ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งยืนมองวิวมุมสูงที่เต็มไปด้วยตึกสูงระฟ้าจำนวนมากที่ตั้งเรียงรายสลับกับความร่มรื่นของต้นไม้ที่เปลี่ยนสีไปตามสภาพอากาศที่นี่ก็ยังชื่อว่าเป็มหานครที่เป็ศูนย์กลางของวงการไอทีโลกแต่มันก็ได้ชื่อว่าเป็เมืองที่วุ่นวายและไม่หลับใหลเช่นกัน
แสงไฟที่สว่างไสวไปทั่วและผู้คนจำนวนมากที่ยังคงสัญจรกันให้วุ่นทั้งตามทางเดินและบนถนนทำให้เขารู้ว่าไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวที่ยังคงจมอยู่กับงานจนกระทั่งดึกดื่นแต่ยังมีคนอีกจำนวนมากที่ยังใช้ชีวิตไม่ต่างจากเขา
“บอสครับทีมงานที่ไทยเคลียร์งานที่ค้างไว้หมดแล้วตอนนี้กำลังฟอร์มทีมเพื่อรับโปรเจกต์ใหม่ที่บอสเพิ่งสั่งไปครับ”เสียงของคนสนิทที่ดังมาจากด้านหลังทำให้เขาหลุบตาลงเล็กน้อยแล้วถามถึงใครคนหนึ่ง
“อืม... แล้วเธอคนนั้นล่ะ?”
“เธอสบายดีครับแต่เพราะเธอโสด ่นี้เลยมีผู้ชายหลายคนแวะเวียนมาจีบอยู่ตลอดเวลาขนาดว่าเพิ่งกำจัดคนล่าสุดเมื่อสามวันก่อน ตอนนี้ก็มีคนใหม่เข้ามาอีกแล้วสายของเราเลยบอกว่าน่าจะถ่วงเวลาไปได้ไม่เกินหนึ่งเดือน”ข่าวสารที่ได้มาใหม่ทำให้เขากระตุกมุมปากเบา ๆ แล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับคนสนิทพลางถอดแว่นกันแสงออก
“งั้นหรือ...ดูเหมือนว่าเธอคนนั้นจะเสน่ห์แรงเกินไปแล้วนะ”เขาล้วงมือเข้าในกระเป๋ากางเกงแล้วตวัดสายตามองคนสนิทที่อายุมากกว่าเขาไม่กี่ปีแล้วยิ้มมุมปากออกมา
“ถ้างั้นนายก็เก็บของรอได้เลยเราคงได้เดินทางเร็ว ๆ นี้ระหว่างนี้นายก็เตรียมทุกอย่างให้พร้อมเพราะทันทีที่ฉันบอกว่าไปนั่นคือทุกอย่างต้องพร้อมในออกเดินทางในครึ่งชั่วโมง!”
“ครับ บอสผมจะไปเตรียมทุกอย่างเดี๋ยวนี้”
เขาพยักหน้ารับเบา ๆก่อนที่จะหันกลับไปมองวิวด้านหน้าอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันกลับรู้สึกไม่เหมือนเดิมเพราะมันถึงเวลาที่เขาจะกลับไปทวงที่ที่ควรของเขาคืน!
เขาเหม่อมองไปในท้องฟ้าที่มืดมิดแล้วนึกถึงใบหน้าสวยหวานของใครบางคนที่อยู่ในความทรงจำของเขามาตลอดหลายปีรอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากพร้อมกับใจที่ลอยห่างออกไปทุกที
“อีกไม่นานเราจะได้เจอกันแล้วนะ พี่สาวคนสวย...”
101
