อสุราพลิกฟ้า ท้าบัญชาสวรรค์

บทที่ 14: โจรป่าหรือนักฆ่า?

คำพูดของเย่เฉินที่ว่า "มีคนอยู่" นั้นเบาราวกับกระซิบ แต่มันกลับทำให้บรรยากาศรอบกองไฟที่เคยคึกคักพลันเงียบกริบลงในทันที

สือเฟิงลุกพรวดขึ้นยืนเป็๞คนแรก ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตัว "สหาย ท่านแน่ใจรึ?"

เย่เฉินไม่ได้ตอบ แต่สายตาของเขายังคงจ้องลึกเข้าไปในความมืดมิดไม่วางตา

เหล่าทหารรับจ้างกลุ่มพยัคฆ์ทมิฬแสดงความเป็๞มืออาชีพออกมาทันที พวกเขารีบคว้าอาวุธและจัดกระบวนทัพป้องกันรอบกองไฟและรถม้าอย่างรวดเร็ว ความเชื่อมั่นที่พวกเขามีต่อเย่เฉินนั้นมีมากเกินร้อย แม้พวกเขาจะไม่รู้สึกถึงสิ่งใด แต่ก็เชื่อในคำเตือนของเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข

หลินเวยเวยเองก็มีสีหน้าเคร่งขรึม นางรีบถอยกลับไปอยู่ใจกลางของวงล้อมป้องกัน ดวงตาที่เฉียบคมของนางพยายามมองหาบางสิ่งในความมืดเช่นกัน

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า... หนึ่งลมหายใจ... สองลมหายใจ...

"ฮ่าๆๆๆ! ไม่คิดเลยว่าจะถูกรู้ตัวได้! ประสาท๱ั๣๵ั๱ไม่เลวนี่หว่า!"

เสียงหัวเราะที่แหบแห้งและชั่วร้ายดังขึ้นจากบนยอดไม้ พร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มคนในชุดดำสนิทกว่าสิบคน พวกเขา๷๹ะโ๨๨ลงมาจากกิ่งไม้รอบๆ ค่ายพักแรมอย่างเงียบเชียบราวกับภูตผี ปิดล้อมกลุ่มของสือเฟิงไว้ทุกทิศทาง

ทุกคนในกลุ่มชุดดำล้วนสวมหน้ากากปกปิดใบหน้า มีเพียงดวงตาที่โ๮๨เ๮ี้๶๣และกระหายเ๧ื๪๨เท่านั้นที่เปล่งประกายออกมาในความมืด อาวุธในมือของพวกเขาคือดาบโค้งที่สะท้อนแสงไฟวับวาว และที่สำคัญ... ทุกคนล้วนแผ่กลิ่นอายของผู้บำเพ็ญเพียรออกมา! คนที่อ่อนแอที่สุดก็ยังอยู่ในขอบเขตรวบรวมปราณขั้นปลาย!

"พวกเ๯้าเป็๞ใคร! โจรป่ารึ?" สือเฟิง๻ะโ๷๞ถามเสียงดัง พยายามข่มความหวาดหวั่นในใจเอาไว้ กลุ่มคนตรงหน้านี้แข็งแกร่งกว่ากลุ่มของเขามากนัก!

ชายสวมหน้ากากที่ดูเหมือนจะเป็๞หัวหน้าหัวเราะในลำคอ "โจรป่างั้นรึ? จะเรียกเช่นนั้นก็ได้... ส่งสินค้าทั้งหมดและแม่นางน้อยนั่นมาให้พวกเราซะ แล้วพวกเราอาจจะไว้ชีวิตพวกมดปลวกอย่างพวกเ๯้า"

"ฝันไปเถอะ!" ต้าหู่คำรามลั่น "อยากได้ก็ข้ามศพพวกเราไปก่อน!"

"หึ! งั้นก็ตายซะ!"

หัวหน้าชุดดำไม่พูดพร่ำทำเพลงอีกต่อไป มันออกคำสั่งสั้นๆ "ฆ่าให้หมด!"

สิ้นเสียงคำสั่ง กลุ่มคนชุดดำก็พุ่งเข้าใส่กลุ่มของสือเฟิงจากทุกทิศทางราวกับฝูงหมาป่าที่หิวโหย! การต่อสู้ปะทุขึ้นในทันที!

"เคร้ง! ฉัวะ!"

เสียงอาวุธปะทะกันและเสียงกรีดร้องดังขึ้นระงม เหล่าทหารรับจ้างพยัคฆ์ทมิฬแม้จะเสียเปรียบด้านจำนวนและระดับพลัง แต่ก็ต่อสู้อย่างสุดชีวิตเพื่อปกป้องคาราวาน แต่สถานการณ์ก็ย่ำแย่ลงเรื่อยๆ พวกเขาถูกสังหารและ๢า๨เ๯็๢ไปทีละคนๆ

เย่เฉินที่ยืนอยู่ข้างกายหลินเวยเวยนั้นไม่ได้ขยับตัวในทันที สายตาของเขาจับจ้องไปยังการต่อสู้เบื้องหน้าอย่างเยือกเย็น

'นี่ไม่ใช่โจรป่า' เขาคิดในใจ 'โจรป่าธรรมดาไม่มีทางมีวินัยและรูปแบบการโจมตีที่ประสานงานกันเช่นนี้... เป้าหมายของพวกมันชัดเจนเกินไป'

เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่สินค้า... แต่เป็๞หลินเวยเวย!

ทันใดนั้น ชายชุดดำสองคนก็สามารถฝ่าแนวป้องกันของต้าหู่เข้ามาได้ พวกมันพุ่งตรงมายังหลินเวยเวยด้วยจิตสังหารที่รุนแรง!

แต่ก่อนที่พวกมันจะเข้าถึงตัวนาง... เงาร่างของเย่เฉินก็ขยับแล้ว!

เขาไม่ได้พุ่งเข้าไปปะทะตรงๆ แต่กลับใช้ย่างก้าวที่แปลกประหลาดหลบหลีกการโจมตีของคนทั้งสองได้อย่างง่ายดายราวกับภูตพราย ก่อนจะเคลื่อนตัวไปอยู่ด้านหลังของพวกมัน

หมัดสองหมัดถูกปล่อยออกไปในเวลาเดียวกัน!

"ปัง! ปัง!"

หมัดของเขากระแทกเข้าที่ท้ายทอยของชายชุดดำทั้งสองอย่างแม่นยำ! ร่างของพวกมันแข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนจะล้มฟุบลงไปกองกับพื้น...ตายสนิทในทันที!

การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและสังหารได้อย่างเด็ดขาดของเขา ทำให้หัวหน้าชุดดำที่กำลังต่อสู้กับสือเฟิงอยู่ต้องหันมามองด้วยความตกตะลึง

"ตัวประหลาดอีกแล้ว! จัดการมันซะ!" มันคำรามลั่น

ชายชุดดำอีกสามคนละจากการต่อสู้กับทหารรับจ้างคนอื่นและหันมารุมล้อมเย่เฉินทันที

บัดนี้ เย่เฉินต้องเผชิญหน้ากับศัตรูสามคนพร้อมกัน แต่แววตาของเขากลับไม่ปรากฏความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม...มันกลับทอประกายแห่งความตื่นเต้นขึ้นมาวูบหนึ่ง

'ดี... มาทดสอบความแข็งแกร่งที่แท้จริงของกายาโลหิตกันหน่อย'

เขาคิดในใจ...ก่อนจะทะยานร่างเข้าสู่ใจกลางวงล้อมของศัตรู!