เช้าวันถัดมา เสียงเกลียวคลื่นทะเลซัดสาดเข้าหาชายฝั่งหนักหน่วงสม่ำเสมอสอดรับสายลมเย็นชืดพัดผ่านกลุ่มทิวสนภายนอกคฤหาสน์ตากอากาศ ลลินค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสับสนและตื่นตระหนกวูบหนึ่ง ก่อนจะพบว่าเธอและคิรันได้เดินทางมาถึงเซฟเฮาส์ริมทะเลปราณบุรีที่ห่างไกลและเงียบสงบ บ้านพักตากอากาศหลังนี้ซ่อนตัวอยู่หลังทิวสนหนาทึบ บรรยากาศเงียบสงัดและเป็ส่วนตัวสูงช่วยลดความระแวดระวังลงได้เล็กน้อย แสงสว่างยามเช้าส่องผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่าๆ เข้ามากระทบผิวกายขาวสะพรั่ง ลลินนั่งก้มมองฝ่ามือตัวเองที่ยังมีเศษกระจกเล็กๆ ปักอยู่ประปรายจากเหตุการณ์โกลาหลเมื่อคืนนี้ ทุกอย่างดูเลือนลางคล้ายกับความฝันที่เพิ่งตื่นขึ้น ทว่าาแและคราบฝุ่นบนเรือนร่างกลับตอกย้ำว่าทั้งหมดคือเื่จริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป
ลลินพยุงร่างกายนั่งบนตักของเธอมีผ้าห่มขนสัตว์หนาคลุมอยู่ ร่างกายของเธอยังคงเมื่อยล้าและปวดแปลบบริเวณาแขูดขีดที่แขนขวาจากคมมีดของฆาตกรสวมหน้ากากนกฮูกเมื่อคืนนี้ ลลินหันไปมองคิรันที่เพิ่งทำความสะอาดาแและพันผ้าพันแผลรอบข้อเท้าซ้าย ชายหนุ่มยังคงนั่งนิ่งจ้องมองทะเลกว้างผ่านบานกระจก ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูเหนื่อยล้าทว่าแฝงประกายแข็งแกร่ง
ลลินก้าวเท้าลงจากเตียงนอนช้าๆ เดินไปยังลิ้นชักตู้กับข้าวในครัวเล็กๆ หยิบกล่องยาปฐมพยาบาลที่มีสำลี แอลกอฮอล์ และผ้าพันแผลสีขาวออกมา เธอเดินกลับมานั่งคุกเข่าบนพื้นไม้สักหน้าเก้าอี้ที่คิรันนั่งพิงอยู่ ลลินเอื้อมมือจับข้อเท้าซ้ายของเขาพาดบนตักเธอและค่อยๆ แกะผ้าพันแผลเก่าออกช้าๆ าแที่ข้อเท้าซ้ายของเขามีรอยฉีกขาดของเนื้อเป็แผลเหวอะหวะและมีคราบเืแห้งกรังเกาะหนาเนื่องจากเขาใช้คีมเหล็กตัวใหญ่และสิ่วในโรงรถตอกตัดสายรัดกำไล EM โลหะอย่างรุนแรงจนโดนเนื้อตัวเองเพื่อขับรถมาช่วยชีวิตเธอ
ลลินใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์ค่อยๆ ทำความสะอาดแผลรอบขอบเนื้ออย่างแ่เบาที่สุด คิรันสะดุ้งตัวโยนและเกร็งต้นขาเล็กน้อยด้วยความเจ็บแปลบ ทว่าเขากลับไม่ปริปากร้องออกมาสักคำ ชายหนุ่มเพียงแต่ก้มหน้าจ้องมองใบหน้าหวานของทนายสาวที่กำลังตั้งอกตั้งใจล้างแผลให้เขาด้วยแววตาอบอุ่นลึกซึ้งและรักใคร่หวงแหน
"รัน... คุณทำบ้าอะไรลงไปคะ?" ลลินเอ่ยน้ำเสียงสั่นเครือแกมดุแต่แฝงความรู้สึกผิดระคนตื้นตัน "แผลลึกขนาดนี้ปวดมากใช่ไหมคะ? แล้วคุณรู้ไหมว่าการที่คุณตัดสินใจใช้คีมเหล็กตัดสายรัดกำไล EM ทิ้งเพื่อหนีประกันตัวคราวนี้น่ะ... มันคือการทำลายชีวิตทางกฎหมายของคุณอย่างสิ้นเชิงเลยนะ ในวันพรุ่งนี้อัยการสมบัติและตำรวจกวินจะยื่นเื่ต่อศาลขออนุมัติหมายจับคุณในฐานะผู้ร้ายหลบหนีประกันตัวคดีอุกฉกรรจ์อย่างเป็ทางการ บัญชีธนาคารและทรัพย์สินตระกูลอัครเดโชชัยทั้งหมดจะโดนอายัดทันที และตัวฉัน... ทนายความผู้รับผิดชอบคดีของคุณ ก็จะโดนตั้งข้อหาช่วยเหลือผู้ต้องหาหลบหนีและสมรู้ร่วมคิดไปด้วย ใบประกอบวิชาชีพทนายความของฉันคงโดนเพิกถอนถาวรและอาจต้องเดินเข้าคุกร่วมกับคุณ"
ลลินหยิบคีย์การ์ดสีดำทองสลักตราสัญลักษณะนกฮูกออกมาวางคู่กัน "และนี่คือคีย์การ์ดของพิมลภาที่ได้มา... มันเป็บัตรผ่านเข้าสโมสรลับ 'สมาคมสภาสัจจะนกฮูก' ซึ่งหลักฐานการฟอกเงินและเื้ัคดีฆาตกรรมทั้งหมดซ่อนอยู่ข้างในนั้นแน่ๆ ทว่าตอนนี้คุณกลายเป็บุคคลมีหมายจับใบหน้าแพร่กระจายไปทั่วประเทศ หากคุณเหยียบก้าวเข้าไปข้างในนั้น คุณจะโดนจับกุมทันทีโดยไม่มีข้อแก้ตัว"
"ผมถึงบอกไงครับลลินว่าคุณห้ามก้าวเข้าไปในที่โสโครกและอันตรายพรรค์นั้นคนเดียวเด็ดขาด" คิรันเอ่ยเสียงเข้มดุดัน แขนแกร่งเอื้อมลงมาดึงตัวลลินขึ้นจากพื้นมาโอบกอดประคองไว้บนตักกว้าง ดึงร่างบางเข้าหาอกอุ่นช้าๆ "หากคุณเป็อะไรไปต่อหน้าต่อตาผมอีก... ผมจะพังตึกสโมสรนั่นทิ้งเพื่อลากคุณกลับมา สัญญาณ EM หรือทรัพย์สินเงินทองอะไรนั่นผมไม่เคยใส่ใจเลยสักนิด ตราบใดที่ผมรักษาร่างกายและชีวิตของคุณเอาไว้ได้เคียงข้างผม"
คิรันเอื้อมมือลูบผมดำขลับของเธอเบาๆ ปลอบประโลม "ลลินครับ... พ่อของผมสร้างตระกูลนี้ขึ้นมาด้วยการยินยอมก้มหัวให้พวกมันฟอกเงินสกปรกแลกกับการคุ้มครองทางธุรกิจ แต่ผมเกลียดชังเื่พวกนี้ที่สุดคิรินพี่ชายผมเองก็เช่นกัน เขาพยายามเปิดเผยความจริงจนต้องโดนตามล่าและหลบซ่อนตัว สำหรับผมแล้ว... การสูญเสียอำนาจเงินทองและตระกูลไปทั้งหมดไม่ได้ทำให้ผมเสียดายเลยสักนิด มันคือการปลดแอกตัวเองออกจากโซ่ตรวนอดีตที่ผมต้องแบกรับมาตลอดชีวิตเสียด้วยซ้ำ และตอนนี้... ผมโชคดีเหลือเกินที่มีคุณทนายความสาวปากเก่งคนนี้มาร่วมทางหลบหนีเคียงข้างผมในเงามืด"
ลลินถามอย่างหนักใจ "แต่ในสถานะผู้ร้ายหลบหนีคดีแบบนี้... เราจะสืบคดีต่ออย่างไรคะรัน? โทรศัพท์มือถือของเราก็เปิดเครื่องไม่ได้ เพราะจะถูกดักจับพิกัดทันที"
คิรันชี้ไปที่ลิ้นชักเหล็กใต้ตู้ทีวี "ไม่ต้องห่วงครับลลิน ในเซฟเฮาส์นี้ผมมี 'โทรศัพท์ผ่านดาวเทียม' ที่เชื่อมต่อเข้ารหัสลับระดับทหาร ซึ่งยากต่อการดักฟังหรือระบุพิกัดตำแหน่ง เราจะใช้มันติดต่อกับธนันต์ทนายความผู้ช่วยของคุณเพื่อขอข้อมูลเปรียบเทียบบัญชีลับ และผมจะประสานงานกับสายสืบของผมเพื่อเตรียมบุกรุกสโมสรลับนกฮูก"
ลลินจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความจริงใจและแน่วแน่ แผงอกอุ่นของเขาที่ทาบชิดสะท้อนจังหวะเต้นหัวใจหนักแน่น สลายกรงขังความคิดและสัญชาตญาณความกลัวในจิตใจของทนายความสาวผู้เคยยึดมั่นในกรอบกฎหมายลงสิ้นเชิง บัดนี้เส้นแบ่งความถูกต้องได้ละลายหายไปเหลือเพียงความผูกพันและรักลึกซึ้งในเงามืดร่วมกับชายผู้ยอมสละทุกอย่างเพื่อเธอ ลลินสบตาคมกริบของเขาน้ำตาคลอดวงตาสวย สัญชาตญาณความ้าที่จะรู้สึกมีชีวิตอยู่และปลอดภัยปกคลุมทั่วอารมณ์ของเธอ
ลลินโอบแขนรอบลำคอแกร่งดึงใบหน้าหล่อเหลาลงมารับรสจูบอันแสนเร่าร้อน ป่าเถื่อน และโหยหาในทันที คิรันครางต่ำในลำคอด้วยความปรารถนา บดเบียดเรียวปากบางของเธอตอบสนองอย่างรุนแรงและป่าเถื่อนกลืนกินเสียงครางหวานของลลิน ชายหนุ่มถอดเสื้อยืดสีเข้มของเธอและถอดกางเกงลำลองออกทิ้งอย่างไร้ความปราณี เผยผิวกายขาวนุ่มสะพรั่ง ยอดอกสีหวานชูชันระริกตอบรับััจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้บีบเค้นสลักจูบแดงช้ำอย่างหวงแหนไปทั่วผิวเนื้อนุ่มละมุน คิรันถอดเสื้อผ้าของเขาออกทิ้งทั้งหมดขยับนาบทับกายแกร่งร้อนเข้าหาตัวเธอ
"ลลิน... ตอนนี้เรามีแค่กันและกันแล้วนะครับ อยู่สู้เคียงข้างผมและรัดรึงผมไว้ให้แน่นที่สุดเถอะครับคนดี" คิรันกระซิบทุ้มต่ำพร่าเล้าโลม จับขางามของเธอแยกออกกว้างพาดบ่ากว้าง
"รัน... ลลินรักคุณค่ะ... อ๊ะ!"
ลลินกรีดร้องครางเสียงหวานหลงเมื่อคิรันสอดประสานกายแกร่งอันอุ่นร้อนแทรกตัวเข้ากับกายสาวอันแสนอบอุ่นอย่างนุ่มนวลและแแ่ ััอุ่นชื้นรัญจวนทำให้ร่างกายบางสั่นสะท้าน คิรันเริ่มขยับสะโพกเป็จังหวะเสน่หาอันเร่าร้อนและลึกซึ้งเพื่อปลดปล่อยความ้าที่ทับถมในใจ มือหนาลูบไล้ผิวกายสาวและสะโพกกลมกลึงลลินอย่างรักใคร่ทะนุถนอม คิรันก้มลงฝากจูบแสนรัญจวนใจไว้ที่ซอกคอและยอดอกตึงชูชันขณะขยับโยกกายบดเบียดประสานเป็จังหวะสอดรับแสนหวานหนักแน่น ลลินแอ่นกายรับััรักอันลึกซึ้ง ปล่อยให้อารมณ์รักชี้นำทั้งคู่ไปสู่ความสุขสมล้นพ้น คิรันกระชับอ้อมกอดแ่า ปลดปล่อยหยาดหยดเสน่หาอันอุ่นร้อนเข้าสู่ส่วนลึกของกายสาวหลอมรวมจิติญญาสองดวงให้เป็หนึ่งเดียวกันอย่างเหนียวแน่น
ทั้งสองร่างนอนกอดกระชับกันเหนื่อยอ่อนแสนหวานบนเตียงนอนพักร้อน ท่ามกลางเสียงคลื่นทะเลซัดสาดภายนอกที่ยังคงส่งเสียงดังสม่ำเสมอ บัดนี้รอยร้าวในเงามืดได้เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง ทั้งคู่คือผู้ร้ายหลบหนีคดีที่มีเพียงความรักและคีย์การ์ดสีดำทองเป็เบาะแสเดียวที่จะขุดค้นสมาคมนกฮูกต่อไป ลลินและคิรันร่วมมือกันสัญญากลางแสงสลัวว่าจะเอาตัวรอดและกวาดล้างสมาคมลับนกฮูกนี้ให้ย่อยยับเพื่อคืนความยุติธรรมและชีวิตอิสระที่แท้จริงให้แก่คนทั้งสองในอนาคต
ลลินนอนคว่ำหน้าพักสายตาหนุนไหล่คิรัน ในเวลาถัดมา นิ้วมือเรียวยังคงกุมประสานกับมือของคิรันแ่า กลิ่นเหงื่ออ่อนๆ ปนกลิ่นอายอุ่นและกลิ่นไม้จันทน์ระคนกลิ่นน้ำทะเลภายนอกพัดเข้ามาทางหน้าต่างไม้ช่วยให้จิตใจเบาสบายขึ้น ท้องทะเลปราณบุรีภายนอกบ้านเงียบสงบขึ้นพร้อมๆ กับหัวใจของทนายความสาวที่ก้าวเข้าสู่ขอบเขตผู้ร้ายเต็มตัว เธอยิ้มบางกับตัวเองและบอกในใจว่าจะใช้ไหวพริบความฉลาดสืบสวนทลายสมาคมลับนี้เพื่อเปิดทางให้อนาคตของเรากลับมาบริสุทธิ์สะอาดปราศจากเงามืดตลอดไป ลลินหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมขึ้นมาเปิดเครื่องป้อนรหัสผ่านที่คิรันให้ไว้ เพื่อพิมพ์ข้อความส่งหาธนันต์ทนายความผู้ช่วย สั่งการให้สืบค้นรายละเอียดโครงสร้างคณะกรรมการสปอร์ตคลับกลางเมืองที่เป็จุดตั้งคลับสมาคมนกฮูกทันที การสืบสวนเชิงลึกในฐานะนอกกฎหมายได้เริ่มต้นขึ้นแล้วจริงๆ คิรันดึงร่างบางของเธอเข้ามากอดแแ่ไว้ในอ้อมอกแกร่งอีกครั้ง ก้มลงประทับจูบซับเหงื่อบนหน้าผากมนพลางกระซิบแ่เบาด้วยน้ำเสียงซาบซึ้งและปรารถนา: "ขอบคุณมากนะครับลลิน... ขอบคุณที่ยอมทิ้งทุกอย่างและก้าวเดินเข้ามาในเงามืดนี้กับผม" คำว่ารักของเขาอบอุ่นและแทรกซึมไปทั่วหัวใจของลลิน ยืนยันว่าจากนี้และตลอดไป ชะตากรรมของเราจะหลอมรวมกันเป็หนึ่งเดียวท่ามกลางคลื่นลมริมทะเล
363
