"ดีใจจังเลยค่ะ พวกนั้นออกไปจากงานวันเกิดของหนูสักที" ยูฟี่ยิ้มจนแก้มปริ
กว่าจะออกจากขบวนประท้วงมาได้ก็ตกเย็นไปแล้ว เธอได้ทั้งนกหวีด ผ้าโพกหัวลายธงชาติประเทศงานวันเกิด ธงชาติเล็กๆ ป้ายเขียนข้อความประท้วง แว่นกันแดด ทั้งยังโดนวาดแก้มเป็ลายธงชาติอีก กระนั้นก็ไม่ทำให้หงุดหงิดเลยเมื่อได้ปกป้องในสิ่งที่รัก เช่นเดียวกับกิ้งก่าอีกหลายพันตัวในขบวนประท้วง
ซ่า ซ่า ซ่า
ฝนยังคงโปรยลงมาตลอดเวลา ขณะนี้ยูฟี่อยู่ที่สถานีตำรวจ รอให้ลุงกิ้งก่าใจดีพูดอะไรไม่รู้กับเ้าหน้าที่ มันน่าสับสนจนขอไม่ฟังเลย กว่าจะคุยกันเสร็จก็ตั้งนาน เขาจูงมือพาเดินออกจากที่นี่ ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงสงสาร
"พ่อแม่หนูไม่ได้อยู่ในงานวันเกิดใช่ไหม" ลุงกิ้งก่าไม่เจอทั้งชื่อ ใบหน้า หรือลายนิ้วมือัน้อยในฐานข้อมูลของประเทศนี้เลย จึงสันนิษฐานเช่นนั้น
"พวกท่านคงอยู่ข้างบนนั้น เฝ้าดูหนูอยู่" ยูฟี่คิดว่าพ่อกับแม่จะแอบอยู่บนเมฆแล้วรอเซอร์ไพรส์อยู่ ทั้งคู่บินได้ จะแอบอยู่ที่ไหนก็ได้
'โธ่ ช่างน่าสงสาร พ่อแม่ตายไปแล้ว ยังอุตส่าห์ฝืนทำเป็ร่าเริงได้เพื่อเอาชีวิตรอด หนูต้องอดทนมากแค่ไหนเนี่ย สู้ๆ นะ' เขาแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่แล้ว
ในเมื่อไม่มีผู้ปกครอง ลุงกิ้งก่าจึงพาไปที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า แม้ว่าเขาจะใจดีแค่ไหน แต่ก็ยังมีภาระที่ต้องแบกรับมากพออยู่แล้ว ทำได้เพียงฝากฝังให้เธออาศัยอยู่ที่นี่ รอคอยให้กิ้งก่าใจดีสักตัวที่อยากมีลูกมารับไปเลี้ยง ซึ่งดีกว่ากิ้งก่าแก่ๆ อย่างเขาอยู่แล้ว
ยูฟี่ถูกพามายังอาคารแห่งหนึ่งที่ใช้ชื่อว่าสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า สายฝนยังโปรยลงมาไม่หยุด ลุงกิ้งก่าเล่าว่าดาวดวงนี้มีฝนตกอยู่ตลอดเวลา นั่นเป็เหตุผลที่เมฆสีเขียวปกคลุมทั่วดาวจนเหมือนว่าดาวเป็สีเขียว โดยเื่นี้เป็เื่เล่าสุดท้ายของเขาก่อนจะหายตัวไป ก่อนจะจากลา อีกฝ่ายได้พูดทิ้งท้ายด้วยความเป็ห่วง
"ดูแลตัวเองดีๆล่ะหนูน้อย นี่นามบัตรลุง ถ้าลำบากเื่อะไรก็โทร. มาได้ ไปก่อนนะ" เขาบอกลาก่อนจะเดินฝ่าสายฝนออกไป
ัน้อยได้นามบัตรมาอย่างงงๆ ลุงกิ้งก่ายัดเศษกระดาษอะไรไม่รู้ใส่กระเป๋าเสื้อเฉยเลย พอเอามันออกมาดูก็เห็นข้อความเด่นๆ อ่านว่า 'รับจ้างโจรกรรมข้อมูลตามสั่ง ราคาขึ้นอยู่กับความยากแต่ย่อมเยา เบอร์ : 099-887-7666 ที่อยู่ : ย้ายไปเรื่อย'
"เอ้อ! อย่าลืมใส่กางเกงในล่ะ!" เสียงลุงกิ้งก่าะโดังจนได้ยินกันทั้งอาคาร เหมือนว่าเขาจะะโจากที่ไกลๆ
เพราะตอนอยู่บนใบบัวั์ อีกฝ่ายให้มาแค่เสื้อผ้าเท่านั้น ไม่ได้ใส่กางเกงในมา หากพกกางเกงในสาวน้อยไปไหนมาไหนละก็ คงโดนตำรวจรวบกันพอดี ซึ่งเขาลืมเื่นี้ไปเสียสนิท กว่าจะจำกันได้ก็ตอนจากลา อันที่จริงต้องโทษยูฟี่ด้วยที่ไม่ท้วงอะไรเลย
แต่ัน้อยไม่ใส่ใจ ป้าเ้าของสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเองก็ไม่สนใจ
"เด็กๆ จ๊ะ ได้เวลานอนแล้วจ้ะ" เธอพูดพลางกับปูที่นอนให้เหล่าเด็กๆ
กิ้งก่าตัวเล็กตัวน้อยส่งเสียงดังเจี๊ยวจ๊าวไม่ยอมนอน เอาแต่เล่นตามประสาเด็ก กระทั่งยูฟี่เองก็ยังไม่ยอมนอน เธอกำลังรอบางอย่างเป็เวลานานแล้ว ทว่ามันยังไม่ออกมาให้ยลโฉมเลย นั่นทำให้ัน้อยหงุดหงิดมากๆ
"ทำไมไม่มีเค้กคะ ยูฟี่เป็เ้าของงานวันเกิดนะ!" เธอะโดังลั่นสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า
ปัง!
ผ่านไปไม่กี่วินาทีหลังะโออกไป จู่ๆ ประตูสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าก็พังเพราะการถีบที่รุนแรง แล้วก็มีกิ้งก่าสวมเครื่องแบบทหารหลั่งไหลเข้ามาข้างในไม่หยุดพร้อมอาวุธครบมือ สีหน้าของแต่ละคนต่างก็เคร่งเครียด ไม่บ่งบอกว่ากำลังล้อเล่นอยู่เลย
"ทุกตัวค่อยๆ หมอบลงกับพื้น! เอามือไขว้หลังถ้ายังไม่อยากเจ็บตัว!" กิ้งก่าตัวที่เหมือนเป็ผู้นำกลุ่มนี้ะโขู่ขึ้นมา
กิ้งก่าทุกตัวในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าต่างทำตามคำขู่ด้วยความกลัว แต่สำหรับเด็กดื้อเอาแต่ใจในวันเกิดตัวเองย่อมไม่มีความกลัว เธอถือตัวเองเป็ใหญ่เหนือทุกสิ่งในวันวันเดียว ยูฟี่จึงยืนตระหง่านต่อหน้าเหล่าทหารกิ้งก่าโดยไม่ยอมทำตามคำขู่
"เมื่อกี้ใครบังอาจแอบอ้างว่าเป็เ้าของงานวันเกิด! เราได้ยินหมดแล้ว! เรารู้ทุกอย่าง! ยอมรับซะ!" ทหารกิ้งก่านายหนึ่งขู่
"ยูฟี่เป็เ้าของงานวันเกิด! ไปเอาเค้กออกมานะ!" เธอที่เอาแต่ใจแบบนี้ดูไม่น่ารักในสายตาอีกฝ่ายเลย
"หุบปาก! เธอไม่ควรแอบอ้างว่าเป็เ้าของงานวันเกิด นั่นเป็การลบหลู่ท่านผู้นั้น ขอให้เธอถอนคำพูดเดี๋ยวนี้ก่อนจะถูกขังลืม!" ทหารกิ้งก่าเองก็โต้เถียงด้วยความหงุดหงิดไม่แพ้กัน
แน่นอนว่าคำว่างานวันเกิดของทั้งคู่นั้นมีความหมายแตกต่างกัน แต่ด้วยความต่างเพียงเล็กน้อยก็ทำให้เกิดความขัดแย้งร้ายแรงระดับประเทศได้ ต่างตัวก็ต่างไม่รู้ ไม่มีใครยอมใคร จึงไม่สามารถสะสางปัญหานี้ออกไปได้นอกจากจะใช้ความรุนแรง
ทหารกิ้งก่านายหนึ่งเข้าไปใกล้พร้อมกุญแจมือ แทนที่ยูฟี่จะหนีไปก็กลับยืนสู้ สิ่งที่เธอทำคือพ่นฟองสบู่ออกมาเต็มตัวจนคล้ายตุ๊กตาหิมะสีขาว มันคือเกราะป้องกันตัวตามธรรมชาติของัฟองสบู่ นั่นหมายความว่าัน้อยพร้อมสู้เพื่อเค้กวันเกิดของตัวเองแล้ว
ปุด ปุด ปุด
"เป็ไปไม่ได้...มีแต่กิ้งก่าของราชวงศ์√π€$✓[]เท่านั้นที่ทำแบบนี้ได้"
"หรือว่าจะเป็ธิดาที่หายสาบสูญของท่านผู้นั้น"
"ต้องแจ้งให้เบื้องบนรู้แล้ว"
"พาเธอไปที่ศาล เราต้องตรวจสอบเื่นี้"
เื่ราวนี้กลับพลิกผันเมื่อยูฟี่ไปมีลักษณะที่ตรงกับใครบางตัวเข้า ซึ่งใครตัวนั้นเป็กิ้งก่าตัวสำคัญของประเทศ เพราะธิดาของท่านผู้นั้นที่มีสิทธิ์เป็เ้าของประเทศงานวันเกิดเช่นเดียวกัน เหล่าทหารกิ้งก่าจึงต้องเปลี่ยนใจกะทันหัน
เพราะเหตุนั้น จู่ๆ ยูฟี่จึงถูกพาไปที่ศาลแทนคุก เธอมีสิทธิ์จะเป็เ้าของงานวันเกิด ทว่าก็ต้องตรวจสอบก่อน ซึ่งศาลเป็ทางเลือกที่ดีที่จะหาคำตอบ แม้ว่าผู้ถูกพาตัวมาจะอยากได้เค้กมากกว่าประเทศก็ตาม แต่ก็ยังมาเพราะ้ายืนยันว่าตนเป็เ้าของงานวันเกิด
รู้ตัวอีกที เธอก็อยู่ในศาลเสียแล้ว ทุกตัวในห้องต่างรอเวลาตัดสินว่าใครกันแน่ที่เป็เ้าของงานวันเกิดตัวจริง
"เ้าแอบอ้างว่าตัวเองเป็เ้าของงานวันเกิดใช่หรือไม่" ผู้พิพากษาเอ่ยถาม
ตรงหน้าของัน้อยคือบัลลังก์ของผู้พิพากษา โดยมีคณะลูกขุนนั่งเรียงกันเป็แถวยาว พวกเขารอฟังคำตอบของยูฟี่อย่างใจจดใจจ่ออยู่ เหล่าประชาชนกิ้งก่าที่เข้ามาร่วมฟังเองก็รอคำตอบนั้นด้วย
"ใช่ แล้วไหนเค้กล่ะ!" ยูฟี่ทั้งตอบและถาม
ัน้อยนั่งตำแหน่งโจทก์พร้อมกับอัยการ ส่วนอีกฝั่งของห้องคือที่นั่งของฝ่ายจำเลยและทนาย จำเลยที่ว่านี้คือาาองค์ปัจจุบันของประเทศงานวันเกิด ซึ่งตอนนี้ถูกยูฟี่กล่าวหาว่างานวันเกิดเป็ของตน...ความเข้าใจผิดสร้างความขัดแย้งได้เสมอเลย
"แล้วเ้ามีหลักฐานไหมล่ะ การแอบอ้างแบบนี้น่ะ ข้าเห็นมาทุกปีเลยนะ" ผู้พิพากษาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
เพราะผู้พิพากษา กิ้งก่าทุกตัวในห้อง แม้กระทั่งอัยการที่อยู่ฝ่ายเธอเองก็ไม่เชื่อ ใครๆ ก็ต่างเชื่อว่ายูฟี่ต้องแพ้อย่างแน่นอน ฝ่ายจำเลยมีหลักฐานที่เด่นชัด ทุกตัวในประเทศต่างรู้ว่าาาองค์นี้มีสายเืโดยตรง เพราะแม่ของาาได้ไลฟ์สดตอนตัวเองคลอดด้วย จึงมีประชาชนเป็พยานทั้งประเทศ
"ยากตรงไหนอะ ยูฟี่เกิดในวันที่ท้องฟ้าปลอดโปร่งแล้วมีพระจันทร์เต็มดวงและใหญ่ที่สุดของปีไงคะ" ยูฟี่พูดถึงปรากฏการณ์ที่มีเพียงวันเดียวในโลกของเธอ
คำตอบของเธอนั้นเรียบง่ายและน่าขัน กิ้งก่าตัวในศาลพากันหัวเราะ ดาวดวงนี้มีฝนตกตลอดเวลา ไม่สนใจด้วยซ้ำว่ากาลเทศะคืออะไร ไม่เว้นแม้แต่ตัวผู้พิพากษาเอง ซึ่งหากคำตอบของัน้อยมีเพียงเท่านี้ คงสามารถบังคับให้แพ้คดีได้อย่างง่ายดาย ความหวังของยูฟี่ควรหมดลงไปแล้วเมื่อผู้พิพากษาตัดสินใจ ทว่ากลับมีสิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น
"...เธอพูดจริงงั้นเหรอ"
เสียงจากไมค์โครโฟนของาาดังขึ้น
นั่นทำให้ทุกตัวต้องเงียบลง ส่วนยูฟี่ก็ทำหน้างงๆ เพราะได้ยินไม่ชัดว่าอีกฝ่ายพูดอะไรกันแน่ เนื่องจากเสียงหัวเราะมันดังกลบเสียงอื่นไปหมด าารอสักครู่ก่อนจะรู้ว่าควรทำอย่างไร จึงพูดขึ้นอีกครั้งด้วยความใจเย็น
"เธอพูดจริงเหรอ" าากิ้งก่าทวนซ้ำ
ในความเยือกเย็น บางตัวกลับเห็นท่าทีประหลาดของาา เขานิ่งมากเกินไป...คล้ายกำลังตกตะลึง แน่นอนว่าเื่น่าใของาาย่อมไม่ใช่เื่เล็ก แต่สำหรับยูฟี่ที่ไม่เคยรู้จักอีกฝ่าย จึงตอบไปตามประสาเด็กเอาแต่ใจ
"จริงสิ ใครจะจำวันเกิดตัวเองไม่ได้" เธอโต้กลับด้วยความหงุดหงิด
"...เธอทำให้ฉันนึกถึงพี่ชายที่ตายไป เขาเป็กิ้งก่าตัวที่ควรนั่งบัลลังก์แทนฉัน" าาพึมพำก่อนจะหยุดกะทันหันเพราะรู้ตัวว่าพูดมากเกินไป
'บอกทำไมอะ' ยูฟี่รำคาญ
การได้พบัน้อยทำให้าานึกถึงวันที่ท้องฟ้าปลอดโปร่งของดาวดวงนี้เมื่อ 10 ปีก่อน มันเกิดขึ้นเพราะการะเิเมืองหลวงจากฝ่ายศัตรูนั้นรุนแรงจนท้องฟ้าปลอดโปร่ง ซึ่งโชคดีที่เขากับพี่ชายหนีออกมาได้ทันเวลา พวกเขามาหลบอยู่ในป่าห่างไกลเมืองหลวง โดยเวลานั้นพี่ชายยังเป็าาองค์ปัจจุบันอยู่
วันนั้นมีทั้งโชคดีและโชคร้าย เพราะองค์ราชินีต้องคลอดกะทันหัน ทั้งสามตัวต้องช่วยเหลือกันเองโดยไม่มีบริวาร ไม่มีใครรู้ว่าผู้สืบทอดบัลลังก์คนต่อไปเกิดในคืนที่ฟ้าปลอดโปร่ง พระจันทร์เต็มดวงและใหญ่ที่สุดในรอบปี การคลอดในคืนนั้นเป็ไปอย่างปลอดภัย เด็กหญิงที่เกิดมารับรู้แล้วว่าตัวเองเกิดที่ไหน (สัตว์บางชนิด เช่น วัว เกิดมาก็เดินได้เลยในเวลา 10 - 15 นาที)
วันรุ่งขึ้น เื่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น พี่ชายกับองค์ราชินีตายในที่พักชั่วคราวกลางป่าระหว่างที่เขาออกไปล่าสัตว์ เกิดร่องรอยการต่อสู้ภายในที่พักอย่างเห็นได้ชัด ของมีค่าทั้งหมดหายไปหมด บ่งบอกได้ว่าอาจมีโจรป่าบุกเข้ามา พวกมันทิ้งศพของพ่อแม่ไว้ ทว่าตัวลูกสาวกลับไม่อยู่ที่นี่...อย่างไรก็ตาม มันไม่ควรเกิดขึ้น เด็กที่ควรเป็ผู้สืบทอดบัลลังก์หายสาบสูญ
เมื่อาจบลง เขาก็ต้องสืบทอดบัลลังก์แทนพี่ชาย าาองค์ใหม่ไม่อยากยอมรับตำแหน่งนี้นัก จึงพยายามตามหาลูกสาวของพี่ชายที่หายไปมาโดยตลอด แต่มันยากมาก...จนมาถึงวันนี้ วันที่เธอออกมาทวงหาความเป็ธรรมด้วยตัวเอง สิทธิ์ในการเป็เ้าของงานวันเกิด
าามองไปยังยูฟี่อีกครั้ง เธอมีแววตาที่กล้าหาญ ไม่คิดยอมแพ้ พูดจาขวานผ่าซาก นิสัยเหมือนถอดแบบจากพี่ชายของเขามาเลย ทั้งยังมีผมสีฟ้าอ่อน เขาโค้งงดงาม ผิวขาว ใบหน้าคล้ายองค์ราชินีไม่ผิดเพี้ยน นั่นทำให้เขาคิดถึงทั้งคู่ขึ้นมา และมั่นใจด้วยว่าัน้อยคือกิ้งก่าตัวที่ตามหาอยู่แน่นอน
'พี่...ฉันเจอลูกของพี่แล้ว ฉะนั้นก็ควรพอแล้วใช่ไหม'
าากิ้งก่าเบื่อหน่ายสิ่งที่เป็อยู่ กลับกัน ยูฟี่้าบัลลังก์ เขาคิดเช่นนั้น อันที่จริงเพราะ้าออกจากตำแหน่ง จึงต้องหากิ้งก่าตัวอื่นมาแทนที่ กิ้งก่าตัวที่เหมาะสมและมีสายเืของราชวงศ์
"เด็กคนนี้เป็เ้าของงานวันเกิด ไม่ใช่ฉันอีกแล้ว" าากิ้งก่าเตรียมใจพูดประโยคนี้มานานมากแล้ว
"แน่อยู่แล้ว" ัน้อยยิ้มกริ่มด้วยความมั่นใจ
ในศาลเริ่มวุ่นวายเมื่อาาพูดเช่นนั้น มันหมายความว่าเขา้าให้ยูฟี่เป็เ้าของงานวันเกิดงั้นหรือ? ซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่ใช่กิ้งก่าตัวเดียวกับที่หายสาบสูญ มันเป็เื่บังเอิญเท่านั้นเอง แต่ในเมื่อกษัตริย์ตัดสินใจแล้ว ผู้พิพากษาเองก็ต้องยอมรับ
"เอ่อ...ก็ได้ๆ เซ้าซี้จัง ยูฟี่เป็เ้าของงานวันเกิดก็ได้ ตัดสินกันได้แล้ว ปิดศาลๆ กลับบ้านกลับช่องกัน" ผู้พิพากษาพูดส่งๆไป แต่นั่นคือคำประกาศิต
สิ้นคำตัดสิน ประเทศนี้ก็มีกษัตริย์องค์ใหม่เป็ัน้อยจากต่างดาว
"ทีนี้เอาเค้กมาให้ยูฟี่ได้ยัง" เธอยังอยากได้เค้กวันเกิดอยู่ แน่นอนว่ากษัตริย์ต้องได้แล้ว
(จบตอน)
ดราม่าเหรอ ก็ไม่นี่
103K
