ตอนที่ยี่สิบ เส้นทางสู่ฉู่ที่แสนไกล 4
การบูชาไฟ
ทำสมาธิด้วยการจ้องไฟนั้นคืออะไรที่น่าสนใจมันมีอยู่ั้แ่อียิปต์โบราณจนแดนไซฮกและจงหยวนก็มีแินี้แฝงเร้นอยู่ทั้งสิ้น
หากเราตีความวว่า
วีรบุรุษคิดอ่านคล้ายคลึงกัน
ในโลกที่พลังปราณและเื่เหนือธรรมชาติมีอยู่จริงก็อาจจะพอสรุปได้ว่า
ผู้คนสังเกตจากสิ่งแวดล้อมเดียวกันและได้ข้อสรุปออกมาคล้ายๆกัน
ถ้าหากเชื่อตามตำนานของท่านตั๊กม้อ
ก่อนท่านจะให้กำเนิดวัดเส้าหลินก็คือผู้ที่ศึกษาวิชาของทางอิ่นตู้มาก่อน
การเพ่งสมาธิต่อกองไฟและัักับดวงแสงพลังหยาง ไฟแห่งชีวิตฯลฯ
แล้วแต่จะเรียกชื่อเรียกกันทำให้เย่ชิวได้ััถึง
ไฟในร่างกาย
ที่อยู่ในตัว
เขาไม่ได้พยายามเร่งไฟให้ร้อนหรือพยายามเพิ่มพลังมากขึ้น
แต่พยายามเพ่งสมาธิสังเกตการณ์ทำปฏิกิริยาของไฟในร่างกายกับการหายใจการเคลื่อนไหว การขับเหงื่อ ที่ส่งผลกระทบต่อร่างกาย
ไม่ได้คิดจะทำให้มันมีการเคลื่อนไหวใดใดเปลี่ยนไปจากเดิมแค่สังเกตความแปรผันของไฟในร่างกายเท่านั้น
แต่เพียงแค่การตั้งสมาธิเพียงเท่านั้นก็ทำให้เขาถึงกับเหงื่อสีดำออกมาท่วมตัวราวกับผ่านการแช่น้ำขัดขี้ไคลออกมาจำนวนมาก
รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวต่างๆและอวัยวะต่างๆในร่างกายอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
รู้สึกว่าตนเองทำความเข้าใจการทำงานของกล้ามเนื้อหัวใจและอวัยวะภายในของร่างกายได้มากกว่าเดิม
ร่างกายภายในคือจักรวาลอีกแห่งหนึ่งให้เราไปค้นหา
สำหรับคนที่ไม่เคยผ่านวิชาชีววิทยาร่างกายมนุษย์ของสมัยปัจจุบันมาคงเรียกว่าอาจจะเสียสติไปแล้ว
แต่สำหรับคนที่ผ่านวิชาชีววิทยามา
ทำให้เขาสามารถทำความเข้าใจร่างกายมนุษย์ได้ดีมากขึ้นกว่าเดิม
ฟู่
เย่ชิวพ่นล่มหายใจสีเหลืองออกมาท่ามกลางร่างกายที่เต็มไปด้วยของเหลวสีดำ
“ทำอย่างไรดีล่ะทีนี้่ไว้ทุกข์มันห้ามอาบน้ำเสียด้วย อย่างน้อยก็สามวันนี้คงต้องทนเหม็นไปล่ะมั้ง”