น้ำตานางเงือก

ณ ธารา ทะเลเขียว เป็๲เกลียวคลื่น

ฝูงเงือกตื่น ดำผุดว่าย สลายหนี

เหล่าผู้ล่า แม้นอาคม หมายมากมี

จันทร์สองสี คืนแสนโหด จะโทษใคร

ทว่าสิ่ง ที่คิด ผิดถนัด

มัจฉารัด ดุเกี้ยว แยกเขี้ยวใส่

จากเงือกงาม กลายร่าง อย่างว่องไว

ปีศาจร้าย เข้าจู่โจม โถมทิศทาง

เหล่าพรานปลา อับจน คนสิ้นคิด

แลกชีวิต เดิมพัน อันเลือนราง

หวังจับเงือก แลกเงินตรา เศษสตางค์

ถูกพวกนาง ตอบโต้ โล้ชีวา

เงือกปีศาจ ไม่พลาดเป้า เข้าจู่โจม

ลอบตะโปม โถมตะปบ ลงธารา

มีดหมอก หอกอาคม ลงมนตรา

จ้วงแทงฆ่า เ๣ื๵๪แดงฉาน ปานอัคคี

ณ ตอนนั้น หนึ่งเด็กน้อย นามว่า “ธอ”

ต่างไม่รอ ออกจากที่ กำบังหนี

แอบขึ้นเรือ เพื่อตามพ่อ เหมาะพอดี

พ่อเสียที พลาดท่า เงือกล่าไป

เสียง๻ะโ๷๞ เตือนสติ ให้ระวัง

พ่อหันหลัง คว้าหอกทิ่ม นางเงือกใหญ่

แม้ตัวตน จะพ้น เหตุเภทภัย

แต่เคราะห์ให้ ตัวลูกยา มารับแทน

เงือกปีศาจ ฉุดกระชาก ลากเด็กน้อย

จมร่องลอย เลือนหาย มลายแสน

ตัวพ่อนั้น สุดเสียใจ สุมไฟแค้น

ดินดำแทน ดิน๹ะเ๢ิ๨ เผยิดยล

ตูมตามตุ่บ ตู้มตั้ม กัมปนาท

๱ะเ๤ิ๪ขาด หัวเรือรั่ว ทั่วแห่งหน

ทั้งน้ำมัน ทั้งเชื้อเพลิง ลุกเวียนวน

ทั้งเงือกคน ทั้งหลีกลี้ ชีวาวาย

แรง๱ะเ๤ิ๪ โถมกระหน่ำ เป็๲การดี

ตัวเงือกหนี คลายเด็กน้อย ถอยร่นหาย

เอาตัวรอด เป็๲ยอดดี ว่ายหนีตาย

ธอซุกกาย ชะง่อนหิน ปลอดภัยตน

นั่งพินิจ เพ่งมอง ท้องทะเล

ดั่งสีเท แดงฉาน พรางฉงน

เห็นเงือกน้อย ติดเศษไม้ สุดจะทน

นางดิ้นรน หวังตัวรอด ให้ปลอดภัย

เศษคานเรือ ดั่งท่อนซุง รุงละลาง

เงือกน้อยนาง จนปัญญา ยกไม่ไหว

เสียงฝีเท้า ย่ำขอบเรือ มาแต่ไกล

สองจิตใจ ช่วยไม่ช่วย หรือจะดี

หากไม่ช่วย คงไม่แคล้ว พบจุดจบ

พรานบัดซบ ที่เหลือรอด แจวเรือผี

มุงหน้ามา หากพบนาง จบชีวี

คิดทำดี อย่าลังเล จะเสียการ

พุ่งตัวออก แสดงตน เข้าช่วยเหลือ

หวังเพียงเพื่อ หนึ่งชีวิต ได้รอดผ่าน

ผลักซุงเรือ ไม้ใหญ่ อันไม้คาน

เสียงดาษดาน โอดโอย ร้องโชยมา

มองไปยัง ต้นเสียง อันเรือผี

ต่างแจวหนี สุดกำลัง หวังรักษา

เอาตัวรอด จากฝูงเงือก สมทบมา

เพื่อตามหา พวกตน ช่วยพ้นภัย

รุมขย้ำ เข้าเขมือบ ไม่เหลือรอด

พรานตาบอด ไม่ทันหนี ชีพตักษัย

เงือกน้อยเห็น เป็๲การดี จะพ้นไกล

แม้นหนีไป เด็กชายนี่ ต้องตายตาม

อันบุญคุณ แสนสุด ช่วยชีวิต

หากไม่คิด ตอบกลับ คงเลวทราม

คิดได้นาง ลากลงสู่ ทะเลคราม

จุมพิตตาม ประเพณี ยังชีพวาย

ปาก๤๱๱๽๤ ประคบจับ ประคับนิ่ง

หลับตาพริ้ง บรรจงจูบ ยังเด็กชาย

มอบจุมพิต สุดวิเศษ ถวายกาย

ตัวเด็กชาย สติลาง สลบลง

แล้วผงะจาก พรากออก แหวกว่ายหนี

ในฤดี หวนให้คิด พิศวง

คะนึงจิต ถอดสร้อย คล้องบรรจง

มอบด้วยทรง ธิดาสาว สกาวใจ

บรรจงสวม สร้อยมุกน้ำ เลิศล้ำค่า

เป็๞สัญญา เป็๞สัญญี สัญญาไว้

หากพบกัน ในวันพรุ่ง หรือวันใด

สัญญาใจ ผูกติด สัญญาเอย ฯ

+++ กลอนแปดสุภาพ +++