เช้าต่อมา
ก็อกๆๆ~
“ท่านดยุกคะ ดิฉันเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้วนะคะ จะขออนุญาตเข้าไป…”
“ไม่ต้องเข้ามา! ไปจัดการเื่อื่นเลย”
“เอ่อออ… ค่ะ”
ดยุกเซนอลตื่นขึ้นมองเห็นแสงดวงอาทิตย์ที่ลอดผ่านม่านเข้ามา หันไปดูแมวที่นอนข้างๆกลับไม่พบ แต่รู้สึกหนักที่หน้าอก จึงค่อยๆ เปิดผ้าห่มดู และต้องใรอบที่ล้านเพราะ (แมว) หญิงสาวนั้น เปลือยกายนอนคุดคู้อยู่บนตัวเขาแถมยังหลับพริ้มด้วยสีหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว
‘ให้ตายเถอะ คิดว่าข้าเป็พระอิฐพระปูนหรือยังไง’
ดยุกหนุ่มยกมือขึ้นปิดตากุมขมับด้วยความเขินและเหนื่อยใจ ก่อนจะค่อยๆขยับร่างกายตนออกจากหญิงสาวและปล่อยให้นางซุกอยู่ใต้ผ้าห่มนั้นแทน
แกร๊ก แอ๊ดด~
“ ท่านดยุกครับบบ ข้าตะ…”
ปัง !!!
ท่านดยุกรีบวิ่งถลาไปถีบประตูอย่างไวเพราะกลัวลูกน้องคนสนิทจะเข้ามาเจอหญิงสาวที่นอนเปลือยอยู่บนเตียงของตน
“มะ ไม่ต้องเข้ามา ข้า ....ข้าเปลือยอยู่”
“หืมม เอ่อออ เราก็เคยเปลือยโดดน้ำด้วยกันบ่อยๆอยู่นะครับ แถมไอ้นั่นเราก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไร”
“ไอ้บ้า ข้าไม่ได้อายเื่นั้น ยังไงก็เถอะ..ข้าเสร็จธุระเดี๋ยวข้าออกไปเอง ไปรอห้องทำงานเลย”
“.... ครับ ท่านดยุก”
โจอานตอบรับด้วยความงงและเดินออกไปตามสั่ง หลังจากสิ้นเสียงคนเดิน ดยุกก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ
ถึงโจอานจะเป็เพื่อนั้แ่ยังเด็กแต่ก็ใช่ว่าตอนนี้จะเปิดเผยเื่นี้ไปได้เพราะยังไม่รู้ที่มาที่ไปและสาเหตุที่แท้จริง คงต้องสั่งห้ามทุกคนเข้าห้องนอนของข้าโดยพละการั้แ่หัวค่ำจนถึงรุ่งเช้าซะแล้วสิ
‘อื้มมมม เช้าแล้วหรอ หิวจัง’
ฉันบิดี้เีอยู่บนเตียงอุ่นๆก็ลุกขึ้น มองไปรอบๆ เห็นอีตาซิกแพ็ค(ดยุกเซนอล) กำลังรื้อๆ ค้นๆ กองเอกสารอยู่เลยร้องเสียงเหมียวๆ ขึ้นเพื่อเรียกร้องความสนใจ และก็เป็ผล เขาหันมามองแว๊บนึงก่อนจะก้มหน้าหาเอกสารต่อ
“...หิวหรอ” ตาคนนั้นถาม
ฉันพยักหน้าและเดินไปหาเขาก่อนจะโดดขึ้นโต๊ะและเริ่มปฏิบัติการตามจริตแมว ถูๆไถๆ มองตาปริบๆ ใส่
เอาน่ะ ไหนๆก็เกิดใหม่แล้ว ถึงจะเป็แมว แต่ดูทรงตาคนนี้ก็มีเงินอยู่นะ แถมหล่อกระชากิญญาซะด้วยอย่างน้อยก็ต้องกินดีอยู่ดีแหละ และที่สำคัญ คิดๆ แล้วก็ดีฉันไม่ต้องทำงานแล้วค่าาาา กินๆ นอนๆว่างๆ ก็ไปเที่ยว จบปิ้งชีวิตแมว~~~
“ไปสิ เดี๋ยวพาไปหาอะไรกิน”
เขาอุ้มฉันด้วยมือข้างเดียวและอุ้มเอกสารอีกข้าง ให้ตายเถอะ ดูเมื่อคืนว่าหล่อแล้ว ยิ่งตอนเช้าเห็นหน้าใกล้ๆชัดๆ ก็ยิ่งหล่อแบบวัวตายความล้ม แถมตัวหอมด้วยล่ะ (นักแมวโรคจิตเริ่มทำงาน)
เขาพาฉันมาอีกห้องที่ไม่ไกลกันชั้นหนังสือสูงเกือบชนเพดาน มองไปทางไหนก็เจอแต่หนังสือโต๊ะทำงานที่ตั้งตะหง่านกลางห้อง และผู้ชายหน้าตาดีดูเป็มิตรอีกคนที่นั่งอยู่บนโซฟา ก็ลุกโค้งคำนับให้
“อรุณสวัสดิ์ครับท่านดยุกข้าเตรียมเอกสารทางการค้ากับเมืองเหนือให้แล้ว ส่วนรายละเอียดที่ทางนั้นขอแก้ไขข้าคัดแยกส่วนเพิ่มเติมไว้แล้วครับ”
“อืม ขอบใจมาก …โจอาน ฝากสั่งแม่บ้านให้นำเนื้อปลานึ่งและถ้วยน้ำสะอาด มาไว้ที่ห้องทำงานของข้าทุกเช้าด้วย”
โจอานมองมาที่ฉันด้วยความสงสัย ก่อนจะยิ้มออกมา
“..ท่านดยุกจะเลี้ยงแมวป่าตัวนั้นหรือครับ”
ท่านดยุกพยักหน้า และก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารในมือ
“ครับ ข้าจะจัดการให้ครับ”
โจอานโค้งคำนับให้ก่อนจะเดินออกไปจัดการตามนายสั่ง
…เอาล่ะฉันต้องเริ่มปฏิบัติการค้นหาข้อมูลอะไรบ้างแล้ว
ฉันเดินไปนั่งบนกองเอกสารของท่านดยุก และยกแขนเอ้ย ขาหน้าขึ้น ทำท่าชี้ไปทางลูกโลกที่เหมือนแผนที่นั้น
“เหมียวววว เหมียว เหมี๊ยว..”
“อะไร” ดยุกขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย
“เหมียววว เหมี๊ยว.. “
“ข้าฟังภาษาแมวไม่ออกหรอก”
ดยุกพูดแบบนั้นแล้วก็หันไปอ่านเอกสารต่อ
เดี๋ยวเถอะ !! ไอ้บ้านี่ เมินฉันหรอ เดี๋ยวแม่แจกยันต์ห้าแถวให้ซะหรอก
ฉันลุกขึ้นและเดินไปที่ลูกโลกนั้นก่อนจะพยายามหมุนด้วยอุ้งเท้ามังคุดตะมุตะมินี่
“จะดูแผนที่หรอ..”
ฉันพยักหน้าตอบ เขาลุกขึ้นและค่อยๆหมุนให้ฉันดู วนสองรอบสามรอบก็แล้ว ทำไมไม่มีประเทศไทยเลยค่ะ มีแต่ประเทศแปลกๆไม่เคยเห็นรูปลักษณ์แบบนี้มาก่อน ฉันอ่านภาษาของที่นี่ไม่ออกซะด้วยสิ
ฉันนั่งคอตกดยุกเห็นอย่างนั้น ก็เอาแผนที่ม้วนใหญ่ขึ้นมากางบนโต๊ะก่อนจะจิ้มว่าที่นี่เมืองบาราเธียร์ อยู่ฝั่งใต้ของประเทศเซสเมลเบิร์นและฉันอยู่ที่นี่ ฉันที่พยายามจ้องแล้วจ้องอีก หาแล้วหาอีก ดูยังไงก็ไม่มีประเทศไทยเลยจริงๆ
“หาอะไร บ้านเ้าหรอ?.. ไม่มีหรอ?”
ฉันทำได้เพียงพยักหน้าตอบก่อนจะเดินมองหาประเทศเพื่อนบ้าน ไม่ว่าจะเป็จีน อเมริกาหรือแม้กระทั่งอ่าวไทยก็ไม่ปรากฏบนแผนที่นี้เลย
นี่ไม่ใช่แค่มาสิงร่างแมวแล้ว แต่มาอีกโลกนึงเลยหรอ แล้วที่นี่คือที่ไหนล่ะร่างกายฉันโลกเดิมเป็ยังไง ตายรึเปล่า มีใครเจอศพหรือยัง ยายล่ะเป็ยังไงบ้างที่ทำงาน แล้วแฟนฉันล่ะ
พอนึกแบบนั้นน้ำตาก็คลอเบ้าทันที มันจุกที่อกและสับสนไปหมด ถึงจะได้เกิดใหม่ แต่ฉันก็ไม่ได้ยินดีที่ตัวเองต้องตายหรอกนะดยุกยื่นมือมาลูบหัวฉันเบาๆ
“ถึงข้าจะยังไม่เข้าใจเื่ของเ้า แต่ไว้ใจเถอะที่นี่ก็เป็บ้านของเ้า และข้าก็เป็เ้านายเ้าไม่มีใครหรืออะไรมาทำร้ายเ้าได้ทั้งนั้น”
ฉันได้ยินอย่างนั้นใจมันก็รู้สึกแปลกๆ ทั้งเศร้า ทั้งโดดเดี่ยว ทั้งกลัวแต่มีความรู้สึกย้อนแย้งบางอย่าง ที่ผู้ชายตรงหน้าฉัน ถึงบุคลิกจะดูน่ากลัวแต่อบอุ่นและไว้ใจได้แน่นอน
551
