++ มหาเทพสมบัติอนันต์ NC25+ ++

ยามเช้ามืด

ฝูงหิ่งห้อยตัวน้อยบินร่อนลงมาเหนือธารางามสายลมเย็นพัดผ่านต้นไม้ใบหญ้า ทิวเขาไกลห่างปรากฏแสงอรุณ เมฆาหมอกปกคลุมป่าไพรสัตว์ป่าน้อยใหญ่ออกจากรังที่ซ่อน เริ่มต้นออกหากินตามประสา

แสงสว่างค่อยๆแหวกผ่านความมืดมิด มอบความอบอุ่นและขับไล่ราตรีกาลอีกครั้ง

ปลุกทุกสรรพชีวิตให้ฟื้นตื่นจากนิทราฝัน

“อืม...?”

เรือนกายงามทรงเสน่ห์บิดกายอย่างเกียจคร้านเมื่อแสงส่องผ่านหน้าต่างผืนผ้าใบเข้ามาเปลือกเนตรงามราวหงส์ก็ค่อยๆแย้มเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้านางชันกายขึ้นอย่างทุลักทุเล สัมผัสได้ถึงความปวดเมื่อยตามเนื้อตัวก็อดกระตุกมุ่นคิ้วไม่ได้

คนงามคว้าขวดหยกใกล้ๆหยิบเม็ดยาโอสถขึ้นมากิน 2 เม็ด

ขับเคลื่อนเดินปราณวิญญาณเล็กน้อยผลของยาก็เริ่มแพร่กระจายไปทั่วร่างกาย บรรเทาอาการเจ็บปวดและอ่อนล้าอ่อนแรงของนางให้กลับมามีกำลังวังชา สามารถขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวได้อีกครั้ง

กายงามนั่งอยู่สักพักก่อนที่จะลุกชันกายขึ้น

สะโอดสะองอันงดงามเย้ายวนทรงเสน่ห์ดุจนางเซียนสวรรค์หรือภาพวาดนั้นต้องกับแสงตะวันทองเปล่งประกายงดงามมีเสน่ห์ชวนตราตรึง หน้าอกเต้าอิ่มชูช่อเต่งเต้า ปทุมถันงามชูชัน ...และสะโพกบั้นท้ายอวบอัดเป็นลูกๆ

หน้าท้องของนางโป่งพองดุจหญิงตั้งท้องครรภ์มาหลายเดือน

ยามเดินจำต้องใช้มือเรียวประคับประคองอุ้มท้องลูกน้อย(?)ของนางอย่างระมัดระวัง?

“ท่านแม่ข้าช่วยท่านนะขอรับ” เสียงอันอบอุ่นของชายหนุ่มดังขึ้นร่างกายกำยำสูงสง่าของเขาเร่งสาวเท้าเดินเข้ามาช่วยประคองตัวของมารดาคนงามของตนเอาไว้อย่างเป็นห่วงเป็นใย

“อืม ขอบใจเจ้ามาก”หลิงรั่วซีชำเลืองมองบุรุษหนุ่มตรงหน้าก็อมยิ้มบางๆในแววตาปรากฏความรักลึกซึ้งยากจะบรรยาย

ทั้งสองแม่ลูกช่วยกันเดินไปนั่งบนท่อนไม้ใกล้กับกองไฟ

กลิ่นอาหารเลิศรสลอยตลบจมูก ทำให้ท้องของทั้งคู่เริ่มหิวเริ่มร้องประท้วงอี้ชิงไม่รอช้า เขารีบตักอาหารใส่ถ้วยทันที มันเป็นเพียงแค่ข้าวต้มปลาธรรมดาๆแต่กลิ่นหอมและสีสันของมันนั้นกลับทำให้น่าประทับใจ

นางลองชิมไปคำหนึ่ง แล้วพูดอุทานยกย่อง“เจ้าทำอาหารเก่งนัก รสชาตินี้แม้แต่พ่อครัวที่เก่งที่สุดในเมืองไม้ครามก็คงสู้เจ้าไม่ได้”

“ฮ่ะๆหากท่านแม่ชื่นชอบ ข้าสัญญาว่าจะทำให้ท่านทานอีกเยอะๆนะขอรับ” ชายหนุ่มหัวเราะยิ้มเจ้าเล่ห์

เขาไม่ได้ทาน แต่กลับนั่งมองอีกฝ่ายกินอย่างเพลิดเพลินสายตาโดยเฉพาะ... หน้าอกของนางที่เขามักจะมองอย่างหิวโหยมากที่สุด

“เจ้าไม่กินงั้นหรือ?”สังเกตเห็นสายตาที่จับจ้องมาที่หน้าอกภูเขาหิมะแฝดของตนมารดาคนงามก็พลันรู้ได้ทันทีว่าเจ้าตัวแสบของนางคิดไม่ซื่ออะไรอยู่

หัวถันนมสีชมพูหวานชูชันแข็งเป่งน้ำนมสีขาวหอมไหลรินลงมาเป็นสายน้อยๆ

หน้าอกอวบอิ่มเต่งตึงเต้าอย่างงามแม้จะมีร่องรอยจ้ำๆของการโดนบีบขยำ โดนขบกัด และโดนดูดหลายรอยแต่ความอวบใหญ่ขาวผุดผ่องและความยั่วยวนดึงดูดใจก็มิได้ลดน้อยลงเลยสักเศษเสี้ยวทั้งยังยิ่งสะดุดสายตามากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ!?

เนื่องจากนางนั้นตั้งเต้าหลั่งน้ำนมแล้ว

มันจึงตกเป็นเป้าหมายรังแกของเจ้าลูกชายตัวดีไป

“ข้ามีอาหารของข้าอยู่แล้วรอท่านแม่กินให้อิ่มก่อนเถอะขอรับ”

“เหลวไหลเจ้าคิดจะกินแต่นมของข้าหรือไร?” นางโกรธและเอียงอายดวงหน้างามแดงซ่านระเรื่อ มือทุบตีเขาไป 2-3 ที และพูดเสียงแข็งไปว่า “กินซะ อย่าให้ข้าต้องดุด่าอีกเป็นรอบที่สองเชียว”

“ขอรับๆข้าจะทำตามคำสั่งของท่านแม่ของข้า” อี้ชิงจนใจต้องทำตามในเมื่อนางกำลังเตรียมตั้งท้อง(?)ลูกของเขา คนก็ต้องเอาอกเอาใจนางในฐานะลูก(ผัว?)มิให้นางอารมณ์เสียขุ่นเคืองใดๆ

เขากินโอสถอาหารและข้าวต้มปลา

มือหนึ่งโอบกอดกายเพรียวงามลูบสัมผัสหน้าท้องของนางอย่างอ่อนโยน พลางจูบจุมพิตที่พวงแก้มนวลของนางในแววตาคู่คมนั้นเต็มไปด้วยความสุข ความรัก และความหลงใหลที่มีต่อนางผู้เป็นมารดา

หลิงรั่วซีก็อิงแอบแนบกายงามกับร่างสูงของเขาความอบอุ่นที่เขามอบให้นั้นช่างมากมาย มันทำให้นางรู้สึกผ่อนคลายและวางใจเป็นความรู้สึกที่นางปรารถนาจากเขา จากบุรุษผู้หนึ่งที่นางสามารถพึ่งพิง

พวกเขากินข้าวทานน้ำเสร็จก็พากันอุ้มท้องพยุงครรภ์(?)ไปที่ธารน้ำที่เดิม ช่วยกันอาบน้ำชำระร่างกายล้างคราบเหงื่อคราบกามที่ติดอยู่ตามตัวออก

มือเรียวหยกของแม่ลูบไล้กายแกร่งกำยำล่ำสันของลูกมือแกร่งของลูกก็ต้องสัมผัสกายเพรียวบางอ่อนนุ่มดุจนางเซียนจากแดนดินสวรรค์ในตำนานของแม่พวกเขาอาบน้ำให้กันและกันอย่างนัวเนียลุ่มหลง

ความขัดเขินอายถูกกาลเวลาพัดหายเหลือเพียงแค่ความสุขที่แผ่ซ่านในทรวง

“อื้ออ... อื้มมห์...♥”

“จ๊วบ จ๊วบ...”

“จุ๊ฟๆ”

“จ๊วบ จ๊วบ... จ๊วบจ๊วบ...”

“อึก อึก...”

“ชิงเอ๋อห์...♥ อู๊ววววร์ๆๆ...♥”

“อย่ะ...อย่าแรงเกินไปนัก... ข้ายังเจ็บจากเมื่อคืนอยู่นะ...♥”

เมื่อได้สบโอกาส อี้ชิงก็ไม่อาจอดทนไหวอีกต่อไปเขาก้มลงดูดขบหัวนมถันงามดูดดื่มน้ำนมแสนหอมหวานอร่อยของมารดาคนงามของเขาอย่างหิวกระหายดุจทารกน้อยตัวใหญ่ที่อยากน้ำนมมานานปี

หลิงรั่วซีสูดลมหายใจลึกเรือนร่างงามสั่นกระตุกเกร็งและเอนพิงก้อนหินใหญ่

ก้มมองดูดวงหน้าหล่อเหลาของบุตรชายสุดที่รักของนางที่กำลังคลึงเค้นนมดูดเต้าสองมือโอบคล้องคอของเขา พร้อมทั้งแอ่นเชิดชันกายขึ้นน้อยๆ ส่งน้ำนมสดๆหวานๆจากเต้าใหญ่อวบของนางให้เขาได้กินดื่มจนอิ่มหนำ

“จ๊วบ จ๊วบ...”

“จ๊วบ จ๊วบ... จ๊วบจ๊วบ...”

“จ๊วบ จ๊วบ...”

“แผล๊บๆ แผล๊บๆ”

“จ๊วบ จ๊วบ...”

“จ๊วบ จ๊วบ...”

“แผล๊บๆ แผล๊บๆ”

“ริก ริก ริก... ริกริก ริก...”

“อึก อึก อึก”

“อึก อึก อึก”

“อ๊าส์...♥”

“ซี๊ดดดดดส์ๆๆ!!~~♥ อื้ออออออห์!!~~♥”

“พะ... พอแล้ว! เจ้ากินเยอะเกินไปแล้ว!” นางกล่าวปราม พยายามดันศีรษะของเขาออกไปเบาๆปัดป้องปิดบังหน้าอกอย่างหวงแหนราวกับเกรงว่าลูกน้อยในท้องของนางอาจจะเกิดมาแล้วไม่มีน้ำนมเหลือให้กิน(?)

“โถ่ ท่านแม่ท่านนมใหญ่เพียงนี้ ย่อมมีน้ำนมเพียงพอสำหรับ “ลูกของเรา” อยู่แล้วล่ะขอรับ ท่านไม่ต้องกังวลหรอก...” ชายหนุ่มพยายามพูดโน้มน้าวด้วยรอยยิ้มขบขำจูบที่ปากและหน้าผากของนางอย่างเอ็นดูในความเป็นแม่เป็นเมียที่ดี(?)

“ฮึ! เจ้ามันช่างสารเลวนัก” นางบ่นอุบอิบเหมือนไม่พอใจประหนึ่งเมียสาวที่โดนผัวหนุ่มเอารัดเอาเปรียบ โดนรังแกอย่างน่าสงสาร?

แต่พอหวนคิดถึง “ลูกของเรา” คนงามก็อดใจเต้นระรัวร่องสวาทหีน้ำเยิ้มแฉะอย่างมีอารมณ์ปรารถนาอย่างเงี่ยนง่านมิได้ความเสี้ยนซ่านเกาะกุมเรือนกาย ทำจิตใจของนางพลันต้องอ่อนระทวยยวบยาบ...

จนใจหีอ่อน? ยอมบานแหกฉ่ำยามเช้า?

“...ชะ ชิงเอ๋อห์...♥”

“พวกเรา...ยังพอมีเวลาอีกเล็กน้อย เจ้าช่วย... เย็ดข้าสักน้ำสองน้ำได้หรือไม่?...♥” นางถามอย่างลังเลและกระดากอาย จ้องมองอี้ชิงอย่างเก้อเขินและเว้าวอนขอร้องด้วยนัยน์เนตรคู่งามที่ช่างหยาดเยิ้มยั่วยวนจนมิอาจปฏิเสธ

“ได้สิข้าเองก็เงี่ยนอยากเย็ดหีท่านเหมือนกันขอรับ ท่านแม่ของข้า รั่วซีสุดที่รักของข้า”ชายหนุ่มม้วนยกรอยยิ้มกว้างอย่างได้ใจจัดท่าจัดทางให้นางนอนราบไปกับก้อนหินก้อนเดิมที่พวกเขาเย็ดกันครั้งแรก ณที่แห่งนี้

ท่อนเอ็นลำCวยใหญ่ ทั้งใหญ่ อวบ ยาวโชว์เผยตรงหน้าของมารดาคนงามมันทั้งแข็งตั้งลำอย่างสง่าสมบุรุษ เต็มไปด้วยพละกำลังและความอวบใหญ่ดุจแขนมนุษย์อวดโอ้ความเป็นชายความเป็นผัวสามีให้นางดูชม

หลิงรั่วซีก็ไม่รอช้า เห็นCวยลูกผู้เป็นผัว(?)ก็เร่งถ่างขาอ้ากลีบหีอย่างรู้งานแม้กลีบอูมนั้นจะยังเจ็บแสบระทม มีรอยแดงช้ำเป็นจ้ำๆ และมีน้ำCวยขาวไหลหยดย้อยลงมาเป็นเส้นๆดวงๆก็ตาม...

แต่ก็ยังงามยังอูมสวย น่าเย็ดไม่สร่าง

ทั้งในฐานะแม่และเมีย ในฐานะทาสCวยที่ดีของลูก(ผัว) คนงามย่อมไม่ปฏิเสธเบี่ยงเบนCวยใหญ่ๆของเขา...♥

เพียงเพื่อลูกน้อยที่กำลังจะเกิดมานี้...

ในฐานะพยานรักระหว่างเรา

พยานรักระหว่างนางและเขาระหว่างมารดาและบุตรชาย

นางอยากให้เขาหรือนางกำเนิดเกิดมาเร็วๆเพื่อผูกรั้งความสัมพันธ์ให้เหนียวแน่นจนมิอาจตัดสะบั้นขาด เผื่อเมื่อยามใดที่เขาได้มีสตรีที่ถูกตาต้องใจอื่นในอนาคตเขาจะได้เห็นแก่ลูกน้อยกลอยใจ...

กลับบ้านมาเย็ดเอากับนางอีกครั้ง?...♥

ตั่บ! ตั่บ!

“อ๊า! อ๊า!~♥”

ตั่บ! ตั่บ!

“อ๊า! อ๊า!~♥”

ตั่บ! ตั่บ!

ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!

“อ๊า! อ๊า!~♥”

“อ๊า! อ๊า!~♥”

“อู๊ยยยยยยส์!!... ซี๊ดดดดดดดดดดส์ๆๆ!!~~♥”

“อร๊างงงงงงงงค์ๆๆ!!~~♥”

“ชิงเอ๋อห์!!~~♥”

“เจ้าทำแรงไปแล้ว!!ช่วยทำเบาๆหน่อยเถอะ!!~~♥”

“หึหึ ขอรับท่านแม่”

สองแม่ลูกสบประสานสายตากันอย่างรู้ใจอย่างลึกซึ้ง

เอวแกร่งสาวกระทุ้งCวยเข้าหีอย่างเชื่องช้าอ่อนโยนเนินหน่าวหีก็ร่อนรับจังหวะอย่างดีไม่ขาดตกการกระทำล้วนนุ่มนวลและระมัดระวังเป็นอย่างมาก มือหนึ่งของพวกเขาจับกุมกันไว้ส่วนอีกมืออุ้มประคองประคบประหงมท้องครรภ์

ช่วยกันทะนุถนอมลูกน้อยๆกลมๆของพวกเขาปานประหนึ่งราวกับกลัวว่าทารกที่นอนหลับอยู่จะสะดุ้งตื่นและตระหนกตกใจ?

แลเห็นว่าอี้ชิงดูแลนางและลูกดียิ่ง ฝึกมีความเป็นพ่อและความรับผิดชอบสูง

มารดาคนงามก็อดอุ่นใจ คลายความห่วงพะวงมิได้

“ท่านแม่ ข้ารักท่านยิ่งนัก”

“ข้าก็รักเจ้า...ชิงเอ๋อห์ของข้า...♥”

ทั้งสองจูบกันอย่างดูดดื่มเร่าร้อนหลอมรวมลมหายใจเป็นหนึ่งเดียวกัน หลอมรวมสายเลือดเนื้อเชื้อไขหวนกลับสู่ต้นกำเนิดหลอมรวมความรักใคร่เสน่หาอันมากล้นของพวกเขาลงไปสู่ชีวิตใหม่นี้

นางเป็นทั้งมารดาของเขา เมียของเขา...

และ...

เขาเป็นทั้งลูกชายของนาง ผัวของนาง...และบิดาของลูกน้อยในอนาคตของนาง

สองแม่ลูกได้ก้าวข้ามศีลธรรมไปไกลไม่อาจย้อนคืน

เพลิดเพลินไปกับความสุขสมทางกายและใจ สมสำราญกามปรารถนาทั้งหีและCวย หลงใหลในกันและกัน... เฝ้าถวิลหาเพียงเขาและนาง...♥

ในตอนนั้นเอง...

ที่หลิงรั่วซีก็ได้วางใจในที่สุดพูดเอ่ยกับลูกชายยอดรักสุดหล่อเหลาสุดพิศวาสของนาง“ชิงเอ๋อห์ลูกรัก...♥ ผัวของแม่...♥ พวกเรามามีลูกกันให้เยอะๆ จนเต็มบ้านเต็มเมืองไปเลยนะ...♥♥”

………♥………♥………