคนใหม่จะวางแผนร้ายกับลูกสาว เขาจึงอนุญาตให้ภรรยาพาบุตรสาวไปทำบุญได้
นับั้แ่นั้นกู้เจี้ยนก็ไม่มีโอกาสได้เจอกับลูกสาวอีกเลย มีเพียงจดหมายฉบับเดียวที่นางทิ้งไว้ให้ ซึ่งข้อความในจดหมายบอกไว้ว่านางจะไม่ออกเรือนไปกับเฮ่อหลานจวินเพราะนางมีคนรักอยู่แล้ว
จวงซูซิ่นมั่นใจมากว่านางทำลายหลักฐานทั้งหมดและคงไม่มีใครสืบสาวมาถึง “อันธพาลพวกนั้นถูกสังหารไปหมดแล้ว นอกจากข้ากับเ้าก็ไม่มีใครรู้เื่ที่เราทำในครั้งนั้นอีก เ้าวางใจเถอะ”
“แต่ท่านแม่อย่าลืมนะเ้าคะว่าที่กู้หยูม่านหนีไปได้เพราะมีคนยื่นมือเข้ามาช่วยนางไว้ และเราก็ยังหาตัวผู้ชายคนนั้นไม่เจอ”
“เขาโดนพิษของข้าไปแล้ว ต่อให้เขาโชคดีมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ แต่ไม่เกินสิบปีเขาก็จะตายไปเอง” จวงซูซิ่นลูบผมลูกสาว “ตอนนี้เ้าเป็คุณหนูเพียงคนเดียวของตระกูลกู้ แม่จะหาคู่ครองที่ดีที่สุดให้เ้าเอง เ้าอย่ารอเฮ่อหลานจวินอีกเลย”
ได้ยินอย่างนั้นจวงเหมยเหลียนก็ทำหน้าเศร้า “ั้แ่ที่กู้หยูม่านหายตัวไป ท่านพี่เฮ่อก็หายตัวไปเหมือนกัน จนป่านนี้ยังไม่มีใครได้ข่าวคราวจากเขาเลยแม้แต่น้อย ต่อให้ข้าอยากรอก็คงรอไม่ได้แล้วเ้าค่ะ ปีนี้ข้าอายุยี่สิบเอ็ดปีแล้ว หากยังไม่รีบออกเรือนข้าก็คงต้องอยู่คนเดียวไปตลอดชีวิต ข้าจะไม่ยอมให้ใครมานินทาว่าข้าเป็สาวแก่ที่ไม่มีใครเอาหรอกเ้าค่ะ”
“ดี! เช่นนั้นข้าจะไปปรึกษากับนายท่านให้เขาช่วยหาลูกเขยที่มีหน้ามีตามาให้เ้าได้เลือกสักหลายๆ คน” จวงซูซิ่นพูดอย่างดีใจ แม้นางจะอยากให้ลูกสาวได้แต่งกับเฮ่อหลานจวิน แต่จนป่านนี้ยังไม่รู้ว่าเฮ่อหลานจวินหายตัวไปอยู่ที่ใด นางไม่อยากให้ลูกสาวต้องรอคอยอย่างไร้ความหวัง
973
