คุณหนูในห้องหอ เล่ม1
มีE-bookวางขายในMebแล้วนะคะ
เหล่าน้ำชาเช้านี้คึกคักเป็พิเศษ
ชาวเมืองนั่งล้อมวงสนทนาถึงเื่ราวประหลาดที่ได้พบเห็นบนหุบเขาหวีฟานเื่ราวมีอยู่ว่าชายผู้หนึ่งเดินทางขึ้นเขาหาสมุนไพร และได้ยินเสียงร้องไห้ของสตรีอยู่ตลอดเวลาเขาพยายามตามหาที่มาของเสียงแต่ไม่พบ ตรงกันข้ามทุกฝีก้าวที่เดินอยู่บนเขาลูกนั้นเขารู้สึกได้ว่ามีสายตาลึกลับคอยจับจ้อง ที่สำคัญแต่ก่อนหุบเขาหวีฟานใน่กลางวันไร้ซึ่งหมอกควันปกคลุมทว่ายามนี้มีหมอกหนาปกคลุมไปทั่ว ไม่ทราบว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร
แม้พยายามคิดว่าไม่มีอะไรให้น่ากังวลแต่ครั้นเดินไปถึงทะเลสาบที่อยู่กลางหุบเขาก็ได้พบกับผีสาวตนหนึ่ง นางหันมามองหน้าเขาแล้วกรีดร้องโหยหวนใบหน้าของนางขาวซีด ร่างของนางผอมโกรกจนแทบจะถูกลมพัดปลิว ยามนางเดินและคลานท่วงท่าชวนสยองสยองอย่างยิ่งเขากลัวจนแทบสิ้นสติ รีบวิ่งลงจากเขาอย่างไม่คิดชีวิต หลังจากนั้นก็ไม่กล้าไปหาสมุนไพรที่นั่นอีก
เมื่อชาวเมืองได้ฟังเื่นี้เข้าต่างพากันหวาดกลัวแต่ก็มีบางกลุ่มที่คิดอยากลองดี อยากเจอผีสาวที่ร่ำลือสักครั้ง จึงเดินทางไปพิสูจน์ความจริงต่อมาพวกเขาก็ไม่ได้เดินทางกลับมาอีก เื่ราวเร้นลับนี้ฟังผิวเผินดูเหมือนเื่เล่าทั่วไปทว่ากลุ่มคนที่นั่งโต๊ะข้างๆกลับคิดอีกอย่าง
“ก็แค่นิทานหลอกเด็ก”น้ำเสียงราบเรียบเ็าดังแทรกเข้ามาทำให้ผู้คนต้องหันกลับไปมองเ้าของเสียงซึ่งนั่งที่โต๊ะข้างๆด้วยแววตาไม่พอใจก่อนจะตกตะลึงกับใบหน้าที่ทำให้พวกเขาอ้าปากค้างเมื่อได้เห็นบุรุษที่มีรูปงามยิ่งกว่าพานอัน[1]
บุรุษผู้เป็หัวหน้ากลุ่มมีร่างกายสูงใหญ่น่าเกรงขามทว่ากลับมีใบหน้าที่งดงาม จนแม้แต่สตรียังต้องอับอาย เขาสวมเสื้อคลุมสีดำซึ่งตัดเย็บมาจากหนังจิ้งจอกดำหายากผมยาวสีดำดุจหมึกรวบมัดไว้สูง ครอบด้วยกวาน[2]หยกขาวและปักปิ่นหยกที่แกะสลักอย่างปราณีตสีเดียวกันไว้อีกหนึ่งอันส่งเสริมบุคลิกของเขาให้ยิ่งดูโดดเด่น มีสง่าราศรีดุจดั่งคุณชายสูงศักดิ์
ทว่าความจริงแล้วเขาสูงส่งกว่านั้นแต่มีคนรู้ฐานะของเขาน้อยมาก เขาไม่ชอบเปิดเผยตนเองเพราะสะดวกในการเดินทาง อีกประการยามอยู่ข้างนอกเขาจะสั่งคนของเขาว่าห้ามเอ่ยนามและฐานะที่แท้จริงของเขาเด็ดขาด ด้วยเหตุนี้ชาวเมืองจึงไม่รู้ว่าเขาคือหลานชายคนโปรดของฮ่องเต้นามว่าอู๋จวิ้นอ๋องอู๋ฮวน ผู้มีใบหน้าสงบนิ่งเยือกเย็นอยู่เป็นิจ
คนคุ้มกันของอู๋ฮวนที่นั่งอยู่ด้วยกันรับรู้ได้ถึงสายตาหาเื่จากชาวบ้านจึงหันไปมองมือจับกระบี่เตรียมพร้อมปกป้องเ้านายทุกเมื่อแม้ใบหน้าคนพวกนั้นแต่ละคนรูปงามไม่แพ้เ้านาย ดวงตากลับดูดุดันและน่ากลัวยิ่งกว่าเมื่อผู้คนได้เห็นความน่าเกรงขามของผู้ที่นั่นอยู่ตรงโต๊ะข้างๆอย่างเต็มตาแล้ว จึงรีบหันกลับไปไปนั่นที่ตนเองเพราะไม่กล้ามีเื่ด้วย
“ผีสาวในหุบเขาหวีฟานงั้นหรือ”อู๋ฮวนสนใจหุบเขาที่ว่านี้เข้าแล้ว
“นายท่าน ข้าน้อยรู้สึกว่าที่เขานั่นมีบางอย่างผิดปกติ”คนคุ้มกันข้างกายนามว่าเซินสี่กล่าว
“อืม ข้าก็คิดเช่นนั้น”อู๋ฮวนพยักหน้าเห็นด้วย
มาถึงเมืองหลวงทั้งทีเขาต้องไม่พลาดเื่สนุกอยู่แล้ว หลังจากดื่มกินอาหารเช้าเรียบร้อยอู๋ฮวนและผู้คุ้มกันทั้งสิบเอ็ดคนเดินทางไปหุบเขาหวีฟานอันโด่งดัง เมื่อไปถึงพบว่าบรรยากาศที่นั่นไม่ผิดไปจากคำบอกเล่าของชาวเมืองเท่าใดนัก
บนเขามีหิมะขาวโพลนปกคลุมไปทั่วเขาและมีหมอกลงหนา อากาศหนาวเย็นเป็พิเศษ ทั่วหุบเขาเงียบสงัดจนทำให้รู้สึกหดหู่วังเวงผู้คุ้มกันทั้งสิบเอ็ดคนหันมองสบตากัน พวกเขาบุกป่าลุยไฟมานับไม่ถ้วนแต่กลับไม่เคยพบเห็นบรรยากาศที่น่าพิศวงเช่นนี้มาก่อน ราวกับว่าพวกเขาเหยียบเข้ามาในอีกโลกหนึ่งก็ว่าได้
แม้จะได้ยินจากปากชาวเมืองว่าที่นี่มีผีสาวสิงสถิตอยู่แต่อู๋ฮวนไม่ได้รู้สึกกลัวแต่อย่างใด ชายหนุ่มหยุดนิ่งกวาดตามองไปรอบๆก่อนจะหลับตาลงและใช้โสตประสาทหูอันยอดเยี่ยมรับฟังความเคลื่อนไหวรอบกายเขาเป็ผู้ฝึกวรยุทธ์มาั้แ่เด็กจึงมีมีประสาทหูที่ดีเยี่ยมไม่มีเสียงใดจะเล็ดลอดไปได้ ห่างออกไปหนึ่งลี้มีการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว และมีเสียงเหยียบกิ่งไม้
ผีสาวเหยียบกิ่งไม้ได้ด้วยรึ!
อู๋ฮวนยกยิ้มที่มุมปากผีสาวในป่าลึกเป็เื่เหลวไหลไร้สาระสิ้นดีผีที่ไหนจะเคลื่อนไหวแล้วทิ้งร่องรอยได้เล่า เขาลืมตาขึ้น ผู้สวมอาภรณ์สีดำซึ่งนั่งอยู่บนหลังมายังคงยิ้มเพียงกระพริบตายอดฝีมือสวมชุดดำจำนวนแปดคนะโออกมาจากที่หลบซ่อน ในขณะที่อีกสี่คนโรยตัวด้วยวิชาตัวเบาลงมาจากยอดไม้โถมเข้าหากลุ่มคนบนหลังม้าด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ
ฮู๋ฮวนกระชากกระบี่ออกจากฝักแล้วเหวี่ยงกระบี่ออกสุดแขนเพียงออกแรงครั้งเดียว ก็สามารถตัดศีรษะนักฆ่าที่ลอบสังหารเขาจนขาดกระเด็น โลหิตสีแดงสดสาดกระเซ็นลงบนหิมะขาวงดงามราวกับดอกเหมยแดง ขณะยอดฝีมือทั้งสิบเอ็ดคนะโลงจากหลังม้า พุ่งเข้าต้านรับมือสังหารที่เหลืออย่างรู้งาน
เ้านายเป็เช่นไรลูกน้องก็เป็เช่นนั้นพวกเขาถูกฝึกฝนมาอย่างเข้มงวด จึงมีความอมหิตมากพอๆกับผู้เป็เ้านาย ยามลงมือแต่ละครั้งพวกเขาไม่เปิดโอกาสให้มีชีวิตรอดกลับไปการปะทะจึงจบลงอย่างรวดเร็ว มือสังหารที่ถูกส่งมานับว่ามีฝีมือ แต่ไม่อาจเทียบได้กับผู้คุ้มกันทั้งสิบเอ็ดของอู๋ฮวน
การต่อสู้จบลงแล้วทุกอย่างรอบกายกลับมาเงียบสงบอีกครั้งลมหนาวพัดมาหอบกลิ่นโลหิตจนฟุ้งกระจายไปในอากาศ ส่งกลิ่นคาวคลุ้งไปทั่ว คนสิบเอ็ดคนที่ยืนบนพื้นดินและอีกหนึ่งคนบนหลังม้ามีคราบโลหิตเปรอะเต็มใบหน้าและเสื้อผ้าบางส่วนอู๋ฮวนลงจากหลังม้ากวาดสายตาตรวจสอบศพทั้งหมดก็รู้ทันทีว่าใครส่งมา เขาใช้เท้าเตะศีรษะของมือสังหารที่เขาตัดขาดอย่างรังเกียจ
“พวกชินอ๋อง”
“นายท่านได้รับาเ็หรือไม่ขอรับ”เซินสี่พี่ใหญ่ของผู้คุ้มกันทั้งหมดเอ่ยถาม
“ข้าไม่เป็ไร”ชายหนุ่มหลุบตามองกระบี่ของเขาซึ่งเปื้อนคราบโลหิตแวบหนึ่งก่อนจะโยนให้เซินสี่“ทำความสะอาดมันซะ”
“นายท่าน ทางทิศตะวันออกมีทะเลสาบคาดว่าน้ำจะยังไม่เป็น้ำแข็งทั้งหมด เชิญนายท่านไปล้างหน้าที่นั่นก่อนดีหรือไม่ขอรับ”หูจิงหนึ่งในผู้คุ้มกันประกบหมัดเสนอแนะ
อู๋ฮวนมองหูจิงแวบหนึ่งในใจครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะโหนตัวขึ้นหลังม้าและนำทางไปยังทิศตะวันออก
ก่อนหน้านี้ขาของจางหลินถงอ่อนแรงจนแทบเดินไม่ได้แต่ด้วยความไม่ท้อถอย นางทั้งคลานและหาไม้มาทำไม้เท้าเพื่อฝึกเดินและหาที่อบอุ่นหลบซ่อนตัว กระทั่งมาถึงทะเลสาบโดยบังเอิญและพบว่าเหนือทะเลสาบมีถ้ำอยู่ด้วยแม้พื้นที่บนหุบเขาหวีฟานปกคลุมไปด้วยหิมะ แต่ทะเลสาบยังไม่กลายเป็น้ำแข็ง นางจึงยึดที่นี่เป็ที่พักและเริ่มเรียนรู้การจับปลาในทะเลสาบมาเป็อาหารปะทังชีวิต
จางหลินถงเป็สตรีในห้องหอจึงไม่มีโอกาสก้าวเท้าออกนอกประตูจวนไหนเลยจะรู้วิธีล่าสัตว์หรือก่อกองไฟแต่เพราะความหิวโหยทำให้นางต้องทำทุกวิธีเพื่อรักษาชีวิตของนางไว้ จนในที่สุดนางก็สามารถก่อกองไฟได้จึงไม่ต้องกินปลาดิบเพื่อปะทังชีวิตอีกต่อไป
นางดีใจมาก ไม่น่าเชื่อว่าสิ่งที่นางทำไม่ได้จะสามารถทำได้ใบหน้าและร่างกายที่เคยบวมเป่งก็หายเป็ปกติ ทางด้านร่างกายแม้ผอมจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกทว่าขาที่เคยอ่อนแรงกลับมีพละกำลังขึ้น นางเดินได้ไกลขึ้นจึงไม่ต้องคลานและไม่ต้องใช้ไม้เท้าช่วยค้ำเดินเหมือนตอนฟื้นขึ้นมาใหม่ๆ
จางหลินถงอาศัยบนหุบเขาหวีฟานมาได้หกวันแล้วระหว่างหกวันนี้นางพบกับยากความลำบากจนน้ำตาไหล แต่ก่อนนางมีหรงหรงคอยดูแลแต่ตอนนี้นางเหลือเพียงตัวคนเดียว โดดเดี่ยวและไร้ที่พึ่งพาจึงเกิดความหวาดกลัว ท้อแท้จนร้องไห้อยู่บ่อยครั้ง
แต่ทุกครั้งที่นางกลัวและร้องไห้นางจะนึกถึงตระกูลจางและหรงหรง พอนึกถึงพวกเขาแล้วความแค้นในใจพลันลุกโชน นางบอกตัวเองว่านางต้องกลับไปแก้แค้นดังนั้นจะมัวแต่หวาดกลัวและอ่อนแอไม่ได้ นางเปลี่ยนความกลัวเป็ความกล้า ต่อมานางก็สามารถทำหลายสิ่งได้ด้วยตัวคนเดียว
แม้ไม่รู้ว่าตัวนางฟื้นจากความตายมาได้อย่างไรแต่นางก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว ถึง์ไม่เมตตาแต่นรกยังเห็นใจต่อให้หนทางแก้แค้นจะยากลำบาก นางจะไม่ยอมแพ้อย่างเด็ดขาด
หลังจากตายไปหนึ่งรอบนางก็เริ่มเฉลียวฉลาดขึ้นมาบ้าง นางคิดว่าไม่ควรออกจากป่าในเวลานี้ นางยังอ่อนแอและปกป้องตนเองไม่ได้หากตระกูลซ่งพบว่านางยังไม่ตาย พวกเขาต้องตามฆ่านางแน่
อย่างไรเสีย ในทะเลสาบยังมีปลาให้นางจับกินได้ทุกวันนางใช้กิ่งไม้ที่ถูกับโขดหินข้างทะเลสาบลับปลายจนแหลมคมแล้วแทงปลาที่อยู่ในน้ำ บางวันโชคดีมีกระต่ายน้อยออกมากินน้ำ แม้จะสงสารแต่เพราะความหิวโหยนางจึงกลั้นใจจับกระต่ายมาและทุบหัวด้วยก้อนหินจนตาย จากนั้นใช้หินที่มีส่วนคมเฉือนถลกหนังเสียบไม้ย่างไฟกินประทังชีวิต
แม้บนเขาหวีฟานมีอาหารให้กินไม่ขาดแต่ร่างกายของนางยังอ่อนแออยู่มาก หากจะกลับไปแก้แค้นให้ตระกูลจางและหรงหรง นางต้องฟื้นฟูร่างกายจนเป็ปกติเสียก่อนแล้วค่อยคิดหาหนทางกลับเมืองหลวงอีกที ดังนั้นใน่หกวันที่ผ่านมานี้นางจึงกินและพักผ่อนอย่างเต็มที่
ทุกเช้าหลังจากตื่นนอนจางหลินถงจะลงไปที่ริมทะเลสาบเพื่อล้างหน้า บ้วนปาก และล่าปลามาเป็อาหารนางถอดเสื้อผ้าพาดบนโขดหินจนเหลือเพียงบังทรงและกางเกงสีขาวตัวบางข้างใน แล้วก้าวลงไปในทะเลสาบน้ำเย็นจัดแต่นางไม่อยากอดตายจึงกัดฟันเดินลุยน้ำมองหาปลา ประจวบเหมาะที่กลุ่มของอู๋ฮวนเดินทางมาถึงพอดี
ในที่สุดทั้งอู๋ฮวนและผู้คุ้มกันทั้งสิบเอ็ดได้ประจักษ์กับสายตาถึงคำร่ำลือของผีสาวกลางหุบเขาลึกด้วยตาตนเองแล้ว นางไม่ใช่ผีสาวธรรมดา แต่เป็ผีพรายน้ำที่น่ากลัวสมคำร่ำลือจริงด้วย!
[1]พานอัน คือบุรุษรูปงามในประวัติศาสตร์จีนเกิดในสมัยราชวงศ์จิ้นตะวันตก เป็นักปราชญ์ เป็นักกวีที่มีชื่อเสียง
[2]กวาน คือ เครื่องประดับศีรษะของชนชั้นสูงั้แ่ยุคโบราณในสมัยราชวงศ์โจวเด็กชายจีนเมื่อมีอายุครบ20ปีเต็มจะมีพิธีสวมกวาน เรียกว่าจี๋กวานบางที่อายุครบ16ปีก็เข้าพิธีได้แล้ว พิธีสวมกวานมีสามครั้งสามแบบครั้งแรกเรียก สือเจียเป็เครื่องหมายแสดงว่าได้บรรลุนิติภาวะโตเป็ผู้ใหญ่มีสิทธิและอำนาจในการปกครองคนขั้นต้นแล้ว ครั้งที่สอง ไจ้เจียหวังให้ชายหนุ่มที่สวมมีความราบรื่นก้าวหน้าในหน้าที่การงาน ครั้งที่สาม ซานเจียเพื่อแสดงว่าเป็ผู้ใหญ่เต็มตัวสามารถเข้าร่วมพิธีต่างๆได้
144
