ทะลุมิติพร้อมแอปเถาเปา โอ้ตาเฒ่า องค์หญิงอย่างเราขอเป็นเศรษฐี

ตอนที่ 138 คนบ้านเก่าที่คิดไม่ซื่อ

        เมื่อได้ยินคำว่าชดใช้ค่าทำขวัญ สีหน้าของอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ก็พลันแย่ลงนางกำลังจะเอ่ยปากพูด ทว่าเจียงต้าไห่กลับจ้องมองนางจนต้องกลืนคำพูดลงท้องไป

        แต่เถาซื่อกลับโวยวายขึ้นมาว่า“บ้านเจ้ารองไม่มีเงินซื้อยาหรือไร? เป็นเจ้าของที่ดินมากมายจะไม่มีเงินเชียวหรือ? จะมาเอาเปรียบพ่อแม่กับน้องสาวของตัวเองหรือ?”

        “เขาไม่เลี้ยงดูพ่อแม่ที่แก่เฒ่า น้องสาวที่แต่งออกไปแล้วมาเลี้ยงดูข้าเขากลับทนไม่ได้หรืออย่างไร? จะเอาค่าทำขวัญหรือ? เอาชีวิตยายแก่ๆ คนนี้ไปสิ! ยังจะให้พวกข้าได้ใช้ชีวิตอยู่หรือไม่?”

        ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างมองเถาซื่ออย่างไม่พอใจในสายตามีแต่ความสมเพชและรังเกียจจนไม่อาจปิดบังได้

        สีหน้าของหัวหน้าตระกูลอวิ๋นและผู้ใหญ่บ้านต่างก็มืดครึ้มโดยเฉพาะผู้ใหญ่บ้านเรื่องค่าชดเชยนี้เขาเป็นคนเสนอขึ้นมาเอง การกระทำของเถาซื่อเช่นนี้เท่ากับตบหน้าเขา

        “ฮึ แต่โบราณกาลฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิตทำร้ายร่างกายต้องชดใช้ด้วยเงิน! ทำไมเล่า เพียงเพราะอวิ๋นโส่วจงเป็นบุตรชายคนที่สองของอวิ๋นเจียชางจึงสมควรถูกพวกเจ้ารังแกหรือลูกชายถูกทำร้ายจนสลบแล้วยังจะให้เขาเงียบอีกหรือ?”

        ผู้เฒ่าอวิ๋นถูกผู้ใหญ่บ้านตำหนิ ใบหน้าประเดี๋ยวเขียวคล้ำประเดี๋ยวซีดเผือดหัวหน้าตระกูลอวิ๋นก็จ้องมองเขาด้วยสายตาตำหนิ เขาจึงตวาดเถาซื่อด้วยความโกรธ “เจ้านี่พูดจาเหลวไหลอะไรรีบหุบปากไปเลย ตอนที่ผู้ชายเขากำลังพูดคุยกัน มีที่ไหนที่ผู้หญิงจะมาสอดปากได้?”

        เถาซื่อไม่ยอม นางลื่นไถลลงมาจากเก้าอี้ทิ้งตัวบนพื้นแล้วร้องไห้โวยวายเสียงดังลั่น “โธ่เอ๊ย จะฆ่ากันให้ตายเลยหรือ ยายแก่ๆเช่นข้า พอแก่ตัวลงกลับถูกลูกชายตัวเองรังแกจนตาย!”

        “อวิ๋นเจียชางตอนนั้นข้าอายุเพียงสิบกว่าปียังสาวอยู่แท้ๆ แต่กลับยอมแต่งงานกับเจ้าที่เป็นพ่อม่ายลูกติดยายแก่ๆ คนนี้ไม่เคยรังเกียจเจ้าแม้แต่น้อย ดูแลปรนนิบัติเจ้าอย่างดี เลี้ยงดูลูกๆของเจ้าอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แม่เลี้ยงคนนี้ไม่เคยทำอะไรผิดต่อมโนธรรมสักนิดแต่พอแก่ตัวลูกชายแท้ๆ ของตัวเองกลับถูกเนรเทศไปเข้าร่วมกองทัพตอนนี้พวกเจ้ายังจะมาบังคับข้าให้ตายอีก...”

        ทุกคนในครอบครัวของอวิ๋นโส่วจงมองดูพฤติกรรมของเถาซื่อด้วยสายตาเย็นชาราวกับกำลังดูละครงิ้ว ท่าทีเช่นนี้ของนางคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านต่างก็เอือมระอาเต็มที

        ผู้เฒ่าอวิ๋นโกรธจนตัวสั่นชี้กล้องยาสูบไปที่นางแต่ก็พูดอะไรไม่ออก สุดท้ายเขาก็พูดออกมาได้เพียงไม่กี่คำ “ยายแก่นี่โวยวายอะไรนักหนา เจ้ารองก็ยังไม่ได้พูดอะไรเลยนี่ก็เป็นเพียงแค่คำแนะนำของผู้ใหญ่บ้านเท่านั้น” น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความหมายว่าจะให้อวิ๋นโส่วจงยอมถอย

        แต่ว่า ทำไมพวกเขาต้องยอม? ทุกคนในครอบครัวอวิ๋นโส่วจงต่างหัวเราะเยาะในใจ

        ทันใดนั้นเจียงต้าไห่ก็รีบลุกขึ้นไปพยุงเถาซื่อขึ้นมาพร้อมกับโค้งคำนับผู้ใหญ่บ้านและอวิ๋นโส่วจง“ผู้ใหญ่บ้าน พี่รอง วางใจเถิด ค่ารักษาพยาบาลข้าต้องจ่ายแน่นอนขอรับ พี่รองเอาเช่นนี้เถิดข้าขอส่งเงินสิบตำลึงไปให้ที่บ้านท่านก่อน รอหลานชายหายดีแล้วค่อยคิดบัญชีกันข้าจะนำเงินที่เหลือไปมอบให้”

        ท่าทีที่สุภาพอ่อนน้อมของเขาได้รับการยอมรับจากผู้อาวุโสที่อยู่ในเหตุการณ์แม้แต่ผู้ใหญ่บ้านและหัวหน้าตระกูลอวิ๋นก็คลายสีหน้าลง

        หัวหน้าตระกูลอวิ๋นตบบ่าผู้เฒ่าอวิ๋นเบาๆ “เจ้าสามลูกเขยของเจ้าช่างรู้เหตุผลจริงๆ”

        แต่พอได้ยินว่าจะต้องจ่ายเงินสิบตำลึงเถาซื่อก็โวยวายขึ้นมาทันที“อะไรนะ สิบตำลึง ซื้อยาหน่อยเดียวต้องใช้เงินมากมายขนาดนั้นที่ไหน? มันทำมาจากทองคำหรือเงินกันแน่ถึงได้ราคาตั้งสิบตำลึง”

        อวิ๋นโส่วจงได้ยินดังนั้นก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ข้าว่าเรื่องนี้ไปคุยกันที่ศาลาว่าการดีกว่าขอรับ หากศาลาว่าการตัดสินว่าไม่ต้องจ่ายข้าอวิ๋นโส่วจงก็ยอม!”

        เจียงต้าไห่รีบยิ้มเจื่อนๆ “พี่รองดูท่านพูดสิ เรื่องนี้ไม่ต้องถึงกับไปขึ้นศาลาว่าการหรอกขอรับท่านอย่าถือสาคำพูดของท่านแม่เลย นางใช้เงินอย่างประหยัดมาทั้งชีวิตตัดใจใช้เงินมากๆ ไม่ได้ พอได้ยินว่าต้องจ่ายเงินถึงสิบตำลึงก็เลยรีบร้อนไปหน่อย” คำพูดนี้ของเขาช่างแยบยลยิ่งนักราวกับนำปูนมาฉาบปิดเอาไว้

        เมื่อเห็นทุกคนถูกเจียงต้าไห่โน้มน้าวจนเกือบหมดแล้วอวิ๋นเจียวจึงทำหน้าตาครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยขึ้น “พี่ใหญ่สิบตำลึงคงไม่พอซื้อยาเม็ดเดียวกระมังเจ้าคะ” จะอย่างไรอวิ๋นเจียวก็ยังเด็กพูดแทรกขึ้นมาสักประโยคสองประโยคคงไม่เป็นไร

        อวิ๋นฉี่เยว่มองเจียงต้าไห่แวบหนึ่งก่อนจะตอบรับอวิ๋นเจียวอย่างจริงจัง“ยารักษาชีวิตเม็ดเดียวราคาตั้งยี่สิบห้าตำลึง ข้าเพิ่งกลับถึงบ้าน ยังไม่รู้เลยว่ายารักษาชีวิตสิบเม็ดที่พวกเรานำกลับมาจากเมืองหลวงฉี่ซานกินไปกี่เม็ดแล้ว?”

        อวิ๋นเจียวตอบ “เมื่อวานพวกเรารีบกลับบ้าน ก็ให้พี่รองกินไปหนึ่งเม็ดเช้านี้ก็หนึ่งเม็ด ตอนเที่ยงก็อีกหนึ่งเม็ด ต่อไปนี้ต้องกินวันละสามเม็ดหลังอาหารยารักษาชีวิตสิบเม็ดคงไม่พอเจ้าค่ะ”

        อวิ๋นฉี่เยว่ปลอบนางว่า “ไม่ต้องห่วงครั้งนี้พี่ใหญ่ซื้อยารักษาชีวิตมาจากเมืองหลวงอีกยี่สิบเม็ดน่าจะพอให้ฉี่ซานกิน”

        สองพี่น้องหนึ่งร้องหนึ่งรับ พูดคำโกหกโดยไม่ต้องเตรียมตัวอย่างคล่องแคล่วราวกับซ้อมกันมาเป็นอย่างดี

        ที่จริงแล้วอวิ๋นเจียวกับอวิ๋นฉี่เยว่กล้าพูดเช่นนี้ก็เพราะพวกเขามีหลักประกันอวิ๋นฉี่เยว่คิดว่าน้องสาวของเขามียารักษาชีวิตที่ท่านนักพรตจากภูเขาหลงหู่ซานมอบให้ส่วนอวิ๋นเจียวนั้นมั่นใจในระบบเถาเป่าของนาง

        หลังจากสองพี่น้องคุยกันเสร็จบรรยากาศในลานบ้านตระกูลอวิ๋นก็เงียบสงัดลง แต่ทันใดนั้น ความเงียบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงแหลมสูงของเถาซื่อ“พูดจาเหลวไหล ไอ้เด็กสารเลวพูดเพ้อเจ้ออะไร? ยาห่วยๆ อะไรราคาตั้งยี่สิบห้าตำลึง? ไยพวกเจ้าไม่ไปปล้นเสียเลยเล่า?”

        อวิ๋นโส่วจงหัวเราะเยาะ“ในเมืองหลวงมียาเม็ดวิเศษราคาพันตำลึงด้วยซ้ำ ยาเม็ดละยี่สิบห้าตำลึง ในร้านขายยาในเมืองหลวงมีขายทั่วไปไม่เห็นแปลกตรงไหนหากผู้อาวุโสอยากรู้ก็ลองไปถามร้านขายยาใหญ่ๆ ในอำเภอ หรือร้านขายยาในตัวเมืองดูก็ได้ขอรับ”

        ทันใดนั้นก็มีผู้เฒ่าคนหนึ่งเอ่ยขึ้น “ไม่ต้องไปถามหรอกที่เมืองหลวงเป็นสถานที่ใดเล่า มีแต่คนร่ำรวยคนมีอำนาจยาสมุนไพรหายากย่อมมีมากมายเป็นธรรมดา ยาเม็ดวิเศษที่ทำจากสมุนไพรล้ำค่าย่อมมีราคาแพงเป็นธรรมดา”

        “ใช่ๆ ตอนที่ข้ายังหนุ่มๆข้าเคยเดินทางไปทั่วสารทิศครั้งหนึ่งตอนที่ข้านั่งเรือได้ยินคนรับใช้ของตระกูลใหญ่คนหนึ่งพูดว่ายาเม็ดโสมที่นายท่านของเขากินราคาเม็ดละสิบตำลึง เขายังบอกอีกว่ายาอีกชนิดหนึ่งที่นายท่านของเขากินราคาตั้งห้าสิบตำลึงเชียวนะ”

        “ใช่แล้ว ที่เมืองหลวงอะไรก็มีทั้งนั้นใต้ฝ่าพระบาทโอรสสวรรค์ ไม่แน่ว่าในเมืองหลวงยาเม็ดละยี่สิบห้าตำลึงอาจจะถูกมากแล้วก็ได้”

        “ถูกต้อง ยาเม็ดรักษาชีวิตฟังจากชื่อก็รู้แล้วว่าไม่ธรรมดา”

        หลังจากทุกคนพูดคุยกันไม่ว่าจะเป็นผู้เฒ่าอวิ๋น หรือเจียงต้าไห่ที่ทำตัวดีมาโดยตลอดต่างก็รู้สึกเสียหน้าโดยเฉพาะเจียงต้าไห่ที่เหงื่อไหลอาบใบหน้า

        เขารู้สึกเสียใจอย่างมากที่ตนเองทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังเช่นนี้ตอนนี้จะทำอย่างไรดี? เขาเอาชีวิตไปเสี่ยงเสียแล้ว

        หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็ทำสีหน้าเศร้าสร้อยน้ำเสียงสั่นเครือราวกับจะร้องไห้ “พี่รอง บ้านข้าก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรต้าเป่าก็ต้องกินยาอยู่ตลอด บ้านข้าไม่มีเงินเหลือแล้ว”

        “ตอนนี้ดูเหมือนว่าหลานชายจะต้องใช้เงินอีกมากแม้ข้าจะขายบ้านขายเรือนก็คงหาเงินมาให้ไม่พอ พี่รองเช่นนี้เถิด ข้ายกเถาจือให้พวกท่านไปเป็นคนรับใช้ชดใช้หนี้สินดีหรือไม่? จะเป็นทาสหรือบ่าวก็ได้ทั้งนั้น!”

        เจียงต้าไห่รู้สึกทึ่งในความเฉลียวฉลาดของตนเองจริงๆหากสามารถส่งเถาจือไปอยู่ที่บ้านอวิ๋นโส่วจงได้ อย่างไรเสียเถาจือก็เป็นหลานสาวของเขาเขาจะใจร้ายกับนางได้ลงคอหรือ?

        อีกไม่กี่ปีเถาจือก็โตเป็นสาวแล้วหากใช้วิธีสักหน่อย ให้นางได้ขึ้นเตียงอวิ๋นฉี่เยว่... อวิ๋นโส่วจงก็ต้องยอมให้บุตรชายแต่งงานกับเถาจือแผนการนี้ช่างแยบยลยิ่งนัก!

        อวิ๋นเจียวหัวเราะเยาะในใจแต่นางกลับไม่ได้แสดงท่าทีใดๆ ออกมายังคงทำสีหน้าไร้เดียงสา “พี่ใหญ่ บ้านเราขาดคนรับใช้หรือเจ้าคะ?”

        อวิ๋นฉี่เยว่ยิ้มๆ “ไม่ขาดหรอกครั้งนี้พี่ใหญ่ซื้อคนรับใช้มาจากเมืองหลวงกลับมาหลายคนไม่ว่าจะเป็นความสามารถหรือกฎระเบียบล้วนเป็นเลิศ บุตรสาวจากตระกูลเล็กๆ เทียบไม่ติดหรอก”

        บทสนทนาที่ดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจของสองพี่น้องทำเอาเจียงต้าไห่จุกจนพูดไม่ออก เกือบสำลักเลือดออกมา