อาหารมื้อแรก เหมือนสร้างแผลใจขนาดใหญ่ให้ เหลียนฟางหยาง เขามุดผ้าห่มเน่าๆไม่ยอมลุกออกมา ดีดดิ้น พร้อมน้ำตา จนน่าอ่อนใจ
"หยางเอ๋อลูกรัก วันนี้มันต้องดีกว่าเมื่อวานสิลูก เชื่อใจแม่สิ อาหารวันนี้อร่อยแน่นอน"
"ข้าเชื่อใจท่านแม่ แต่ข้าไม่เชื่อใจฝีมือท่านขอรับ ข้ากลัวปวดท้อง"
"เอ่อ...เมื่อวานแม่เมา แต่วันนี้แม่ไม่เมาแล้ว ไม่ได้ดื่มสุราแม้เพียงหยดเดียว"
"แต่ดื่มยกไห หมดเกลี้ยงในคราเดียวใช่หรือไม่ขอรับ"
"ใช่เลย ระดับแม่แล้วทีเดียวหมด...เอ้ยย แม่บอกว่าแม่เลิกคบสหายสุราแล้วลูก เชื่อแม่สิ"
"แต่ท่านก็ยังมีแอบไว้ ไม่ยอมทิ้งข้าไม่เชื่อ"
"ถ้าเ้ายอมออกมากินอาหารที่แม่ทำ แม่จะเป็คนให้เ้านำไปทิ้งกับมือเลย"
" ........ "
"ตกลงไหม เ้าไม่อยากช่วยแม่เลิกคบสหายสุราหรือ"
"ตกลงขอรับ ข้าจะทิ้งมันกับมือ ท่านห้ามกลับคำนะ"
"งั้นปะ ตื่นมาล้างหน้า อาบน้ำก่อน แล้วกินอาหารกัน"
ทันทีที่ฟางหยางพุ่งมากอดนาง เขาแข็งข้างไปทันที หรือเพราะพุ่งตัวมาไวเลยเวียนหัว โถ เด็กน้อยน่าเอ็นดูนัก
"นี่ข้าฝันอยู่หรือ เหตุใดผีสุราปากร้ายกลิ่นกายเหม็นสุรา ถึงได้เปลี่ยนไป"
"......" และฟางหยางก็ออกจากอ้อมอกนาง ลงไปนอนห่มผ้าและหลับตาอีกครั้ง
"สงสัยข้าคงฝันไป งั้นนอนต่ออีกนิด ก่อนที่ผีสุราจะมาปลุก"
"......" ทำไมข้ารู้สึกจุกในอก ผีสุราปากร้าย นี่คือใคร เดี๋ยวนะ ไหนว่า รักข้าไง ทำไมเรียกข้าเช่นนั้น โอ้ย ทั้งรักทั้งชังได้ไหม ปากร้ายเหมือนพ่อของเ้าแน่ๆ ถ้าพ่อเ้ารอดกลับมา แม่คนนี้จะจับเขาตบปาก สอนลูกได้กวนนักทั้งคำพูดและการกระทำ!!
"เ้าอย่านำนิสัยพ่อเ้ามาเยอะเลย เพลาๆบ้างเื่วาจาร้ายกาจ"
"ั้แ่เกิดมา ท่านแม่ยึดข้าจากท่านพ่อมาครองแทบตลอดเวลา ข้าจะเหมือนท่านพ่อได้อย่างไร"
"......"
"วาจาน่ารักของข้าถอดมาจากท่านแม่ทั้งหมดขอรับ"
เด็กน้อยลืมตามา แถมยิ้มยิงฟันโชว์อย่างภาคภูมิใจ ขอเกลียดได้ไหมท่าทางแบบนี้ อกอีแป้นจะแตก สรุปกวนได้แม่นี่เอง แต่ไม่เป็ไร คนเรียบร้อย วาจาอ่อนหวานอย่างเจ้แหวนคนนี้จะเป็คนสอนให้ใหม่
"ตอนนี้แม่เปลี่ยนไปแล้ว ต่อไปแม่จะสั่งสอนให้เ้าน่ารักกว่าเดิม"
"ขอรับท่านแม่ แต่ท่านก็เปลี่ยนไปจริงๆ ประกาศจะเลิกสุรา ตื่นมาล้างหน้าอาบน้ำ กลิ่นกายหอม ข้าไม่ชินเลยจริงๆ"
"แล้วเ้าไม่ชอบหรือ"
"ชอบขอรับ ข้ารู้สึกสงสารท่านพ่อมานาน ทนอยู่กับผีสุรา สองวันดี สี่วันด่า หนึ่งวันนอนนิ่งดั่งศพ กลับมาครานี้ท่านพ่อคงต้องไปศาลเ้า เพื่อขอบคุณที่ทำให้คำขอของเราสองพ่อลูกเป็จริง" ฟังไปทำไมคิ้วกระตุกแปลกๆ ถึงขนาดไปศาลเ้าเพื่อขอให้นางเลิกสุรากันเลยเหรอ
"ต่อปากต่อคำมานาน ไปลุกมาล้างหน้าอย่างเดียวก่อน แล้วกินอาหาร แม่จะพาเ้าไปลำธาร ซักผ้า วันนี้เราต้องช่วยกันทำงานบ้าน"
หลังจากดื้อมานาน กว่าจะยอมกินข้าว ต้องได้ต่อปากต่อคำ แต่ทำไมฉันรู้สึกมีความสุขมากกว่าเมื่อก่อน คงเพราะความเป็แม่สินะ เหนื่อยแต่มีความสุขยามมองหน้าลูก เกิดมา 48 ปี เพิ่งเข้าใจ
"ว้าว ท่านแม่ ทำไมวันนี้ความเปลี่ยนแปลงช่างเด่นชัดนัก อาหารน่ากินมาก ข้าทานเลยนะขอรับ อ้ามม อร่อย น้ำตาข้าแทบหลั่งริน เมื่อวานท่านน่าจะสร่างเมาก่อนค่อยทำอาหารเถอะ "
อาหารเช้านี้ ข้าวสวยร้อนๆ ผัดผักกาดใส่ไข่ ต้มจืดผักกาด ด้วยไม่รู้ว่า ยุคนี้มีผักอะไรบ้าง หากหยิบมาใช้มั่ว ได้โดนลูกชายตัวดี ถามจนความลับหลุดแน่ๆ หลังจากกินจนหมด ถึงเวลาทำงานบ้านต่อ เด็กน้อยก็วิ่งไปอุ้มไหใส่รถเข็น ประมาณ 13 ไห พร้อมยิ้มหน้าบาน คงจะเอาไปทำลายทิ้ง
"ให้แม่ช่วยหรือไม่"
"ไม่ต้องขอรับ ข้าจัดการคนเดียวได้ ฮิฮิ"
ทำไมรอยยิ้มของฟางหยางถึงดูร้ายกาจแบบนั้น แค่เททิ้งก็จบแล้ว
"ข้าไปก่อนนะขอรับ ฮิฮิ "
"อ้าว นั่นไม่ใช่ทางไปหลังบ้านนะหยางเอ๋อ ผิดทางแล้วลูกกก" ะโไปเท่าไหร่ เ้าตัวแสบก็ไม่ฟัง วิ่งจนลืมสังขารว่า ตัวยังกับไม้ตะเกียบแบบนั้น เอาแรงจากไหนไปเข็นไหสุราตั้งเยอะขนาดนั้น สงสัยดีใจมาก ที่แม่จะเลิกดื่มสุรา เด็กหนอเด็ก เมื่อฟางหยางจากไป ข้าก็ต้องเก็บผ้าห่ม เสื้อผ้าไปซัก แบบนี้ก็ดี จะได้หยิบผงซักฟอกกับน้ำยาปรับผ้านุ่มมาใช้แบบไม่ให้ลูกเห็น ซักไปครึ่งวัน จนตากหมดแหงนหน้าดูตะวันตรงหัว ได้เวลาเตรียมอาหาร แต่ทำไมฟางหยางยังไม่กลับมา รออีกสักหน่อยค่อยไปตามละกัน
"ท่านแม่ข้ากลับมาแล้วขอรับ" เสียงะโดังมาก่อนตัวเ้าของเสียงจะมาถึง ใเกือบชามหลุดมือ
" ได้เก็บไหกลับมาหรือเปล่าลูก เผื่อจะได้ใส่ของดอง"
"เปล่าขอรับ " เสียดายจัง ลืมกำชับก่อนไปเองนี่นา
" ไปทิ้งถึงไหนล่ะ ไปซะครึ่งค่อนวัน" ฟางหยางไม่ตอบ เพียงแต่หยิบถุงผ้าเล็กๆออกจากอกเสื้อ แล้วยื่นมาให้ดู เมื่อเปิดดู เดี๋ยวนะ นี่เงินไม่ใช่เหรอ!!!
"ทิ้งก็เสีย ขายต่อดีกว่า ข้าจึงไปนั่งขายที่ตลาดขอรับ ผีสุรามีมากมาย ขายในราคาที่น้อยกว่าซื้อมานิดนึงก็จบขอรับ ฮิฮิ ข้านี่ฉลาดจริงๆ"
"....." อึ้งจนเอ่ยไม่ออก นี่ใช่เด็ก 5ขวบจริงเหรอ ลี่ไป่หลัน เ้าเลี้ยงเด็กคนนี้มาอย่างไร โอ้ยย ฉลาดโดนใจเจ้แหวนเหลือเกินลูกเอ้ยยย
_________________________________________
1K
