“ั้แ่เมื่อไหร่”
“อะไรนะคะ”
“คุณท้องั้แ่เมื่อไหร่”
“หมอบอกว่าฉันท้องได้สามเดือนกว่าแล้วค่ะแต่ฉันเองก็เพิ่งรู้เมื่อไม่นานนี่เอง พักนี้คุณไม่ค่อยกลับมานอนบ้านเลยฉันก็เลยยังไม่ได้บอก เพราะอยากจะรอบอกคุณต่อหน้ามากกว่า”หลังจากจันทร์วิมลพูดจบทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ ไม่มีความคิดเห็นใด ๆออกจากปากของผู้เป็สามี
จันทร์วิมลไม่อาจคาดเดาไว้ว่าสามีรู้สึกดีใจจนพูดไม่ออกหรือความจริงแล้วเค้ามีอะไรอยู่ในใจกันแน่
ไตรภพยืนเหม่อลอย โดยไม่รู้สึกตัวว่านานแค่ไหนแล้วที่ภรรยาของเขาโผเข้าสวมกอด
คืนนั้นไตรภพนอนไม่หลับทั้งคืนจากที่เขาตัดสินใจว่าจะบอกเลิกภรรยาเพื่อไปอยู่กับผู้หญิงที่เขารักแต่ตอนนี้เขาไม่อาจทำเช่นนั้นได้ เพราะเขากำลังจะมีลูกลูกที่เกิดจากภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย
ั้แ่จันทร์วิมลตั้งท้องไตรภพก็ดูแลเธออย่างดีบรรยากาศในบ้านเริ่มดีขึ้นหลังจากที่มีเื่ระหองระแหงกันมาสักพักไตรภพพาเธอออกงานและเอาอกเอาใจเธอจนนักข่าวและทุกคนต่างก็ชื่นชมว่าเขาเป็ผู้ชายที่รักครอบครัวมากภรรยาของเขาช่างเป็คนที่โชคดีจริง ๆ
ไตรภพต้องจำใจเก็บนิสาเป็ภรรยาลับ ๆและแอบเลี้ยงดูเธอแต่ก็นั่นแหล่ะ...ความลับไม่มีในโลก
จันทร์วิมลเข้ามาหาสามีที่บริษัทและบังเอิญได้ยินพนักงานคุยกันถึงเื่ของสามีเธอและผู้หญิงอีกคนที่ได้ชื่อว่าเมียน้อยเธอรู้สึกโกรธมาก ทั้งเสียใจและผิดหวังที่คิดว่าการที่สามีทำดีต่อเธอ เพราะว่าเขารู้สึกรักเธอจริงๆ แต่มันกลับเป็เพียงแค่การทำดีเพื่อให้เธอตายใจแค่นั้น
จันทร์วิมลรีบเดินไปหาสามีและต่อว่าเขาต่อหน้าพนักงานคนอื่นที่กำลังยืนซุบซิบนินทากันอยู่
“นานแค่ไหนแล้วที่คุณแอบนอกใจฉันนี่เรากำลังจะมีลูกด้วยกันนะ คุณทำแบบนี้ได้ยังไง ทำแบบนี้ได้ยังไง” จันทร์วิมลเอามือทุบอกของสามีอย่างคลุ้มคลั่ง
“คุณเป็บ้าอะไรเนี่ยพูดเื่อะไร” ไตรภพตะคอกกลับพร้อมกับสะบัดมือของภรรยาออกจากตัว
“ก็เื่เมียน้อยของคุณไงอ๋อ เพราะแบบนี้สินะ พักหลังคุณถึงไม่ค่อยกลับบ้านนี่ฉันโง่ให้คุณสวมเขามานานแค่ไหนแล้ว”
“มีอะไรกลับไปคุยกันที่บ้านที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คุณจะมาทำอะไรแบบนี้นะวิมล”ไตรภพพยายามข่มความรู้สึกโมโหของตัวเอง และลากภรรยาออกไปจากตรงนั้น
บรรยากาศในบ้านเริ่มตึงเครียดอีกครั้งหลังจากจันทร์วิมลจับได้ว่าสามีแอบนอกใจ
“คุณคงไม่ทิ้งฉันกับลูกแล้วเลือกไปอยู่กับเมียน้อยใช่มั๊ย” จันทร์วิมลที่ร้องไห้ฟูมฟายอยู่หันมาถามสามี
“ผมสัญญาว่าผมจะไม่ทิ้งลูกของเรา”
“คุณหมายความว่ายังไงคุณจะไม่ทิ้งลูก แล้วฉันล่ะ”
“คุณเองก็รู้ว่าผมไม่ได้รักคุณเราอยู่กันแบบเพื่อนเถอะนะวิมล ช่วยกันดูแลลูก แค่นี้ก็พอแล้ว”
“คุณมันเห็นแก่ตัวพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง”
“หรือคุณจะให้ผมหย่ากับคุณอย่าทำให้เื่มันใหญ่ไปกว่านี้เลยนะ ผมขอล่ะ”นี่ไม่ใช่การพูดขอร้อง แต่เป็การบอกกึ่งออกคำสั่งของเขา
“คืนนี้ผมไม่กลับบ้านนะไม่ต้องรอ” ไตรภพบอกกับภรรยาก่อนจะเดินออกจากบ้านไป
“ภรรยาคุณรู้เื่แล้วเหรอคะแล้วคุณคิดจะทำยังไงต่อไป”
นิสาถามสามีด้วยความเป็ห่วง เธอรู้ตัวดีว่าเธอมาทีหลังจึงพยายามไม่แสดงตัวและอยู่เงียบ ๆ มาตลอด ถึงแม้จะมีบางครั้งที่เธอแอบน้อยใจ กับการที่ไตรภพเก็บเธอเป็เมียลับๆ และไม่ค่อยพาเธอไปไหนมาไหนด้วยกันอย่างคู่รักคนอื่น
“ผมว่าคุณย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดก่อนดีกว่านะให้เื่นี้มันเงียบก่อน ตอนนี้ผมยังคิดอะไรไม่ออกเหมือนกันไม่รู้ว่าวิมลเค้าจะทำอะไรคุณบ้าง นี่เขายังไม่รู้ว่าคุณท้องนะผมเป็ห่วงคุณกับลูกกลัวจะเป็อันตราย”
“เอาตามที่คุณว่าเลยค่ะสายังไงก็ได้”
“ผมมีบ้านพักตากอากาศอยู่ที่ต่างจังหวัดยังไม่เคยพาวิมลไป คุณไปอยู่ที่นั่นก่อนก็แล้วกันนะ แล้วเดี๋ยวผมจะจ้างแม่บ้านให้จะได้มีคนคอยดูแล”
“ถ้าย้ายไปต่างจังหวัดแล้วคุณจะไปหาสามั๊ยคะ”
“แน่นอนสิผมต้องไปหาคุณอยู่แล้ว ที่รักของผม” ไตรภพดึงนิสาเข้าสวมกอดแล้วจุมพิตที่หน้าผากของเธออย่างทะนุถนอม
หลังจากที่ไตรภพให้นิสาย้ายไปต่างจังหวัดข่าวลือที่เขาแอบซุกเมียน้อยก็ค่อย ๆ เงียบไป ไตรภพกลับมาทำหน้าที่สามีและพ่อที่ดีจนจันทร์วิมลเชื่อสนิทใจว่าเขาเลิกกับนิสาไปแล้ว
กระทั่งลูกชายของพวกเขาอายุได้ 11 ปี จันทร์วิมลถึงได้รู้ความจริงว่าระหว่างที่สามีเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดเขาแอบไปหานิสาอยู่ตลอด และยิ่งไปกว่านั้นเขาทั้งคู่ก็ยังมีลูกด้วยกันอีก
จันทร์วิมลเหมือนคนบ้าเธอไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ และทำลายข้าวของในบ้านจนสภาพพังยับเยิน แต่ไตรภพกลับนิ่งเฉยไม่สนใจใยดี
“ดีนะที่วันนี้ลูกไปเรียนพิเศษไม่อย่างงั้นต้องมาเห็นสภาพแม่ตัวเองเป็บ้าแบบนี้”
“ก็แล้วใครล่ะที่ทำให้ฉันเป็แบบนี้ไม่ใช่คุณรึไง”
“ผมเคยบอกคุณแล้วนะวิมลว่าผมจะดูแลลูกให้ดีที่สุด แต่เื่ระหว่างเรา มันกลับไปเป็เหมือนเดิมไม่ได้แล้ว”
“ไม่จริงถ้าไม่มีนังนั่น คุณคงไม่เป็แบบนี้”
“ต่อให้ไม่มีนิสาผมก็ไม่ได้รักคุณ อย่าลืมสิว่าเราแต่งงานกันเพราะอะไร”
จันทร์วิมลและไตรภพทะเลาะกันอยู่พักใหญ่โดยที่ไม่รู้เลยว่าลูกชายของเขาแอบฟังอยู่ด้านนอก
เสียงลูกบิดประตูดังขึ้นเด็กชายรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องของตัวเอง และทรุดตัวลงนั่งร้องไห้อยู่หลังประตูนี่เป็ครั้งแรกที่เขาเห็นพ่อกับแม่ทะเลาะกันรุนแรงขนาดนี้
ครอบครัวที่อบอุ่นมาตลอดกำลังจะพังลงอย่างนั้นหรือ? แล้วถ้าพ่อกับแม่แยกทางกันจะทำยังไง? คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวของเขา น้ำตาที่ไหลอาบแก้มอย่างไม่ขาดสาย ไหลลงเปียกคอเสื้อจนชุ่มเขาร้องไห้จนหลับไปบนพื้นห้อง
ก๊อก ๆ ๆ เสียงประตูหน้าห้องดังขึ้นปลุกให้เขาตื่น
“คุณหนูคะคุณแม่ให้มาตามไปทานข้าวค่ะ”เสียงแม่บ้านที่ยืนเรียกอยู่หน้าห้องดังขึ้น
“บอกแม่ว่าผมยังไม่หิว”
“คุณมลคะคุณหนูยังไม่หิวค่ะ” แม่บ้านกลับลงมารายงานให้ผู้เป็เ้านายทราบ
“ไม่เป็ไรเดี๋ยวฉันไปตามเอง”
ก๊อก ๆ ๆเสียงประตูหน้าห้องดังขึ้นอีกครั้ง
“ผมบอกแล้วไงครับว่าผมยังไม่หิว”
“นี่แม่เองขอแม่เข้าไปหน่อยได้มั๊ย”
เด็กชายค่อย ๆแง้มประตูและโผล่หน้าออกมา
“เป็อะไรรึเปล่าลูก ทำไมถึงไม่ยอมลงไปทานข้าวไม่สบายรึเปล่า”
จันทร์วิมลเอื้อมมือไปแตะที่หน้าผากของลูกชาย
“เปล่าครับผมไม่ได้เป็อะไร แล้วแม่ล่ะครับ เป็ยังไงบ้าง”
จันทร์วิมลรู้สึกแปลกใจในคำถามของลูกชาย
“ทำไมถามแม่แบบนั้นล่ะ แม่ก็ไม่ได้เป็อะไรสักหน่อย”
“ก็เื่ที่พ่อมีเมียน้อยแล้วก็...มีลูกอีกคน”
จันทร์วิมลรู้สึกใกับคำพูดของลูกชายเพราะเธอไม่คิดว่าลูกชายจะรู้เื่นี้ น้ำตาที่เกือบจะแห้งไปแล้วไหลออกมาอีกครั้งหลังจากที่ลูกชายพูดจบ
“พ่อเค้าไม่รักเราแล้วเหรอครับทำไมพ่อถึงต้องมีคนอื่น”
“รักสิ พ่อเค้ารักเรานะแต่ผู้หญิงคนนั้นคงให้ท่าพ่อ และคิดจะจับพ่อเพราะหวังจะสบายมากกว่า”
จันทร์วิมลพยายามหลอกตัวเองว่าสามียังรักเธอแต่เพราะมือที่สามที่ทำให้ครอบครัวของเธอต้องมีปัญหาและพยายามทำให้ลูกชายของเค้าเกลียดผู้หญิงที่เป็เมียน้อยของพ่อ
หลังจากนั้นมาทุกครั้งที่ไตรภพกลับมาค้างที่บ้านก็มักจะมีปากเสียงกับภรรยาตลอด เป็เวลาเกือบ 2 ปีที่ในบ้านมีแต่ความอึดอัดจันทร์วิมลที่เอาแต่ตามหึงหวงสามีจนละเลยความรู้สึกของลูกทำให้เด็กชายที่เคยน่ารัก และพูดคุยเก่ง กลายเป็เด็กหนุ่มที่เอาแต่เก็บตัวเงียบ
“เดือนหน้าเราต้องย้ายบ้านไปอยู่ต่างจังหวัดกันแล้วนะ” ไตรภพบอกกับลูกชายระหว่างทานอาหารเย็น
“แล้วเื่เรียนผมล่ะครับ”
“เื่นั้นเดี๋ยวพ่อจัดการให้เองพ่อดูโรงเรียนไว้ให้เราแล้ว เดี๋ยวย้ายไป ลูกก็เข้าโรงเรียนใหม่ได้เลย”
“แม่รู้เื่นี้รึยังครับ”
.”เดี๋ยวกินข้าวเสร็จพ่อจะบอกแม่เอง” ไตรภพมองขึ้นไปที่ห้องของภรรยาพร้อมกับถอนหายใจ
“เดือนหน้าผมมีโปรเจคต้องไปดูแลการสร้างโรงแรมบนเขาผมหาบ้านพัก และโรงเรียนไว้ให้ลูกแล้ว”
“นี่คุณคิดจะเอาลูกไปจากฉันงั้นเหรอไม่มีทาง”
“คุณเลิกบ้าแล้วฟังผมก่อนได้มั๊ยผมจะบอกว่าให้คุณเตรียมตัว แล้วย้ายไปพร้อมกัน หรือคุณจะไม่ไป”
“ฉันไป ฉันต้องไป ไม่ใช่เพราะคุณ แต่เพราะลูก”
55K
![บันทึกของโทวมะ [Touma Chronicle : After apocalypse SAGA]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1597328982_9671026.webp)
