คืนนี้ผมค้างที่คอนโดพี่ปืนตอนแรกคิดว่าจะนอนไม่หลับ เพราะเมื่อคืนพี่มันบอกรักผมแบบระยะกระชั้นชิดแถมกอดอีกต่างหาก กลัวเหลือเกินว่าบรรยากาศจะพาไป ทำให้เคลิ้มๆจนโดนตีป้อมแตกแต่เปล่าเลย กูหลับ รู้ตัวอีกทีก็ตื่นมานอนมองหน้าพี่มันนี่แหละ พี่ปืนยังไม่ตื่นแต่ดูสีหน้าเป็ปกติ ลองคลำๆหน้าผากพี่แกดู ตัวก็ไม่ร้อนแล้ว คงหายแล้วจริงๆผมเลยคิดจะกลับบ้านดีกว่า อยู่ที่นี่นานอาจจะเป็อันตรายต่อหัวใจ
“พี่เป็ไงบ้าง”
ผมถามพี่มันหลังจากพี่ปืนลืมตาขนาดเพิ่งตื่นมาเมาขี้ตายังหล่อได้อีกเนอะพี่แก
“หายแล้ว”
แล้วพี่มันจับมือผมไปวัดไข้ที่หน้าผากหลอกแต๊ะอั๋งกูแต่เช้าเลย
“เห็นมั้ยตัวกูไม่ร้อนแล้ว”
“อือ งั้นวันนี้กูกลับบ้านนะ”
ผมต้องโทรบอกพี่ธันมันก่อนว่าจะกลับบ้าน
“กูไปด้วย”
“อ่อ ไม่ต้องไปส่งกูหรอก กูไปเองได้”
“กูบอกว่ากูจะไปด้วย”
“หืม พี่มึงจะไปทำไม”
“ก็กูอยากไปด้วย”
“…”
“มึงไม่ไปบ้านกู ก็ต้องให้กูไปบ้านมึงสิ”
ไอ้พี่ปืนพี่มันยังแค้นฝังหุ่นกับกูอยู่ แหมช่างจำเชียวนะ
“เออๆ ไปก็ไป”
ไม่ให้ไปเดี๋ยวก็โกรธกู งอนกูอีกเวลาง้อรู้สึกว่ากูจะเสียเปรียบมาก โดนลวนลามตลอด
“เดี๋ยวไปหาอะไรกินก่อนแล้วค่อยกลับ”
“พี่มึงขับรถไหวเหรอ”
“ไหวดิ มึงไปอาบน้ำก่อน”
“อืม”
หลังจากนั้นผมก็ลุกจากที่นอนแล้วอาบน้ำแต่งตัว มานั่งรองพี่มันที่โซฟา เริ่มหิวแล้วเมื่อคืนเสือกกินข้าวต้มแค่ถ้วยเดียว แต่พี่มันโคตรเท่อ่ะแค่ใส่เสื้อยืดสีดำและกางเกงยีนส์ขาดๆก็หล่อได้
“น้ำลายจะไหลแล้ว เช็ดด้วย”
สัด กูรีบเช็ดปากเลย บ้า! ไม่ไหลซักหน่อย พี่มันหลอกกู
“…สัด”
“หึๆ น่ารักนะมึงอ่ะ”
“หึย แก้มกูย้วยหมด”
พี่มันดึงแก้มผมเล่น
หลังจากนั้นเราก็ออกเดินทางแล้วก็แวะกินข้าวเช้ากันก่อน แล้วเดินทางไปยังบ้านผมกัน แต่ผมยังไม่ได้บอกพี่ธันเลยไม่รู้มันจะว่ายังไง ที่อยู่ดีๆก็พาผู้ชายเข้าบ้าน คราวก่อนไปกันหลายคน แต่คราวนี้ดิ ผมอาจจะไม่ตายดี
“มึงจะแวะซื้ออะไรรึเปล่า”
“แวะซื้อขนมแมวเลียให้ไอ้รถถังที่ร้านขายอาหารแมวหน่อย”
“โอเค”
หลังจากซื้อขนมแมวเลียให้ไอ้รถถังผมกับไอ้พี่ปืนก็เลยเดินทางกลับกันเลย เราไม่ได้แวะที่ไหนอีกคุยเื่การเรียนบ้างไรบ้าง ผมก็ถามเื่ที่พี่มาชอบผมได้ยังไงบ้างผมก็เล่าให้พี่มันฟังเื่ที่ไม่ชอบขี้หน้าพี่มันตอนแรกๆบ้าง
“ตอนแรกกูไม่ค่อยชอบขี้หน้าพี่มึงนะ”
“กูก็พอรู้ แล้วตอนนี้อ่ะ”
“พี่แม่ง ยังต้องให้กูพูดเหรอ”
กูเริ่มอับอายอีกแล้วไม่น่าหาเื่พูดเลย
“อืม กูอยากฟัง แต่ถ้ามึงไม่พูดหอมแก้มกูแทนก็ได้”
เอาอีกแล้ว หาเื่ลวนลามกูตลอด่นี้
“…พี่แม่ง”
กูทำไงล่ะทีนี้จะพูดหรือหอมแก้มพี่มันดี
“เออ กูชอบพี่มึง แม่งทำไมชอบให้กูพูดเห็นหน้ากูอย่างนี้กูก็อายเป็นะ”
“อืมกูอยากฟังมึงพูดบ่อยๆ”
“…”
“ตลกดีนะมึงอ่ะ ดูกวนๆแต่โคตรน่ารัก…”
“…”
หน้ากูร้อนหมดแล้ว มันคงแดงมากเลยสิท่าห่า อายฉิบหาย
เรามาถึงบ้านผมตอนเกือบเที่ยงน้องหมาของพี่ธันมาเห่าต้อนรับเหมือนเคย จริงๆแล้วมันมาเห่าไล่อ่ะนะแต่พอเดอะแก็งค์หน้าขนเห็นผมมันก็กระดิกหางแล้ววีไปมาจนแทบหลุดเราเดินเข้ามาในลานบ้านแต่ผมยังไม่เห็นพี่ชายผมเลย
“ไอ้พี่ธัน !”
ผมะโเรียก ไปไหนเนี่ย หมาเห่ายังไม่ออกมาอีก
“กูอยู่นี่”
อ่อมันเดินออกมาจากสวนผลไม้ ตอนนี้เงาะกับลองกองออกเต็มต้นเลยผมชอบนะอร่อยดี
“…แล้วทำไมมันมาด้วย”
พี่กูถามอย่างหาเื่ เมื่อเห็นพี่ปืน
“เอ่อ… กู”
แล้วกูจะตอบว่าไรดี พาแฟนมาแนะนำไรงี้เหรออาจจะโดน 9 มม. ได้
“ตอนนี้ผมเป็แฟ…”
ฉิบหาย กูรีบเอามือปิดปากพี่ปืนอย่างไวอย่าบอกนะว่พี่มึงจะพูดว่าเป็แฟน กูว่า 9 มม.อาจไม่พอ อาจจะโดนลูกซองด้วย
“พ…พี่มันขอมาเที่ยวด้วย”
“แล้วทำไมมึงมาคนเดียว”
“…”
“คนอื่นตามมาวันหลัง”
เอ่อกูต้องโกหกไปก่อนแล้ววันหลังค่อยให้ไอ้เต้มาสมทบ ไอ้พี่ธันไม่ค่อยเชื่อกูซักเท่าไร
“ครับ ตามนั้น”
ไอ้พี่ปืนก็ช่วยโกหกอีกแรง
“อืม แล้วกินข้ามมายัง”
อ้าว เสือกเชื่อพี่ปืน แต่ไม่เชื่อกูอีก
“ยัง กูหิวจะแย่ มีอะไรกินมั่ง”
“ไปหาดูเอา กูให้คนงานทำไว้แล้ว”
“อืม ป่ะ พี่ปืน”
ผมหันไปชวนพี่ปืนไปกินข้าวแล้วพามันเดินเข้าบ้านไป แต่พี่ธันไม่ได้ตามมา มันเดินกลับเข้าสวนไป
‘หง่าว’
“ไอ้รถถัง มานี่มะ”
คิดถึงกูดิ นานๆกูกลับบ้านทียังรักกูเหมือนเดิม คิดถึงเหมือนกันนะเนี่ย
“รถถังมานี่มา”
อ้าว ไอ้รถถังทรยศมันเดินไปหาไอ้พี่ปืนเฉยเลย นอกใจกูเหรอไอ้แมวอ้วน
‘หง่าว’
มันเอาหัวถูไถคางไอ้พี่ปืนใหญ่ประจบเก่งนะมึงอ่ะ กูมีขนมเถอะเดี๋ยวไม่ให้กินเลย
“นอกใจกูนะไอ้รถถัง”
ผมดีดหัวมันไปทีนึง
‘หง่าว’
“ดูดิ มันทำหน้าเมือนมึงเลย”
“หืม ไม่เห็นเหมือน”
“เหมือนสิ ก็…น่ารักเหมือนมึงไง”
บู้ม ตัวกูะเิลงไปกองกับพื้นแล้ว หยอดกูบ่อยจัง
“กะ…กูไปกินข้าวก่อน”
“หึ เ้านายมึงนี่น่ารักฉิบหาย”
‘หง่าว’
หลังจากกินข้าวกลางวัน ผมก็โทรไลน์ไปหาไอ้เต้ให้มันมาช่วยกู้ชีพก่อนที่จะโดนะเิลงจากพี่ธัน
“ไอ้เต้ มึงมาบ้านกูหน่อย”
[ทำไมวะ]
“ก็ไอ้พี่ปืนดิ เสือกขอมาด้วย”
[แล้วยังไง]
“พี่กูมันถามไง ว่าทำไมพี่มันมาคนเดียวกูตอบไม่ถูกเลย”
[เออๆ แต่เป็พรุ่งนี้นะเพราะกูจะไปรับพี่ออมด้วย]
“เออ ดีๆมาหลายๆคน”
หลังจากนั้นผมก็วางสายผมยังไม่พร้อมเท่าไรที่จะบอกพี่ธัน ถึงพี่มันจะรูว่าพี่ปืนชอบผมแต่พี่ธันยังไม่รู้นี่หว่าว่าผมก็ชอบพี่ปืนมันด้วย เดี๋ยวกูตายศพไม่สวย เฮ้อเครียด ไปเก็บเงาะกินดีกว่า
“พี่ปืนไปเก็บเงาะกัน”
“อืม ไปสิ บ้านมึงนี่ดีนะ ร่มรื่นดี”
“เดือนก่อนพี่ธันมันลองปลูกองุ่นเขียว 3 ไร่”
“บ้านมึงยังไม่มีผลไม้อะไรบ้างเนี่ย”
“สตรอว์เบอร์รีไง อีกหน่อยกูจะลองปลูกดู”
“หึ ความคิดมึงแปลกๆดีนะ”
“…”
ปลูกสตรอว์เบอร์รีนี่ความคิดแปลกเหรอวะแต่บ้านผมไม่น่าจะปลูกได้เพราะอากาศค่อนข้างร้อน แล้วเราก็เดินเก็บเงาะ กับลองกองแล้วเดินดูสวนกันไปเรื่อยๆ
“พี่ธัน พี่ธัน ไปไหนวะ”
ผมเดินหาพี่มันจนรอบบ้านยังไม่เจอเลย
“มีอะไร”
“ก็พี่ไอ้ธันอ่ะดิ ไม่รู้หายไปไหน”
“ลองเข้าไปดูในสวนดิ”
“อืมๆ”
ผมกับไอ้พี่ปืนเดินเข้าไปดูพี่ธันในสวน่นี้ฝนตก สวนเริ่มรกๆ ไม่ใช่ว่าโดนงูกัดตายไปแล้วเหรอวะ
“พี่ธัน อยู่ไหนวะ ไม่กินข้าวเย็นเรอะ”
ห่า เย็นแล้ว หายไปไหนวะเนี่ย
“ก…กูอยู่นี่ ช่วยด้วยกูโดนงูกัด”
“เฮ้ย พี่ธัน เป็ไงบ้าง”
ไอ่ห่า พี่กูนอนร้องโอดโอยอยู่ที่ต้นกล้วยขาพี่มันมีเศษผ้ามัดอยู่
“พี่เป็อะไร ลุกไหวมั้ย”
พี่ปืนรีบเข้าไปดูพี่มัน ทำท่าจะพยุงให้ลุกขึ้น
“กูโดนงูกัด”
ฉิบหาย มีร่องรอยการต่อสู้แล้วผมก็เห็นงูเห่าตัวนึงนอนตายแหงแก๋อยู่ไม่ห่างมากนัก
“ไปหาหมอก่อน พี่เดินไหวมั้ย”
“อืมๆ ไหว ดีที่งูมันตัวไม่ใหญ่มาก”
ผมบ่อน้ำตาแตกเลย กลัวพี่มันจะเป็อะไรไป
“เออๆ พี่มึงไม่ต้องพูดแล้ว อย่าหลับนะ ฮึก”
ผมเริ่มจะสะอื้นแล้วผมกลัวอ่ะ กลัวพี่มันตาย
“มึงจะร้องทำไม กูยังไม่ตายซักหน่อย”
“ฮือๆ กูบอกว่าไม่ต้องพูดแล้ว แล้วก็อย่าหลับเดี๋ยวไม่ตื่น ฮือๆ”
“ไอ้เตี้ยมึงรีบไปเอาเอกสารพี่มึงมา เดี๋ยวกูขับรถพาไปโรงพยาบาล”
“ฮึก…เออๆ ก…กู…อืมๆ”
ผมรีบวิ่งหางจุกตูดเข้าบ้านตอนนี้ลนลานมากกลัวพี่ธันจะตาย ถ้าไม่มีพี่ปืน กูจะทำยังไงวะเนี่ย
หลังจากนั้นพี่ปืนมันก็เหยียบมิดคันเร่งไปโรงพยาบาลบ้านผมอยู่ค่อนข้างไกลจากโรงพยาบาลนะ
“ฮือๆพี่ธัน พี่มึงอย่าตายนะ ฮือๆ”
“ไอ้เตี้ยมึงไม่ต้องห่วงหรอก ใจเย็นๆ”
พี่ปืนปลอบผม พี่มึงไม่ต้องพูดก็ได้ขับรถไปเหอะ เดี๋ยวได้เสยเสาไฟฟ้าแถวนี้อีก
ซักพักก็มาถึงโรงพยาบาลผมนี่อยากจะเข้าห้องฉุกเฉินไปกะเขาด้วยเลย
“ไอ้เตี้ยมานั่งนี่ดิ”
ผมชะเง้อมองปะตูห้องฉุกเฉินที่ปิดลง
“พี่ว่าพี่ธันจะตายมั้ยอ่ะ”
“มึงจะแช่งพี่มึงรึไง”
“ก็กูกลัวพี่มันตายอ่ะ”
“ร้องอีกแล้ว มึงเงียบก่อน”
พี่มันลูบที่แก้มผมเบาๆเช็ดน้ำตาให้มือพี่มึงสากจริงๆ ลูบหัวลูบหางกูเหมือนกูเป็หมาเลย
“ฮึกๆ พี่ธันไม่น่าเลย”
“เดี๋ยวๆ พี่มึงยังไม่ตาย”
ไอ้พี่ปืนทำหน้าเซ็ง
“ก็กูกลัว กูไม่เหลือใครแล้วนอกจากพี่มันแล้วอ่ะฮึก”
“มึงยังเหลือกู กูจะดูแลมึงเอง”
เดี๋ยวๆไหนว่าพี่กูยังไม่ตายไง
“พี่ธันยังไม่ตายซักหน่อย”
“เออ แล้วมึงจะร้องอะไรนักหนา”
อ้าว หลอกหอมเหม่งกูอีก
“พี่หอมกูมัยอ่ะ”
“เห็นมึงร้องแล้วกูอยากฟัด”
ไอ้โรคจิต ยังมีอารมณ์มาเล่น
“พี่ธันจะไม่เป็อะไรใช่มั้ย”
ผมปล่อยให้พี่มันลูบหัวลูบหางไปเรื่อย
“ปล่อยให้เป็หน้าที่ของหมอเขามึงก็เลิกร้องได้แล้ว เดี๋ยวพี่มึงเห็นมันว่าว่าเอาอีก”
“อืม”
หลังนั่งรอหลายชั่วโมงหมอก็เดินออกมาบอกว่าพี่ธันปลอดภัยดี แต่คืนนี้ไม่ต้องเฝ้าให้กลับบ้านไปก่อน
“พรุ่งนี่พอเช้าพี่มึงรีบพากูมาเยี่ยมพี่ธันเลยนะ”
“อืม กลับก่อนดึกมากแล้วหน้ามึงเยินมากตอนนี้”
“เออๆ”
ผมต้องให้ไอ้พี่ปืนมันค้างด้วยคืนนี้เพราะพรุ่งนี้เช้าจะรีบให้พามาเยี่ยมพี่ธันมัน โชคดีที่พี่ปืนอยู่ไม่งั้นผมคงต้องขี่มอเตอร์ไซค์แบกพี่ธันไปหาหมอแน่เลย
“มึงนอนไม่หลับเหรอ”
“อือ กูเป็ห่วงพี่ธันมัน ยังไงๆพี่มันก็เป็พี่กูเป็ญาติพี่น้องที่เหลืออยู่คนเดียวของกู”
“อืม มึงไม่ต้องเป็ห่วงหรอกหมอบอกว่าพี่มันปลอดภัยแล้ว มึงอ่ะนอนบ้างเหอะ เมื่อคืนก็นอนไม่ค่อยหลับไม่ใช่หรือไง”
“อืม แต่พี่มึงนี่หลับดีนะ”
กูเห็นพี่มึงนอนกรนครอกๆ
“อืมก็มึงทำให้กูนอนไม่หลับหลายคืนจนป่วยไง”
อ้าว เป็ความผิดกูอีกก็กูรับผิดชอบแล้วไง ทั้งป้อนข้าวทั้งเช็ดตัวให้พี่มึง แถมโดนลวนลามอีก
“อือ กูขอโทษนะ”
“มึงอย่าทำหน้าอย่างนั้นกูพยายามอดทนจะไม่ปล้ำมึงอยู่นะ”
“เชี่ยพี่มึง เวลานี้ยังมาลามกอีก”
สัด ขนแขนกูลุกเลย รีบชิ่งไปนอนดีกว่าดีนะนอนคนละห้องไม่งั้นตูดกูอาจจะไม่ปลอดภัย
“ฮ่าๆ ไปนอนได้แล้ว รถถังด้วยไปนอน”
‘หง่าว’
ไอ้นี่ก็เห็นผู้ชายหล่อเป็ไม่ได้ไอ้แมวตุ๊ด ขนาดไม่มีไข่ยังแรดอีก
ผมอุ้มไอ้รถถังเข้าห้องมาด้วยเอาไอ้รถถังนี่แหละนอนเป็เพื่อน เป็ห่วงพี่ธันมันจัง ปกติเห็นถึกๆ ไม่ยักกะป่วย
“พี่มึงเร็วๆดิ เดี๋ยวพี่ธันตื่นมาไม่เจอกูพอดี”
ผมเร่งพี่ปืนที่กำลังเข้าห้องน้ำคนหล่อเขาไม่ขี้กันหรอก เข้าห้องน้ำนานจริง
“มึงระรีบอะไรขนาดนั้นโรงพยาบาลเปิดให้เข้าเยี่ยมตั้ง 9โมง นี่ยังไม่8 โมงเลย”
“เออเร็วๆดิพี่มึงว่าซื้อข้าวต้มหรือโจ๊กไปให้พี่ธันมันดีอ่ะ”
“เออๆ”
พี่มันเปิดประตูออกมาห้องน้ำออกมายังไม่ได้ใส่เสื้อเลยอ่ะ กล้ามเป็มัดเลย ซิกแพคเท่ฉิบหาย
“มึงแอบกลืนน้ำลายเหรอ”
พี่มันขยับเข้ามใกล้ หัวใจกูจะวายฉิบหายผนังห้อง ถอยไม่ได้อีกแล้ว จนมุมเลยกู
“เปล่า…พ..พี่ปืนไปใส่เสื้อดิ”
แล้วกูจะเขินทำไมเนี่ยพยายามดันตัวพี่มันออกไป แต่ไม่ไหวตัวยังกะหมีกูสู้แรงไม่ได้เลย
“ไอ้เตี้ย กูจูบได้รึเปล่า”
มาถามอะไรกูตอนนี้กูจะช็อกตายแล้วเนี่ยพี่มึงถอยไป๊
“ม…ไม่ให้”
‘จุ๊บ’
ว้ายๆเสียงดังจุ๊บเลยพี่มึงจุ๊บกูแล้วมันก็บดริมฝีปากพี่มันลงมาเบาๆดูดริมฝีปากผมหลายๆครั้ง อ๋อยผมขาสั่นเลยจะยืนไม่อยู่แล้วอ่ะ ผมหลับตาปี๋เลย คราวก่อนแค่หอมแก้มคราวนี้พี่มึงจูบเลยเหรอพอผมเผลอพี่มันก็สอดลิ้นเข้ามาในโพรงปาก ค่อยๆต้อนผมให้จนมุม
“อืม”
มือหนาของพี่พี่ปืนโอบเอวผมเบียดเข้าไปหาตัวพี่มันแล้วกอดผมไว้ทั้งสองแขน
“อา…พี่ปืน…ปล่อย”
ผมรีบหายใจเข้าให้เต็มปอดอับอายฉิบหายโดนผู้ชายจูบ
“ไอ้เตี้ย…”
พี่มันจูบเหม่งผมอีกครั้ง ปิดท้าย
“พี่มึงเล่นอะไร แม่ง…”
“มึงเขินเหรอหน้าแดงเลย”
“กูไม่ได้หน้าหนาเหมือนพี่มึงนี่”
ผมรีบผลักพี่มันออกให้ไว รู้สึกไม่ปลอดภัยไม่มีใครอยู่บ้านด้วย
“อืม กูก็หน้าหนาหน้าด้านแค่กับมึงนี่แหละ”
“…ไปใส่เสื้อได้แล้ว”
“ครับๆ”
จบายามเช้ากว่ากูจะผ่านศึกมาได้เกือบเสียกรุง ข้าสึกบุกค่อนข้างหนักหน่วงซะด้วยผมว่าอีกไม่นานกรุงอาจจะแตก อ๊ากกกก ขนลุก
“พี่ธันเป็ไงบ้าง”
เมื่อเข้ามาในห้องผู้ป่วยเห็นพี่ธันมันนั่งหัวโด่อยู่ก่อนแล้วหน้ายังซีดๆอยู่เลย
“อืม กูไม่เป็อะไรมากหรอกมึงทำท่าจะร้องอีกแล้วนะ”
“ฮึก กูไม่ร้อง ฮึก”
เออ กูไม่ร้องแต่น้ำตากูไหลแล้วทำไมกู่หน่อมแน้มจังวะ
“ฮึก กูกลัวพี่ตาย ถ้าไม่มีพี่ปืนกูไม่รู้จะทำยังไงเลย กูคงต้องให้พี่ซ้อนมอไซค์มาโรงพยาบาลแน่เลย ฮือๆ”
“โอ้ย มึงจะร้องทำไม กูยังไม่ตายรอกูตายก่อนค่อยร้อง”
‘ป๊าบ’
“พี่มึงปากดี เดี๋ยวกูตีตาย”
“มึงฟาดกูแล้วไอ้มีน กูเจ็บอยู่นะ”
“พี่เป็ไงบ้าง”
ไอ้พี่ปืนไปหาที่จอดรถเสร็จแล้วเดินเข้ามาในห้องผู้ป่าย
“กูยังไม่ตายง่ายๆหรอกจะอยู่รอดูมึงไปอีกนาน”
“…”
“แล้วเมื่อคืนมึงนอนที่ไหน”
พอฟื้นขึ้นมาก็ทำตัวเป็โคนันยอดนักสืบเลยถามพี่ปืนด้วยสายตาจิกกัดมากอ่ะ นี่พี่กูเป็ไก่เหรอ
“ก็ที่บ้าน…ห้องว่าง…”
“เออ ก็ยังดี กูนึกว่าพอกูไม่อยู่มึงจะทำอะไรน้องกูซะอีก”
“เปล๊า พี่ปืนไม่ได้ทำอะไรเลย”
“มึงจะแก้ตัวแทนมันทำไม”
อุ้ย กูลืมตัว กูควรอยู่เฉยๆ จะดีกว่านะไม่ควรแส่หาเื่
“ผมไม่ได้ทำอะไรแค่…จูบ”
พี่มึงจะไปบอกพี่ธันมันทำไมนั่นพี่ธันมันขวับมามองผมเลย เดี๋ยวต้องได้ดามคออีก ขาเดี้ยงยังไม่พอ
“แล้วมึง… เต็มใจ?”
เอ้า จะให้กูตอบว่าไงหล่ะทีนี้ถ้าตอบว่าเต็มใจ พี่มันจะหาว่ากูแรดมั้ย
“เอ่อ…กูซื้อข้าวต้มมาให้พี่ธันด้วยนะกินเลยมั้ยกูแกะให้”
งานเข้ากูแล้ว เปลี่ยนเื่เลยกู
“…อย่าให้กูรู้นะว่ามึงบังคับทำอะไรมันกูไม่ปล่อยมึงไว้แน่”
ขาเดี้ยงยังเก่งอีกพี่กู
“…ผมไม่บังคับไอ้เตี้ยมันหรอกแต่ไม่สัญญาว่าจะไม่ทำอะไรมัน”
“ไอ้ปืน…มึง”
เฮ้ยๆ พวกพี่มันจะตีกันมั้ยวะกูกวนเรียกหมอให้เอาอุปกรณ์ทำแผลมาเตรียมพร้อมเลยมั้ย
“แต่ถ้ามันไม่เต็มใจผมจะไม่ทำ”
“…เออ ก็แค่นั้น”
อ้าว รอด ไม่ตีกันใช่มั้ย
“ไอ้มีน…”
ไม่รอด กูเนี่ย ไม่รอดแน่ๆ
“อะ…อะไร”
“มึงก็อย่าใจง่าย อย่าไปยอมมันง่ายๆล่ะ”
“อะ…เออพี่มึงกินข้าวเถอะ จะได้กินยา”
ห่า เสียวสันหลังวาบๆพี่ธันแม่งยิ่งกว่าพ่ออีก พ่อผมไม่ได้ดุขนาดนี้นะ ออกจะใจดี แม้จะไม่อยู่แล้วก็ตาม
่เย็นหมอก็ให้กลับบ้านบ้านได้หมอบอกว่ายังดีที่ใช้ผ้ามัดที่ขาไว้ ไม่งั้นอาจจะอันตรายกว่านี้ไม่งั้นผมกำพร้าพี่ชายแน่ๆ
89
