ตอนที่4
อาบน้ำ
คาร์ตันก้าวลงไปแช่ตัวในอ่างทันทีในนั้นมันมีฟองสบู่อยู่ซึ่งสามารถปกปิดอะไรต่างๆภายในน้ำได้ถ้าร่างบางเดินเข้ามาซึ่งคาร์ตันเองก็นั่งรออย่างใจเย็น ไม่นานประตูห้องน้ำก็เปิดออกพร้อมร่างของนาซึมะที่ก้าวเข้ามาใกล้ก่อนจะนั่งลงบนขอบอ่าง
“สระผมให้ฉันหน่อย”คาร์ตันบอกออกไปซึ่งเขาก็ไม่ขัดอะไร ก็ดีเพราะตอนนี้ตัวเองไม่ค่อยจะมีอารมณ์ที่จะมาต่อล้อต่อเถียงกับเขาเหมือนเมื่อตอนเช้าด้วย
“นี่คุณคุณจะคืนให้ผมจริงๆใช่ไหม” คาร์ตันเงียบและหลับตาลงไม่ตอบคำถามจะว่าไปมือเบาเหมือนกันนะเนี่ย ซึ่งนั่นมันทำให้เคลิบเคลิ้มได้ในทันที ไม่นานเขาก็ล้างผมให้
“เสร็จแล้วคุณจะคืนโทรศัพท์ให้ผมเมื่อไหร่”
“…” ความเงียบคือคำตอบที่คาร์ตันให้
“นี่คุณคาร์ตันคุณได้ยินที่ผมพูดไหมเนี่ย!” คาร์ตันลืมตามองข้างหนึ่งก่อนจะตัดสินใจกระชากร่างเ้าตัวลงในอ่างด้วยอีกคน
“โอ๊ย! นี่คุณ! ทำบ้าอะไรเนี่ย ผมเปียกหมดแล้วนะเห็นไหม!”คาร์ตันมองคนโวยวายที่ตอนนี้เปียกไปทั้งตัว แก้มป่องๆที่พองลมเสื้อก็เปียกแนบไปกับลำตัวจนทำให้เห็นรูปร่างที่ถูกซ่อนภายใน
“อาบน้ำมันก็ต้องเปียกสิถึงจะถูก”คาร์ตันบอกออกไปก่อนที่จะจ้องมองั์ตาสีดำเปล่งประกายคู่นั้น
“มันก็ใช่ แต่เดียวผมกลับไปอาบที่ห้องเองก็ได้ไหม! อีกอย่างแผลผมเปียกน้ำหมดแล้วเนี่ย!” คาร์ตันชะงักไปหลังจากได้ยินประโยคนั้น
“ลุกออกไปซะถอดเสื้อผ้าออกด้วย”
“ถะ ถอดคุณจะบ้าหรือไง เสื้อผ้าผมอยู่ที่ห้องนะ จะให้มาถอดเสื้อผ้าห้องคุณได้ยังไง!”ทำไมขี้โวยวายจัง คาร์ตันคิดก่อนจะดึงเขาเข้ามาใกล้ก่อนจะจับถอดเสื้อออกแล้วโยนทิ้งไปทันที
“ในเมื่อเปียกแล้วก็อาบด้วยกันนี่แหละ หันหลังมาสิ” พูดขึ้นพลางจ้องมองเป็การสั่งให้รีบทำตาม
นาซึมะยอมหันหลังให้ร่างสูงแต่โดยดีพลางคิดว่าให้เห็นด้านหลังดีกว่าด้านหน้าละนะ เพราะตอนนี้โคตรจะอายเลยใช่ว่าไม่เคยแก้ผ้าอาบน้ำกับใครนะครับเพราะเมื่อก่อนตอนเกณฑ์ทหารก็แก้ผ้าอาบน้ำกับคนอื่นบ่อยๆ
แต่มันไม่ได้ใกล้ชิดแบบนี้สักหน่อยแล้วคุณอย่าลืมสิก่อนที่คาร์ตันจะสั่งให้มาอาบน้ำให้ เขาถอดออกหมดเลยนะแม้กระทั่งชั้นใน
ััที่แ่เบาััตรงรอยแผลที่ถูกยิงซึ่งตอนนี้คงจะเปียกไปหมดแล้ว นาซึมะนั่งตัวเกร็งเมื่อปลายนิ้วลากไล้ััไปมาเบาจนขนแขนนี่ลุกชันไปหมด
“ยังเจ็บอยู่ไหม”เสียงกระซิบแ่เบาดังขึ้นชิดติดใบหูไหนจะลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคออยู่อีก อ่า ตายแล้วๆนี่มันฉากน่าอายในนิยายวายที่เคยอ่านไม่ใช่เหรอ!!
“หึ ถามไม่ตอบหมายความว่ายังไง”
เฮือก!!
นาซึมะสะดุ้งทันทีที่แขนเกร็งดึงเข้าไปใกล้จนอะไรๆมันมาดุ้นก้นตัวเองที่อยู่ใต้น้ำแล้วไหนจะััที่ลากผ่านไปมาตามร่างกายนี่อีก! จะให้ตอบคุณได้ยังไง!ในเมื่อตัวเองยังตั้งสติไม่ได้เลย!
นาซึมะพยายามดึงสติที่วิ่งหนีไปให้กลับมาก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดันเขาออกไป
“นะ นี่คุณ ปะปล่อยผมนะ” ให้ตายสิทำไมเสียงถึงสั่นอย่างนี้ล่ะ
“กลัวฉัน” ก็เออนะสิ!! กลัวว่าจะไม่โดนเนี่ย! เอ๊ย ไม่ใช่! กลัวว่าจะโดนทำอะไรๆโดยไม่เต็มใจต่าง!
“ก็คุณบอกจะอาบน้ำไง!รีบๆอาบเลยนะ แล้วก็คืนโทรศัพท์ผมซะด้วย!” นาซึมะโวยวายใส่ทันทีก่อนจะรีบลุกออกไปจากสถานการณ์นี้ให้เร็วที่สุด แต่ก็ยังช้ากว่าเขาที่กระชากให้กลับลงไปนั่งที่เดิมก่อนจะเอื้อมมือมาบังคับให้ใบหน้าหันไปหาเขาก่อนที่ริมฝีปากนั้นจะแนบลงมาเพื่อปิดเสียงโวยวาย
“อื้อ อ่อยอะอุน!”นาซึมะครางอู้อี้ไปมาพลางพยายามหันกลับไปก่อนจะดันเขาออกแต่ก็ไม่สำเร็จยิ่งดันออกมากเท่าไหร่ อ้อมกอดก็ยิ่งกระชับแน่นมากยิ่งขึ้น อ่าลมหายใจเริ่มที่จะหมดแล้วสิ
“ปากก็หวานดีแต่ทำไมขี้โวยวาย”
สิ้นคำต่อว่านาซึมะรีบคว้าเสื้อคลุมแถวนั้นก่อนจะรีบวิ่งออกมาจากห้องน้ำอย่างทันท่วงทีโดยไม่สนเ้าของห้องที่อยู่ในห้องน้ำเลยสักนิด โอ๊ย! จะบ้าตาย!จูบแรกถูกผู้ชายด้วยกันขโมยไปซะแล้ว! ไม่ได้โกรธนะแต่เขิน!
ใช่ว่าที่ผ่านมาจะไม่เคยมีแฟนนะครับแต่แฟนส่วนใหญ่จะเป็ผู้หญิงทั้งนั้นเลย คงยังไม่ได้บอกพวกคุณสินะ ว่าความจริงแล้วตัวเขาเองนั้นชอบผู้ชายแต่ที่ก่อนหน้านี้ที่คบผู้หญิงมาโดยตลอดเพราะไม่อยากให้คนในครอบครัวรับรู้ เพราะกลัวว่าพ่อกับแม่จะรับไม่ได้ที่ลูกชายเพียงคนเดียวของพวกท่านเป็แบบนี้
นาซึมะยกมือขึ้นมากุมหน้าอกทันทีด้วยหัวใจที่เต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งเพราะความตื่นเต้น และความเขินที่โดนจู่โจมแบบนั้น ตอนนี้หน้าคงจะแดงมากแน่ๆเลยทำไงดีๆ
“ห้องเปียกหมดแล้วทำไมไม่ถอดกางเกงออก”
เฮือก!!
นาซึมะสะดุ้งทันทีที่ได้ยินเสียงของคาร์ตันที่ดังขึ้นมาจากเื้ั
“หรือต้องให้ฉันถอดให้?”
“มะ ไม่ต้อง ดะเดียวผมถอดเอง” เอ๊ะ ถ้าถอดออกแล้วจะใส่อะไรล่ะ โอ๊ย! จะบ้าตาย! นาซึมะรีบถอดกางเกงออกอย่างรวดเร็วก่อนจะพึ่งนึกออกว่าเสื้อของตัวเองยังอยู่ในห้องน้ำ
“หึ” ขำบ้าอะไรเล่า!
นาซึมะรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะมองหาเสื้อแต่ทว่ากลับหาไม่เจอซะงั้น ดีนะที่ยังมีเสื้อคลุมที่ใส่ก่อนหน้านี้ ไม่อย่างนั้นคงได้มีคนะเิตัวเองออกด้วยความเขินอายแน่ๆ
ก่อนที่จะเดินออกมาและทำใจเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงของคาร์ตันที่ตอนนี้กำลังยืนกอดอกและมองมาด้วยสายตานิ่งๆแต่กลับกระตุกหัวใจได้ชะงัก
“คือเสื้อของผมละครับ ผะ ผมจะกลับห้องแล้ว” ว่าแต่ทำไมยิ่งพูดเสียงยิ่งเบาลงล่ะเนี่ยแง่ง
“ใส่ไว้ในตะกร้านั้นแหละไม่ต้องเอากลับไป”
“อ่าครับ”ก้มหน้ายอมทำตามอย่างว่าง่าย เผื่อจะได้โทรศัพท์คืนสักที
“…”
“เอ่อ คือโทรศัพท์ของผม”
“อยู่นั้นได้ของแล้วก็กลับไปได้แล้ว ฉันจะนอน”
“อ่า ครับขอบคุณครับ” นาซึมะยกมือไหว้ก่อนจะรีบไปคว้าโทรศัพท์มาไว้ในมือในที่สุด ก็ได้มันมาแล้ว เย้! กว่าจะได้มาช่างเป็อะไรที่อันตรายต่อหัวใจโดยแท้เท้าที่กำลังก้าวเดินมุ่งตรงสู่ประตูห้องอย่าร่าเริง แต่สุดท้ายกลับต้องหยุดชะงักอยู่กับที่เพราะคำพูดประโยคต่อมาที่ทำให้รู้สึกแปลกๆในหัวใจ
“คืนนี้ฉัน้าหมอนข้างมาเป็ให้ฉันสักคืนสิ”
จะบ้าเรอะ!! แค่นี้มันยังไม่อันตรายต่อใจดวงนี้อีกรึไง!
คาร์ตันยืนมองใบหน้าที่แดงก่ำของนาซึมะอย่างอารมณ์ดีถึงแม้หน้าตาของตัวเขาเองจะไม่ได้เปลี่ยนตามอารมณ์เท่าไร อยู่ดีๆก็รู้สึกอย่างจะแกล้งเขาขึ้นมาซะงั้นไม่คิดเลยว่า จากที่เหนื่อย อยากจะอาบน้ำแล้วนอน แต่แล้วหลังจากที่ได้ชิมริมฝีปากนุ่มนิ่มนั่นตัวเขากลับตื่นตัวแทนและคงจะดีกว่านี้ถ้าได้คนร่างเล็กมาเป็หมอนข้างให้บ้าง อย่างที่เป็ให้เขาเมื่อคืนนี้
และเมื่ออีกฝ่ายยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่มันเลยทำให้คาร์ตันเริ่มที่จะหงุดหงิดเล็กน้อยเลยตัดสินใจเดินเข้าไปกระชากเ้าก่อนจะผลักลงบนเตียงอย่างแรง
“โอ๊ย นี่คุณ!”
“ช้า” คาร์ตันพูดตัดบทก่อนจะเดินไปปิดไฟและก้าวขึ้นบนเตียงที่มีร่างเล็กอยู่ทันทีแต่เขาก็ยังจะเขยิบหนีไปอีก ขี้โวยวายไม่พอ สงสัยจะดื้อเงียบด้วยละมั่ง
คาร์ตันคว้าแขนของนาซึมะก่อนที่จะดึงเข้าหาตัวอย่างแรงส่งผลให้เขาถลาเข้าสู่อ้อมกอดก่อนที่คาร์ตันจะจับเขาพลิกขึ้นให้อยู่ในท่านั่งคร่อมตัวเองเอาไว้
“อะ คะ คุณ” เสียงสั่นๆ กับร่างที่เกร็งหน่อยๆ เอ่ยขึ้นในความมืด แต่คาร์ตันก็ไม่สนใจแต่สิ่งที่น่าสนใจคือสภาพของเราทั้งคู่มากกว่า
“จะนอนเป็หมอนข้างให้ฉันดีๆหรือต้องให้ฉันทำให้นายเหนื่อยก่อน” ไม่ใช่แค่ขู่เท่านั้นเพราะบางส่วนมันเริ่มที่จะแข็งตัวขึ้นมาแล้วและคิดว่าเขาเองก็คงรู้สึกได้ถึงสิ่งนั้นเหมือนกันบอกตามตรงว่าก่อนหน้านี้ มันเป็ครั้งแรกที่จูบกับผู้ชาย เพราะที่ผ่านมาคู่นอนส่วนใหญ่จะเป็ผู้หญิงซะมากกว่าแต่พวกเธอก็เป็ได้แค่นั้น
“ปะปล่อยผมก่อนสิ” คาร์ตันกระตุกยิ้มท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงดวงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาเพียงสลัวๆเท่านั้น
“ฉันเปลี่ยนใจแล้ว” คาร์ตันว่าก่อนจะพลิกร่างกายขึ้นคร่อมนาซึมะไว้แทน
“อะ ดะ เดียวสิคุณ!”
“เดียวอะไร นายไม่รู้หรือไงว่าอะไรที่มันตื่นอยู่”คาร์ตันว่าอย่างลองเชิงก่อนจะก้มหน้าลงไปสูดดมผิวกายที่ยังคงหอมอ่อนๆ เหมือนเมื่อคืนไม่มีผิดแต่ที่มันเป็แบบนี้มันเป็เพราะนาซึมะเอง เขาต้องรับผิดชอบ
“ยะ อย่านะคุณ ดะเดียวยอมคุณขึ้นมาจะทำยังไง!” คาร์ตันหยุดชะงักการกระทำให้กับคำตอบของนาซึมะก่อนที่จะหัวเราะออกมาสุดเสียง
“ฮ่าๆ”
“คุณ! ขำอะไรเนี่ย!” คาร์ตันทิ้งตัวลงนอนข้างๆก่อนที่จะพยายามกลั้นยิ้มกลั้นขำเป็ครั้งแรกในรอบกี่ปีก็ไม่รู้ที่หัวเราะได้อย่างสุดเสียงแบบนี้
“อ้าว ไม่ทำแล้วเหรอ?” น้ำเสียงสงสัยที่ดังออกมาแ่เบา ทำให้ต้องกระตุกยิ้มก่อนจะพูดออกมาเบาๆ
“เสียดายหรือไงนอนเถอะ”คาร์ตันว่าก่อนที่จะคว้าตัวนาซึมะเข้ามากอดก่อนจะหลับตาลงในทันที
นาซึมะนอนนิ่งเฝ้ามองใบหน้าของคาร์ตันฝ่าความมืดเสียงลมหายใจแ่เบาที่บ่งบอกให้รู้ว่าคนร่างสูงเข้าสู่ห่วงนิทราไปแล้ว
นาซึมะถอนหายใจอย่างแ่เบาราวกับโล่งใจที่ไม่ได้เกิดเื่อย่างว่าขึ้นแต่ก็รู้สึกเสียดายไปพร้อมๆกันอย่างน่าเจ็บใจแล้วไหนจะเสียงหัวเราะของเขาที่พึ่งได้ยินเป็ครั้งแรกท่ามกลางความมืดนี่อีกนับว่าน่าใมากที่คนที่ดูเหมือนจะเ็าแบบคาร์ตันจะมาหัวเราะสุดเสียงเพราะสิ่งที่ตัวเองพูดไปแต่ยังไงก็ช่างเถอะ ได้กอดผู้ชาย หล่อๆแบบนี้ทั้งคืน นี่มันกำไรชัดๆเลยไม่ใช่หรือไงกัน
528
