ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

          ภายนอกดินแดนเทพ ณ หุบเขาเทพบรรพกาล เหล่าชายชราขั้นพลัง เซียนสวรรค์ ที่จับจ้องดูเข้าไปภายใน แท่นศิลาโลกปราณจิต เพื่อดูความเป็นไป ของสงคราม เทพพันปี พวกเขาถึงกับมีสีหน้าที่บูดเบี้ยว ไม่น่ามอง เมื่อมองเห็นภาพบางส่วนถูกฉายออกมา หลายๆ คนต่างก็ไม่คาดคิด เทพสายฟ้าน้อย กวนซีจะพลาดท่า
 

        ภาพที่เห็นฉายออกมาอยู่แวบหนึ่งทำให้ หลายๆ คนไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง ต่างก็พากันส่งเสียงโหร้องกันออกมา อย่างบ้าคลั่ง เมื่อเห็นใบหน้าบุรุษหนุ่มยกยิ้มออกมากว้างด้วยความชั่วร้าย หลายคนภายในหุบเขาเทพบรรพกาล ที่เห็นใบหน้านั้นของอี้เฉิน ต่างก็จดจำอี้เฉินได้ในทันที ราวกับใบหน้าชายหนุ่มผมขาวสลักลึกลงไปกลางใจพวกเขา ริมฝีปากจึงแยกเขี้ยว เคี้ยวฟัน ก่นด่าออกมาในทันที "บัดซบ! บัดซบ! เป็นไปได้อย่างไร เทพสายฟ้าน้อย กวนซี จะแพ้ได้ง่ายดายได้เยี่ยงไร ข้าไม่เชื่อเด็ดขาด มันต้องเป็นภาพลวงตาอย่างแน่นอน"

       ครั้นคำพูดเหล่านั้นดังขึ้นมากู่ก้องไปทั่ว บริเวณแท่นศิลา ชื่อของ เทพสายฟ้าน้อย กวนซี จึงถูกชายชราสลักอักษรกลางอากาศ เข้าหาแท่นศิลาโลกปราณจิต ในทันที หมายมั่นตรวจสอบให้แน่ชัด ว่าภาพที่ไม่ชัดเจนเหล่านั้น เชื่อถือได้หรือไม่

       แต่เมื่อ รายชื่อของ เทพสายฟ้าน้อย กวนซี ไม่มีการตอบสนอง จากแท่นศิลาโลกปราณจิต มันก็ทำให้ทั่วทั้งหุบเขาเทพบรรพกาล เกิดความวุ่นวาย เสียงพูดคุยออกมาอึกทึกครึกโครม มาพร้อมเสียงของเจ้าสำนัก ตำหนักเทพคำรามออกมาดังลั่น ก้องฟ้า "สุยจี เจ้าต้องแก้แค้นให้ เทพสายฟ้าน้อย กวนซี ยามนี้เจ้าเป็นความหวังเดียวที่เหลืออยู่ของเรา เผ่าเทพบรรพกาลแล้ว"

****

        ด้านอี้เฉินในยามนี้ เขากำลังจะถูก ผู้สูงส่งทั้ง3คนรุมทึ้ง ไม่ว่าจะเป็น เจ้าโอสถน้อย เหยียนเซียวแห่งศาลายา ที่สำแดงเพลิงวิเศษสีฟ้าออกมาอย่างไม่มีเก็บออม

         ส่วนทางด้าน ซานหลานเทียนแห่งตำหนักภูต เขากลางปีกอินทรีสีทองออกกว้าง พร้อมกับปล่อยการโจมตีจากระยะไกลออกมาไม่ขาด ขนปีกสีทองที่ราวกับโลหะแหลมพุ่งทิ่มแทงอี้เฉิน จนเกิดบาดแผลเล็กน้อยทั่วร่าง ส่งให้เลือดสาดกระเซ็นอาบย้อมผืนฟ้า อาภรณ์แต่งแต้มไปด้วยโลหิตสีแดงฉาน

        ซูเซ่อ แห่งศาลาซากศพ ที่เป็นกำลังหลักคอยขัดขวางอี้เฉินไม่ให้หลบหนี พร้อมกับบังคับหุ่นเชิด พุ่งเข้าโจมตีอี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง ส่งให้อี้เฉินในยามนี้ ถูกการโจมตีทุกทิศทุกทาง ม่านพลังแตกกระจายไม่มีชิ้นดี แม้ว่าจะป้องกันจุดตายไว้ได้ก็ตาม แต่กายาที่บาดเจ็บ ไม่ช้าเขาจะค่อยๆ หมดแรง ตายตก

        เหล่าหมู่ชน ที่ชมมองดูฉากฆ่าสังหาร อันโหดร้าย ต่างก็ยกยิ้ม มองชมราวกับเป็นเรื่องปกติ แต่ใครเล่าจะกล้าสอดมือเข้าช่วย ผู้คนก็ต่างไม่มีใครอยากเป็นที่หมายตาของ 4สำนักใหญ่

        บุรุษที่สวมหน้ากากเหล็กครึ่งใบหน้า เขามองชมการต่อสู้อย่างใจจดใจจ่อ เฝ้ามองการตายตกของอี้เฉินอย่างไม่วางตา แม้แต่เรื่องสุสานเซียนโบราณ ยังหลงลืมไปแล้วในยามนี้

        อี้เฉินที่ริมฝีปากเริ่มกระอักเลือด ฝีเท้าที่ถอยหลังออกไปหลายสิบก้าว จากการคิดหนี เขาเริ่มรู้ชะตาว่าในยามนี้ หากเขาไม่สู้ สุดกำลังไม่อาจ รอดพ้นกลุ่มคนพวกนี้ไปได้แน่

       ซานหลานเทียนแห่งตำหนักภูต ที่เห็นว่าอี้เฉิน เริ่มช้าลงอย่างเห็นได้ชัด ปีกสีทองคู่ใหญ่ ของเขาโบกสะบัดอย่างบ้าคลั่ง ไปพร้อมกับกระบี่ในมือหมายจะตัดร่างอี้เฉินให้ขาดเป็นสองท่อน ปราณพลังกว่าห้าส่วน ถูกบีบอัดเข้าไปภายในกระบี่จนเกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรง หวดฟาดออกไปด้านหน้าอย่างบ้าคลั่ง จนเกิดร่างเงากระบี่สังหาร มาพร้อมอายสังหารที่โหมซัดทิ่มแทงไปทั่วทิศ

"เจ้าจงตายเสียอี้เฉิน!!"

         อี้เฉินที่เห็นยังต้องหรี่ตาจนเล็กแคบ ชี้นิ้วออกไปด้านหน้าในฉับพลัน "จงสำแดงวิชาดัชนีตัดฟ้า" ลำแสงปลายนิ้วมืออี้เฉิน ขยายออกกว้าง ราวกับกระบี่ที่ยืดยาว วัดปราณพลังกับการโจมตีปราณกระบี่อย่างบ้าคลั่ง เศษคลื่นปราณพลังกระจัดกระจายออกไปทั่วทิศในทันใด มาพร้อมเสียงปัง! ปัง! ปัง! ปล่อยออกมาเป็นระลอกคลื่นไม่ขาดสาย

        เมื่อปราณพลังทั้งสองที่วัดพลังกัน เกิดการหักล้างกัน ในเสี้ยววินาที มันก็ส่งแรงระเบิดออกมาเสียงดังกัมปนาท ก้องฟ้าออกไปไกล พื้นดินสั่นไหวไม่หยุดจากแรงระเบิดที่บ้าคลั่ง มิติแตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ จากการปะทะกันของครึ่งก้าวเทพสวรรค์ ส่งผลให้ร่างอี้เฉิน กับ ซานหลานเทียนแห่งตำหนักภูต ฝีเท้าถอยกระเด็น ริมฝีปาก กระอักเลือดออกมากองใหญ่ จากวิชาที่แตกสลาย

        เจ้าโอสถน้อย เหยียนเซียวแห่งศาลายา ครั้นเห็นโอกาสฆ่าสังหารอี้เฉิน เขายกยิ้มออกมากว้าง แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความชั่วร้าย พุ่งปราดหายออกไปในเสี้ยววินาที พร้อมกับกระบี่เพลิงในมือ เหล่าซากศพเองก็พุ่งปราดคิดจะฆ่าสังหารอี้เฉินเช่นกัน พวกเขาต่างก็ไม่ปล่อยโอกาสทองนี้ไป

        แม้แต่หมู่ชนที่อยู่บนพื้นเบื้องล่าง มองชมฉากการต่อสู้ บางคนถึงกับหลับตาไม่กล้ามอง ฉากอันน่าหวาดเสียว ทว่าในฉับพลัน ที่กายาอี้เฉินที่โซเซ ยันกายขึ้นมายืนได้ มันก็ทำให้ เจ้าโอสถน้อย เหยียนเซียวแห่งศาลายา ต้องรู้สึกหนังหัวชาวาบ เมื่อสบตากับ ดวงตาสีแดงคู่นั้นของอี้เฉิน แวบหนึ่ง

        ก่อนที่แผ่นยันต์ค่ายกลฆ่าสังหาร ในมือขวาอี้เฉิน จะถูกเขาใส่ปราณพลังเข้าไปภายในแผ่นยันต์ เปิดใช้งานมันอย่างไม่ลังเล ต่อให้จะเป็นแผ่นสุดท้ายที่เขามีอยู่ก็ตาม ครั้นนิ้วมือทั้งสอง ตวัดแผ่นยันต์ออกไปด้านหน้า ค่ายกลฆ่าสังหาร ก็กลางออกมาทั่วอาณาเขตอี้เฉินหลายสิบจั้ง ในพริบตา

       ส่งผลให้ฝูงซากศพ กับ เจ้าโอสถน้อย เหยียนเซียวแห่งศาลายา ที่พุ่งเข้ามาโจมตี ถูกค่ายกลฆ่าสังหาร ส่งปราณกระบี่สีแดงออกมาทุกทิศทุกทาง ฝูงซากศพ กว่าครึ่งถูกฆ่าสังหารในเสี้ยววินาที แต่มันก็ไม่อาจฆ่าสังหารครึ่งก้าวเทพสวรรค์ อย่างเจ้าโอสถน้อย เหยียนเซียวแห่งศาลายาได้ แต่ก็ทำให้เขาบาดเจ็บหนักไม่น้อย ดิ้นทุรนทุรายอย่างบ้าคลั่ง

"เจ้า! เจ้า! บัดซบ เจ้ามี แผ่นยันต์ค่ายกลฆ่าสังหาร อย่างนั้นหรือ ฆ่าจะข้าเจ้าเสียอี้เฉิน"

         หมู่ชนที่เห็นภาพ เจ้าโอสถน้อย เหยียนเซียวแห่งศาลายา บาดเจ็บหนัก ซูเซ่อที่สำแดงวิชาเชิดหุ่นจากระยะไกล ริมฝีปากเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ในเสี้ยววินาที หลายคนต่างก็ไม่เชื่อในสายตา เหล่าองค์ชายที่เห็นยังต้องหรี่ตาจนเล็กแคบไม่คิด อี้เฉินจะมีลูกเล่นเยอะขนาดนี้

        แต่กลับมีบุรุษสวมชุดคลุมดำร่างบางเล็ก ในกลุ่มคนดินแดนเทพ เอ่ยพูดพึมพำออกมา "เป็นเจ้าจริงๆ ด้วยอี้เฉิน คนที่ข้าเจอภายในงานประมูลลับ แผ่นยันต์ค่ายกลฆ่าสังหาร ข้าที่เป็นคนทำ มีหรือข้าจะจำมันไม่ได้" ก่อนฝ่ามือของเขาจะส่งแผ่นยันต์นกกระดาษออกไป ในทิศทางสุสานเซียนโบราณ

       ทางด้านอี้เฉินที่รอดพ้นจากการโจมตีอย่างฉับพลัน กายาของเขาพุ่งปราด ราวกับร่างเงาของภูตพราย หายออกไปในเสี้ยววินาที มาปรากฏด้านหน้า ซานหลานเทียนแห่งตำหนักภูต ในพริบตา จากการสำแดงวิชา มังกรทะยานนภา จนปราณพลังในยามนี้หดหายไปกว่าครึ่ง จากการสำแดงวิชา ติดๆ กันหลายครา

       ซานหลานเทียน ที่บาดเจ็บหนักเป็นทุนเดิมอยู่ก่อนแล้ว เขาถึงกับเบิกตาออกกว้างไม่คิดว่า อี้เฉินจะมองเขาเป็นเหยื่อในช่วงเวลานี้ กระบี่ในมือของเขาหวดฟาดอี้เฉินในทันทีเนื่องด้วยตัวเขา กับอี้เฉิน อยู่ไม่ห่างกันอีกต่อไป อยู่ในระยะคมกระบี่ของเขาพอดิบพอดี

      "ข้าจะบั่นคอเจ้าเอง เจ้าจงตายเสีย" ทว่าเมื่อยามที่ ซานหลานเทียนแห่งตำหนักภูต สบตากับอี้เฉินที่สำแดงเนตรแห่งการหลับใหล สัมผัสได้ถึงปราณจิต ที่แข็งแกร่งอยู่ในขั้น หลอมรวมดวงวิญญาณ มันก็ทำให้กระบี่ในมือของเขาหยุดชะงักในฉับพลัน ราวกับเขาถูกบังคับให้หลับใหล ผู้คนที่เห็นภาพต่างก็เบิกตาออกกว้างอ้าปากค้างในยามนี้

      ในเสี้ยววินาที อี้เฉินเขาก็สะบัดกระบี่ของ ซานหลานเทียนแห่งตำหนักภูตเอง บั้นคอของเขาลง ส่งเลือดสาดกระเซ็น อาบย้อมร่างอี้เฉิน จนกลิ่นอายคาวเลือดลอยคละคลุ้ง ราวกับมารผู้ชั่วร้าย ย่างกายลงมาเยือนยังพื้นโลก

      ชายหนุ่มผู้สวมหน้ากากเหล็กครึ่งใบหน้าเขา หนังตากระตุกน้อยๆ ครั้นเมื่อเห็นอี้เฉินคิดจะสืบเท้าบินทะยานหนีไป แต่มีหรือที่ซูเซ่อ กับ เหยียนเซียวแห่งศาลายา จะปล่อยให้อี้เฉินรอดพ้น เมื่อเห็นอี้เฉินกระอักเลือดออกมาไม่หยุด ดวงตาสีแดงฉานมีเลือดไหลซึม ถูกฝ่ามือข้างหนึ่งของเขากุมไว้จนแน่น บ่งบอกถึงความเจ็บปวดที่เขาได้รับจากการสำแดงนั้นมีไม่น้อย

"เจ้าจะไปไหนไม่ได้อี้เฉิน ไม่ว่าวันนี้ข้าจะต้องจ่ายเท่าไร ข้าก็จะฆ่าสังหารเจ้าให้ได้"