ระบบซ่อน ใต้ดาวที่ตก พลังไร้ค่าของผมโคตร โกง

ตัวอักษรในระบบค้างอยู่นาน

ฉันท่องจำพิกัดและชื่อ
ก่อนจะปล่อยให้มันจางหายไปเอง

—

สายตาของทั้งสามคนจับมาที่ฉัน

ซาอัล — กังวลแบบไม่ปิด
มิวา — มองเหมือนกำลัง “แยกชิ้นส่วน” สิ่งที่เห็น
เรน — ไม่ถาม…แต่ไม่พลาดอะไรเลย

—

"ไม่มีอะไร"

ฉันพูดเรียบ

"แค่ระบบทำงานหนักเกินไป"

—

เรนไม่เชื่อ

แต่เขา “ไม่กดดันถามต่อ”

—

ฉันสังเกตเห็น

และจดจำไว้

—

เหตุผลที่สอง
ที่ฉันเริ่มไว้ใจเขา

— ✦ —

ของรางวัลจากดันเจี้ยนชั้นหนึ่ง
มากพอให้เราเดินทางต่อได้โดยไม่ต้องเสี่ยงรับงานถูกๆ อีก

—

คืนนั้น
ฉันนั่งอยู่ริมหน้าต่างของโรงแรมที่ถูกที่สุดในเมือง

—

Karven ยามดึก…เงียบกว่าที่ควรจะเป็๲

—

ฉันมองออกไปข้างนอก
แต่ความคิดไม่ได้อยู่ที่นั่น

—

ผู้สร้างระบบ Crest

—

ยังมีชีวิตอยู่ไหม

—

พิกัดที่ได้มา
มันอยู่ที่ไหนกันแน่

—

และทำไม

กระจกมืด
ถึง “ตอบสนอง” กับสิ่งนั้น

—

คำถามเพิ่มขึ้น

—

คำตอบยังเท่าเดิม

—

— ✦ —

เสียงเคาะประตูดังขึ้นตอนดึก

—

ฉันเปิด

—

มิวายืนอยู่ตรงนั้น

—

"มีเ๱ื่๵๹อยากบอก"

เธอพูด

—

เธอเดินเข้ามา
นั่งลงเหมือนคิดมาดีแล้วว่าจะพูดอะไร

—

"สกิลของฉัน"

เธอเริ่ม

"สูตรสลาย…ไม่ได้แค่ทำลาย"

—

ฉันเงียบ
ฟัง

—

"มันอ่านได้ด้วย"

—

"อ่าน?"

—

"โครงสร้างของสกิล"

เธอเงยหน้ามองฉันตรงๆ

—

"ฉันเคยเห็นมาหลายร้อยแบบ"

—

หยุด

—

"แต่ไม่เคยเห็นอะไรแบบของนาย"

—

ฉันนิ่ง

—

"ต่างยังไง"

—

มิวาหายใจเข้าเล็กน้อย

เหมือนกำลังเลือกคำ

—

"สกิลทั่วไป…มันเสร็จแล้ว"

—

"แต่ของนาย"

—

เธอชี้มาที่ฉัน

—

"มันยังสร้างตัวเองอยู่"

—

เงียบ

—

"แปลว่าอะไร"

—

"แปลว่า…"

เธอพูดช้า

—

"มันไม่ใช่แค่เครื่องมือ"

—

"มันคือ ‘ระบบที่กำลังเติบโต’"

—

คำพูดนั้น

ไม่ดัง

—

แต่หนักพอจะเปลี่ยนทุกอย่าง

— ✦ —

รุ่งเช้า

เราสี่คนออกเดินทาง

—

ถนนหลักทอดยาวออกจาก Karven
มุ่งไปยัง Vael

—

ปลายทางของผู้ถูกเลือก

—

และอาจเป็๞จุดจบของพวกเขา

—

ฉันรู้

ว่าที่นั่นมีอะไรบางอย่างรออยู่

—

กษัตริย์ที่ไม่ไว้ใจได้
เ๽้าหญิงที่ยังไม่รู้ว่าอยู่ฝ่ายไหน
และผู้ถูกเลือกอีกสี่คนที่ไปก่อนหน้า

—

แต่ฉันไม่พูดเ๱ื่๵๹ “พิกัด” กับ “ชื่อ”

—

บางอย่าง

ต้องเข้าใจให้ชัด

ก่อนจะลากคนอื่นลงไปเสี่ยงด้วย

—

เราเดินออกจากเมือง

—

ฉันหันกลับไปมอง Karven เป็๲ครั้งสุดท้าย

—

แล้วก็เห็น

—

บางอย่าง

—

ม้าสองตัว

—

แยกออกจากกลุ่มพ่อค้า

—

ระยะห่างพอดี
ไม่ใกล้ ไม่ไกล

—

ระยะที่ “คนทั่วไป” จะไม่สังเกต

—

แต่ฉันไม่ใช่คนทั่วไป

—

[ กระจกมืด ] ทำงาน

—

ข้อมูลไหลเข้ามา

—

ตราระดับ Gold
ซ่อนอยู่ใต้เสื้อนักเดินทาง

—

สัญลักษณ์เล็กๆ ที่แขนซ้าย

—

ฉันเคยเห็นมันครั้งเดียว

—

ในภาพวาดประวัติศาสตร์

—

หน่วย Inquisitors

—

ทหารส่วนพระองค์ของกษัตริย์ออร์เวน

—

หน้าที่เดียวของพวกเขา

—

“กำจัดสิ่งที่เป็๲ภัยต่อระบบ Crest”

—

ฉันหยุดเดิน

—

แค่ก้าวเดียว

—

ไม่มีใครในทีมสังเกต

—

ยกเว้น

เรน

—

เขาเหลือบมามองฉัน

—

ฉันไม่พูด

—

แต่เขา “รู้ว่ามีบางอย่างผิด”

—

ฉันหันกลับไป

เดินต่อ

—

เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

—

แต่ในหัว

—

ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว

—

เพราะความจริงมันชัดเจนมาก

—

พวกนั้น

ไม่ได้ตามหาผู้ถูกเลือก

—

พวกมัน

—

“ตามหาสิ่งที่ระบบควบคุมไม่ได้”

—

และตอนนี้

—

ฉันคือสิ่งนั้น

—

[ กระจกมืด — แจ้งเตือน ]

ตรวจพบภัยคุกคามระดับสูง
สถานะ: ถูกติดตาม

—

ฉันไม่หยุดเดิน

—

ไม่หันกลับ

—

แต่ยิ้มเล็กน้อย

—

ครั้งแรก

ที่ฉันรู้แน่ชัดว่า

—

เกมนี้

—

เริ่ม “ล่าฉัน” แล้ว

[ กระจกมืด ] วิเคราะห์ผู้ขี่ม้าทั้งสองตราระดับ Gold ที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อนักเดินทางและสัญลักษณ์เล็กๆ ที่แขนซ้ายซึ่งฉันเคยเห็นในภาพวาดประวัติศาสตร์เพียงครั้งเดียวตราของหน่วย Inquisitorsทหารส่วนพระองค์ของกษัตริย์ออร์เวน ที่มีภารกิจเดียวตามหาและทำลายสิ่งที่เป็๞ภัยต่อระบบ Crestพวกเขาไม่ได้ตามหาผู้ถูกเลือกพวกเขาตามหาฉัน

— จบตอนที่ 10 —