เสียงครืดเบา ๆ จากผนังอิฐร้าวดังกระซิบในหูของเอกขณะเขาเดินลึกเข้าไปในอาคารร้างใจกลางเมือง อะไรบางอย่างในใจเขาพูดเบา ๆ ว่า "ที่นี่…คือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง"
บรรยากาศโดยรอบกลับไปสู่ความเงียบงันอีกครั้ง — เงียบแบบที่แม้แต่เสียงหัวใจเต้นยังฟังดูเหมือนเป็เสียงของปีศาจกำลังยิ้มเยาะอยู่ในความมืด
ผนังเต็มไปด้วยภาพวาดมือเด็กเล็ก ๆ ทาบไว้ทั่วทั้งกำแพง มีเืแห้งไหลหยดตามรอยมือบางจุด และถ้าสังเกตดี ๆ จะเห็นว่า มือเล็กเ่าั้...มีหกนิ้วทุกมือ
“มันเป็เื่ที่เกิดขึ้นก่อนฉันจะอายุ 24...”
เสียงจากผู้หญิงปริศนาที่เขาเจอในเครื่องเกมดังขึ้นในหัว—ราวกับว่าความทรงจำของเธอค่อย ๆ ไหลเข้ามาปนกับของเขา
เอกเริ่มสับสน
“ฉันกำลังจำอดีตของใครอยู่กันแน่?”
"หรือว่านี่มันไม่ใช่ความฝันของฉันเลยั้แ่แรก..."
ย้อนกลับเมื่อ 8 ปีก่อน
เอกในวัย 16 ยืนอยู่หน้าประตูเหล็กของตึกเรียนพิเศษแห่งหนึ่ง ที่ที่เขาและ “น้องเนย” หญิงสาวคนเดียวที่เคยทำให้เขารู้สึกเหมือนยังมีใครอยู่ข้าง ๆ
พวกเขาเคยหัวเราะกันที่นี่ วิ่งเล่นกันหลังเลิกเรียน จนกระทั่งวันหนึ่ง...
“พี่เอก เราหนีไปกันสองคนมั้ย?”
เธอพูดด้วยแววตาแดงช้ำ รอยฟกช้ำตามแขนของเนยมีรอยนิ้วมือชัดเจน
เอกลังเล...เขาทำไม่ได้ เขากลัว...
และนั่นคือวันสุดท้ายที่เขาเห็นเธอ
เธอหายตัวไป
เขาไม่ได้ไปแจ้งตำรวจ เพราะกลัวจะซ้ำรอยกับตอนแม่เขาหายตัวไปตอนเขาอายุ 10
ตอนนั้นตำรวจไม่เชื่อใครสักคน
เพราะคนที่หายตัวไป...ยังคงกลับมาทุกคืนในฝันของเขา
กลับสู่ปัจจุบัน
เสียงหัวเราะค่อย ๆ ก้องจาก้าของตึก
เอกเงยหน้าขึ้น
มีเด็กผู้หญิงคนนึงยืนอยู่บนระเบียงชั้น 5 — แค่ยืนเฉย ๆ ไม่ไหวติง
แต่สิ่งที่น่ากลัวคือ...เธอไม่มีหน้า
ไม่มีตา ไม่มีปาก ไม่มีจมูก
มีเพียงรอยเย็บเหมือนผ้าตุ๊กตาที่ถูกตัดแปะ
และจากด้านหลังของเธอ...
“เนย” ในวัย 16 ปีกำลังก้าวออกมา
เหมือนวันนั้นไม่มีวันจบ
เหมือนเธอไม่เคยหายไปไหน
เหมือนเธอยังยืนอยู่ที่เดิม...
แค่ในมิติที่เขาเข้าไม่ถึง
“เพราะคุณกลัว คุณเลยทิ้งฉันไว้ตรงนั้น”
เสียงของเนยดังขึ้นรอบตัวเขา
“คุณเลือกจะจำแค่ความผิดของตัวเอง และปล่อยให้ฉันถูกกลืนไป”
เอกทรุดลงกับพื้น ร้องไห้ —
แต่น้ำตาของเขาไม่ไหลออกมา มันกลายเป็เส้นเืดำ ๆ ที่ไหลย้อนเข้าไปในดวงตาแทน
“ฉันอยากให้คุณจำไว้ ว่าความกลัวของคุณนั่นแหละ...คืออาหารของพวกเรา”
จุดพีค:ร่างของ “เนย” เริ่มแปรเปลี่ยน
หัวของเธอบิดหมุน 180 องศาอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นดวงตาสีดำสนิทสองข้างที่เต็มไปด้วยเส้นเื
เธอกลายเป็หนึ่งใน "ผีสี่ตน" ที่ตามล่าเขามาั้แ่ฝันก่อนหน้า
และที่เลวร้ายที่สุดคือ...
เอกจำได้แล้วว่า เขาคือคนที่พาเธอไปส่งบ้าน...ในคืนสุดท้ายนั้น
เสียงเครื่องเกมที่โรงงานใต้ดินดังขึ้นอีกครั้งจากโทรศัพท์ของเขา
มันไม่มีแอปเกมอะไรเลย แต่กลับมีโลโก้ของเครื่องประหลาดที่เคยใช้หนีฝันนรก
พร้อมคำเตือนว่า...
“เกมรอบต่อไปจะเริ่มในอีก 3 นาที…
กรุณาเลือกผู้เล่นให้ครบ ก่อนเวลาจะหมด”
“หากไม่เลือก...คุณจะถูกเล่นแทน”
526
