แพร่บ แพร่บ...
เสียงโลมเลียบางอย่างดังขึ้นเบาๆ ใบหน้าคมเข้มของอาจารย์หนุ่มกำลังถูไถไปกับนรองเท้าหนังราคาแพง กลิ่นของมันโชยอัดจมูกจนใบหน้าแดงระเรื่อ รสชาติหนังจากรองเท้าไม่ได้แย่จนเลียไม่ได้ แต่สิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มเจ็บใจมากที่สุดคงเป็ศักดิ์ศรีที่กำลังถูกลดทอน
ปลายลิ้นที่ลากเลียรองเท้าอยู่แบบนี้...มันแทบไม่เหลือความเป็คนแล้ว!
“เร็วๆสิวะ”
“ค…ครับนายท่าน”
“นั่นแหละ…ดีมาก…”
แพร่บ แพร่บ...
รองเท้าหนังเริ่มใสสะอาดและอาบชโลมไปด้วยเมือกน้ำลาย ไม่นานที่อาจารย์เมฆทำความสะอาดมาได้สักระยะ ปลายรองเท้าก็เคลื่อนเข้ามาััที่หน้าผากเบา ท่านรองใช้ปลายเท้าเคาะสมองพร้อมกับยิ้มหัวเราะจนคนที่นั่งอยู่ด้านล่างกัดฟันแน่น...
เมฆยังคงเลียรองเท้าหนังต่อไป...
แม้ภายในใจจะร้องรุ่มเป็ไฟไปด้วยความโกรธก็ตาม...
“ถอดรองเท้าออก”
“….ครับ….นายท่าน”
“เอาหน้าเข้ามาใกล้ๆสิ”
“อึก…”
“หึหึ….ดมเข้าไป…ไอ้ทาสชั้นต่ำ”
ถุงเท้าทั้งสองข้างอัดถูไปตามใบหน้าของร่างสูง กลิ่นฉกรรจ์อันหยาบโลนเนืองแน่นเข้าโพรงจมูกทั้งสองทาง เมฆไม่สามารถทำท่าทางรังเกียจได้ ชายหนุ่มยื่นใบหน้าเป็ที่รองฝ่าเท้าให้ชายรุ่นใหญ่หัวเราะในลำคออย่างมีความสุข แต่เสี้ยววินาทีลึกๆในหัวใจกลับรู้สึกประหลาดขึ้นมาเสียดื้อๆ
ฟอดดด...
“หึหึหึ ดมแรงจังนะ”
“……อึก”
อาจารย์หนุ่มลืมตาสะดุ้ง...
เมื่อสักครู่นี้เขาพึ่งจะสูดดมกลิ่นเท้าท่านรองเข้าไปเต็มปอด กิริยาดังกล่าวไม่เคยอยู่ในหัวของเขาเลยสักนิด แต่ไม่รู้อะไรดลใจให้ร่างกายกระทำเื่ชั้นต่ำเช่นนั้นไปได้ สายตาของท่านรองจ้องมองสัตว์เลี้ยงด้วยความพอใจ ดูเหมือนชายรุ่นใหญ่จะมองเห็นอะไรบางอย่างที่เริ่มเปลี่ยนไปชัดเจนมากขึ้น!
“ถอดถุงเท้าด้วย”
“ครับนายท่าน”
“ทำความสะอาดให้ครบทุกนิ้วล่ะ”
“ค….ครับ….นายท่าน”
จ๊วบ แพร่บ...
เสียงดูดนิ้วเท้าดังสนั่นไปทีละนิ้ว...
ลิ้นหนาสากกร้านลากไปตามฝ่าเท้าพร้อมกับหมุนวนบนหัวแม่เท้าซ้ำๆราวกับดูดไอติม เมือกน้ำลายเปียกโชกไหลอาบเป็ยางเยิ้มไปทั่ว กิริยาท่าทางดังกล่าวทำให้ผู้เป็นายรู้สึกร้อนผ่าวไปด้วย ท่านรองจ้องมองใบหน้าคมเข้มดูดไซร้นิ้วเท้าทั้งสองข้างสลับกันไปมา
เนคไทและเสื้อสูทถูกปลดและถอดออกจนเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวจากความร้อนในตัว...
“ดูดเก่งจริงๆ”
“นายท่านครับ อึก”
“ยังไม่เคยมีทาสตัวไหนทำอารมณ์ฉันร้อนรนเท่านี้มาก่อนเลย”
น้ำเสียงเ็าและคำพูดที่ท่านรองภานุเอ่ยขึ้นมาทำให้เมฆรู้ว่าเขาไม่ใช่ทาสตัวแรก ยังมีอีกหลายคนที่ประสบพบเจอเื่ราวสุดวิปริตเช่นเดียวกับเขา ชายหนุ่มเริ่มฉุกคิดว่าคนที่ผ่านมาชีวิตตอนนี้จะเป็เช่นไรบ้าง พวกเขาเหล่านี้จะใช้ชีวิตปกติอยู่หรือเปล่า
คำถามมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัวจนฝ่าเท้าทะลวงเข้าไปในโพรงปากอย่างจัง!
อรักก!!!
“เหม่ออะไร”
“ป…เปล่าครับ…นายท่าน”
“หือ? สงสัยอยู่หรอว่าตัวเองไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของฉันเพียงตัวเดียว”
“…..ม….ไม่ใช่ครับ”
“หึหึ ไม่ต้องห่วง…นายเป็สัตว์เลี้ยงตัวโปรดของฉัน ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะไม่สนใจ”
ระหว่างที่พูดฝ่าเท้าของเ้านายก็ประโคมอัดเข้าใบหน้า คราบน้ำลายเปียกฉ่ำส่งกลิ่นคาวไปทั่ว นิ้วเท้าของท่านรองภานุถูกอาจารย์พละร่างใหญ่ดูดเลียจนจืดจาง แววตาและท่าทางของเมฆมันช่างดูน่าเสมเพชกว่าทาสทุกตัวที่ท่านรองภานุเคยฝึกมา
หัวใจชายรุ่นใหญ่เต้นระทึกด้วยความสุข...
ในที่สุดเขาก็หาทาสที่สมบูรณ์แบบเจอจนได้!
“นี่ไง…รางวัลของแก”
“น….นายท่าน!?”
“ดูดซะ…แล้วฉันจะเซ็นชื่อบ้านพักอาจารย์ให้”
“…..อึก”
เมฆกัดฟันแน่นด้วยความโกรธ...
ดวงตาของชายหนุ่มจ้องมองไปยังลำเอ็นแท่งโตที่ถูกงัดออกมาจากกางเกง ลำของมันอวบหนาและมีขนาดใหญ่กว่าของอาจารย์หนุ่มมาก เส้นเืปูดปูนโอบล้อมแท่งลำราวกับปีศาจราคะเข้าสิง หัวบานดอกใหญ่เบ่งบานขยายอำนาจความเป็ชายอย่างน่ากลัว
เมฆไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กขนาดนี้...
สิ่งที่โผล่ออกมาจากเป้ากางเกงนั้น...มันทำให้ใจสั่นจนสติเหม่อลอย!
เพี๊ยะ!
ชายหนุ่มหลุดจากภวังค์เมื่อได้รับแรงตบจากผู้เป็นาย...
แก้มข้างซ้ายแดงก่ำเป็รอยนิ้วมือทั้งห้า ั้แ่เกิดมาเมฆยังไม่เคยโดนใครตบหน้ามาก่อนเลยสักครั้ง ชายหนุ่มโกรธจนตัวสั่นแต่ก็ต้องกัดฟันอดทนเอาไว้ ร่างกำยำค่อยๆคลานเข้าไป ก่อนจะเริ่มอ้าปากซุกไซร้ครอบงำรสชาติความเป็ชายของท่านรอง!
อรักกก...
“ซีดดด”
“อื้มมม”
“แกมันเกิดมาเพื่อเป็ทาสจริงๆ”
“อร๊อกกก!!!”
สิ้นสุดเสียงนั้น...
หัวของอาจารย์หนุ่มก็ถูกกดลงไปจุดสุดโคน น้ำตาลูกผู้ายไหลอาบแก้มลงมาเป็สาย ลิ้นไก่ถูกพุ่งชนอย่างหนักจนอ้วกแทบพุ่ง หัวบานแข็งขืนอุดหลอดลมจนทำให้หายใจไม่ออก เมฆพยายามดันใบหน้าของเขาออกมา แต่ยิ่งต่อต้าน...แรงกดมหาศาลก็เพิ่มพูนมากขึ้น
อาจารย์พละกลัดมันสู้ชายรุ่นพ่อไม่ได้เลย...
ณ ตอนนี้เองที่เมฆได้ััถึงพละกำลังอันแข็งแกร่งที่แท้จริงของท่านรอง...