หลังจากที่เ้าอวี้ชิงหนานออกไปพบจินลิ่วหลีอยู่ชั่วครู่ ชิงลั่วก็ตามออกมา ก่อนที่นางจะทำเหมือนไม่มีอันใดเกิดขึ้น จากนั้นก็เอ่ยกับ บุตรชายบุญธรรมสุดที่รักว่า นางจะต้องไปจวนของลู่หยางอิงเสนาบดี 3 วัน เพื่อดูอาการบุตรชายคนเล็กของเขา นางจึงฝากอวี้ชิงหนาน บอกเสวี้ยอี้ด้วย เมื่อสั่งเสร็จ อวี้ชิงลั่วก็พลันเดินจ้ำอ้าว จากไปโดยไม่รอจินลิ่วหลีแม้แต่น้อย
"ชิงลั่วรอข้าด้วย เ้าจะรีบไปไหน" จินลิ่วหลีร้องเสียงหลงก่อนจะพลันวิ่งตามไปติด ๆ และเมื่อทั้งสองจากไปแล้ว เ้าอวี้ชิงหนานจึงเดินกลับเข้ากระท่อม ไปทิ้งกายนอนบนเตียงต่ออย่างสบายใจ
จวบจนเวลาล่วงมาถึงยามเย็นยามที่เสวียอี้กลับมาเจากทำงานมันจึงเอ่ยถามถึง อวี้ชิงลั่วจากอวี้ชิงหนาน
"ท่านแม่ไปกับท่านน้าจินน่ะท่านพ่อ เห็นว่าต้องรีบไปดูอาการป่วยของบุตรชายท่านลู่หยางอิง ไปกลับก็สามวัน นางฝากข้ามาบอกท่าน"
"เช่นนี่นี่เอง" เสวี้ยอี้พยักหน้ารับอย่างแช่มช้า ซึ่งหากผู้อื่นมองดูคงไม่คิดอันใด แต่เ้าอวี้ชิงหนานกลับสังเกตเห็นรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปากของบิดาบุญธรรมมัน นั้นย่อมแปลว่า เสวี้ยอี้คงมีแผนการบางอย่างในใจเป็แน่ ซึ่งจะให้มันเดาก็คงหนีไม่พ้นเื่กามราคะที่แอบกระทำเฉกเช่นเมื่อครั้งก่อน
"รอยยิ้มเช่นนี้ ท่านพ่อคงคิดจะแอบพาพี่หมอยฮั่วมาเสพสมสุดเสียวอีกเป็แน่ และพรุ่งนี้ท่านพ่อก็คงไล่ข้าไปทำอะไรสักอย่างข้างนอกอีกตามเคยเพื่อไม่ให้รบกวน ซึ่งข้าก็คงลอบมาแอบดูในที่สุด ทว่า…ในครั้งนี้ข้าจะไม่ทำเช่นนั้น เพราะี้เีจะดู อีกอย่าง พรุ่งนี้ข้าไปหาเ้าหยวนต้าไห่จะดีกว่า หมู่นี้อยู่แต่ในกระท่อมเสียนานออกไปยืดเส้นยืดสายบางก็ดี"
อวี้ชิงหนานครุ่นคิดอยู่ในใจอยู่ชั่วครู่ แล้วทุกอย่างก็เป็ดังคาดจริง ๆ เมื่อเสวี้ยอี้กำลังเอ่ยปากบอกให้พรุ่งนี้มันออกทำธุระที่หมู่บ้านข้าง ทว่า…อวี้ชิงหนานก็พลันเอ่ยออกมาเสียก่อนว่ามันจะไปหาหยวนต้าไห่ และกลับมาเย็น ๆ
"กระนั้นหรือ…? เช่นนั้นก็ไม่เป็ไรหนานหนาน งั้นเ้าจงไปเที่ยวเล่นเถิด ธุระของพ่อหาใช่เื่สำคัญไม่ วันมะรืนก็ทำได้"
"ขอรับท่านพ่อ" อวี้ชิงหนานแสร้งเอ่ยตอบเสียงเรียบพร้อมใบหน้าไร้เดียงสา จากนั้นทั้งสองก็หาอะไรทาน แล้วเสวี้ยอี้ก็ออกไปข้างนอกสักพัก ก่อนจะกลับมาซึ่งอวี้ชิงหนานก็ไม่ได้สนใจอะไร แม้ลึก ๆ จะเดาได้ว่าเสวี้ยอี้คงไปนัดแนะกับพี่เหม่ยฮั่วเป็แน่
กระทั่งยามสาย ๆ ของวันต่อมา อวี้ชิงหนานจึงออกไปจากบ้าน เพื่อไปพบกับหยวนต้าไห้ ทว่า…ในระหว่างทางก็พลันเกิดเื่ไม่คาดคิดขึ้น เมื่อมันได้กับใครบางคนเข้าเสียก่อน…!!
"อ้าว หนานหนานเ้ามาพอดี” ผู้พูดเป็หญิงสาวหน้าตางดงาม อายุมากกว่าอวี้ชิงหนานพอสมควร ซึ่งตัวมันรู้จักเป็อย่างดี เพียงแต่ไม่เชื่อว่าตนเองจะได้มาพบนางในยามนี้
"พะ พี่เหม่ยฮั่ว…!! เหตุใดพี่ถึงมาอยู่ตรงนี้นี่ท่านไม่ได้อยู่กับ…"
"อยู่กับใครหรือหนานหนาน" เหม่ยฮั่วเอียงคอขมวดมุ่นคิ้วด้วยท่าทางงุนงง
"ปะ เปล่าไม่มีอันใด" อวั้ชิงหนานหัวเราะแฮะ ๆ ก่อนจะพลันส่ายหน้า
"เป็อะไรของเ้าทำท่าทางแปลกประหลาดยิ่งนัก แต่ช่างเถอะ พี่จะถามว่า เ้าเห็นเซียงเซียงบ้างหรือไม่ เมื่อวานตอนค่ำเห็นบ่นว่าปวดท้อง พอดีพี่เสวี้ยอี้ผ่านมาเขาก็เลยบอกให้มาหาพี่ชิงลั่วเพื่อให้นางตรวจ ทีแรกข้าคิดว่า จะเป็คนพานางมาเอง แต่ตื่นมาก็ไม่พบนางแล้ว ก็เลยอยากรู้ว่าเซียงเซียงไปหาพี่ชิงลั่วหรือยัง"
ทว่า… พอเหม่ยฮั่วเอ่ยถามจบ เ้าอวี้ชิงหนานก็อ้าปากค้างตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ
"เมื่อวาน ยามค่ำ ท่านพ่อออกไปข้างนอก และได้พบกับน้องเซียงเซียง ระ…หรือว่า ยามนี้ผู้ที่กำลังเสพสมกับท่านพ่อจะเป็…"
"หนานหนาน เ้าเป็อันใดไปกันเนี่ย พอ ๆ ข้าไปหานางที่กระท่อมของเ้าเองจะดีกว่า" เหม่ยฮั่วพูดจบก็กำลังจะก้าวเท้าเดินจากไป ทว่า…ยามนั้นอวี้ชิงหนานก็พลันคว้าจับขอมือของนางเองไว้เสียก่อน เหม่ยฮั่วถึงกับสะดุ้งใ
"หนานหนานนี่เ้าจะทำอันใด มาจับข้อมือพี่ไว้ทำไมปล่อยนะ"
"พะ พี่เหม่ยฮั่วก่อนที่ท่านจะไปหาน้องเซียงเซียง ข้าขอคุยบ้างอย่างกับท่านสักประเดี๋ยวจะได้หรือไม่ ไม่นานหรอก ได้โปรดตามข้ามา" อวี้ชิงหนานเอ่ยด้วยท่าทางขึงขัง จริงจังจนเหม่ยฮั่วรุ้สึกกลัวแต่นางก็ยอมตามไป
และพอมาถึงที่ลับหูลับตาคน อวี้ชิงหนานก็เอ่ยออกมาตามตรงถึงความลับของนางกับเสวี้ยอี้ ตอนแรกที่เหม่ยฮั่วได้ฟังนางก็ใเป็อย่างมาก ก่อนจะขอให้อวี้ชิงหนานช่วยปิดไว้เป็ความลับ แถมยังบอกด้วยว่าหากยอมทำตาม นางจะยอมทำทุกอย่างที่มัน้า ซึ่งพอเ้าอวี้ชิงหนานได้ฟัง ความคิดอุบาทว์ชั่วร้ายก็พลันบังเกิดขึ้นในหัว ทว่า… มันยังไม่ลงมือทำเพราะยามนี้มีบางสิ่งที่ต้องทำก่อน อวี้ชิงหนานมั่นใจว่าเมื่อทำแล้ว เหม่ยฮั่วจะยิ่งยอมตามใจมันมากขึ้น
"เื่นั้นข้ารับปากพี่ แต่ว่า…"
"แต่อันใด"
"แต่ในยามนี้ท่านต้องไปสถานที่อีกแห่งหนึ่งกับข้าก่อน ส่วนไปทำไมนั้นพี่จะทราบภายหลังเอง พี่ไปกับข้าหรือไม่"
เหม่ยฮั่วยามนี้เกิดความรู้สึกงุนงงอีกครั้ง แต่ในเมื่ออวี้ชิงหนานถือไพ่เหนือกว่า ยังไงเสียนางก็ต้องยอมทำตาม"
"เช่นนั้นพี่จะไปกับเ้า" เหม่ยฮั่วพยักหน้า ก่อนจะเดินตามอวี้ชิงหนานไปติด ๆ
ซึ่งพอเหม่ยฮั่วเดินตามอวี้ชิงหนานไปได้ไม่นาน นางก็เริ่มรู้ตัวแล้วว่า ทางที่กำลังเดินไปก็คือ กระท่อมของอวี้ชิงหนานนั้นเอง
"หนานหนานนี่เ้าพาข้ามา…"
ยังมิทัน ที่เหม่ยอั่วจะพูดจบอวี้ชิงหนานก็ยกนิ้วขึ้นทาบปากคล้ายจะสื่อว่า มิให้นางส่งเสียง ก่อนที่มันจะค่อย ๆ ย่องไปตรงหน้าต่าง และเรียกให้เหม่ยฮั่วตามไปดู ซึ่งนางก็ทำตาม ก่อนที่เหม่ยฮั่วจะมองเข้าไป และสองตาเบิกกว้างพร้อมกับปากที่อ้าค้าง แถมเกือบจะส่งเสียงออกมาด้วย ดีว่าอวี้ชิงหนานเอามือุดปากไว้ก่อน
ส่วนจะเป็ภาพใดคงไม่ต้องทายให้เสียเวลา มันเป็ภาพของบุรุษหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา รูปร่างกำยำ และสตรีน้อยน่ารักวัยกำดัดที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันในสภาพเกือบเปลือย เสวี้ยอี้ และเซียงเซียงนั้นเอง
"อูยยยย…ยยย ท่านพี่เสวี้ยอี้อย่าดูดตรงนั้น ข้าเสียว"
"เซียงเซียงคนงามของของพี่ หากพี่ไม่ดูดตรงนี้ แล้วจะให้พี่ดูดตรงไหนดีล่ะ ตรงนี้ ตรงนี้ หรือว่า…ตรงนี้ดี"
เสวี้ยอี้เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มชั่วร้ายก่อนที่มันจะพลันเคลื่อนตัวลงไปยัง่ล่างของเซียงเซียง จากนั้นก็พุ่งใบหน้าลงไปที่หว่างขา ก่อนจะประเคนทั้งจมูก ทั้งลิ้นเล่นงานร่องสาว จนนางร้องเสียงดังลั่นกระท่อม
"อ๊ายยยย…ยยย!! พี่เสวี้ยอี้ อย่ารังแกข้า ข้าเสียว เบา ๆ เถิด ขะ ข้าไม่เคยโดนกระทำเช่นนี้มาก่อน"
วาจาของนางคล้ายน้ำมันที่ราดลงบนไฟราคะที่ร้อนระอุของเสวี้ยอี้ ด้วยความที่มันห่างจากสตรีบริสุทธิ์รแรกแย้มมานาน พอได้เสพสมจึงตื่นเต้นมากกว่าเดิมหลายเท่านัก
"ไม่ต้องห่วงนะเซียงเซียง เดี๋ยวพี่จะสอนเ้าเอง เ้าต้องชอบ และมันจะไม่เจ็บเลยแม้แต่น้อย" เสวี้ยอี้เอ่ยพึมพำ ก่อนจะลากลิ้นของมันเข้าไปที่ร่อง์อย่างชำนิชำนาญ ส่วนเซียงเซียงนั้นพอเจอกระบวนท่านี้เข้าไปก็ถึงกับดิ้นพล่าน สองมือจับขยุ้มศีรษะของเสวี้ยอี้แน่น คล้ายไม่อยากจะปล่อยตลอดไป
ส่วนสองคนที่แอบดูอยู่ภายนอกเงียบ ๆ ในยามนี้ ผู้หนึ่งเริ่มเกิดกำหนัดราคะขึ้นมาบ้างแล้ว เ้าัั์ตาเดียวของมันในกางเกงพลันพองแข็งก๋าจนปวด ตุบ ๆ ส่วนอีกคน ยามนี้ นางมีความรู้สับสนปนเปไปหมด ทั้งเศร้า ทั้งเ็ป ทั้งโกรธแค้น และทั้งเสียวเนินสวาทจนเปียกแฉะ
เหตุการณ์จะเป็เช่นไรนับจากนี้
โปรดติดตามบทต่อไป…
103K
![ชู่ว์... พระชายา ท่านซ่อนสิ่งใดไว้บนคาน! [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777286372_23604429.webp)
