หลังจากรถตู้จอดสนิท ทุกคนทยอยลงจากรถ เปรี้ยวรีบะโลงก่อนใครเพื่อน เธอพยายามเดินกึ่งวิ่งหนีไปทางตึกหอพักเพื่อจบเื่บ้าๆ นี่เสียที แต่ก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงะโไล่หลังก็ดังลั่นขึ้นมา
“เฮ้ย! ไกร มึงจะไปอะไรกับอีเปรี้ยวมันนักหนาวะ!”
เป็เสียงพี่เอก หัวหน้าวง ที่ยืนพิงตัวรถตู้พ่นควันบุหรี่อยู่กับพวกเด็กในวงอีกสองสามคน
พวกมันพากันหัวเราะร่า มองตามหลังเปรี้ยวที่กำลังจ้ำอ้าวหนี แล้วหันมามองหน้าไกรด้วยสายตารู้ทัน
“มาอยู่เดือนเดียวเองนะเว้ย มึงตามตื๊อขนาดนี้เลยเหรอ” พี่เอกพ่นควันออกจมูกพลางยิ้มกวนประสาท “หรือมึงแพ้ลีลาสะบัดเอวของมันจริงๆ วะ? เห็นมึงยืนจ้องทีไร ตาแดงก่ำเหมือนจะเขมือบมันเข้าไปทั้งตัวทุกที”
“เออๆ เมื่อกี้บนรถกูยังเห็นมึงเอามือวางแหมะอยู่บนขามันชัดๆ เลยไอ้เหี้ย!” เด็กในวงอีกคนเสริมขึ้นพลางขำกิ๊ก “ถ้าเปรี้ยวไม่สะบัดออก กูว่ามึงคงจับมันถอดกางเกงคาเบาะรถไปแล้วมั้ง”
เสียงหัวเราะครืนใหญ่ดังลั่นลานจอดรถ ไกรยืนนิ่งแต่ริมฝีปากยังคงประดับด้วยยิ้มร้ายมุมปาก ไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านกับคำแซวพวกนั้นเลยสักนิด
“พวกมึงหุบปากไปเลยไป” เขาพูดเสียงต่ำแฝงแววข่มขู่ “เื่ของกูกับมัน พวกมึงไม่ต้องมายุ่ง”
พี่เอกยกมือทำท่ายอมแพ้แต่ยังไม่วายทิ้งท้าย “โอเคๆ ไม่ยุ่งก็ได้ แต่ระวังหน่อยนะเว้ย เด็กปีหนึ่งมันยังใสๆ อยู่ มึงเล่นแรงเกินไปเดี๋ยวมันจะกลัวจนเตลิดหนีหายไปซะก่อน”
ไกรไม่ตอบคำใคร เขาหันหลังเดินตามรอยเปรี้ยวที่กำลังจะหายลับเข้าตึกหอพักไป ทันเวลาที่เห็นเธอยืนตัวสั่นรอลิฟต์อยู่ตรงโถง แสงไฟนีออนสาดลงบนใบหน้าขาวที่แดงก่ำและผมเผ้าที่ยุ่งเหยิง
เขาเดินเข้าไปหาช้าๆ หยุดยืนห่างเธอเพียงก้าวเดียว แล้วพึมพำเสียงเบาจนคนข้างนอกไม่มีทางได้ยิน
“ได้ยินที่พวกมันแซวป่ะเปรี้ยว?”
เขาก้าวพรวดเข้าหาจนเปรี้ยวต้องถอยร่นพิงผนังลิฟต์ ไกรโน้มตัวลงมองตาเธอตรงๆ แววตาคมกริบนั้นระอุไปด้วยความ้าที่ปิดไม่มิด
“พวกมันพูดถูกว่ะ... กูอยากได้มึงจริงๆ” เขาเค้นเสียงพร่า “ไม่ใช่แค่ดู ไม่ใช่แค่จับเล่นๆ แต่กูอยากเอามึงทั้งตัว อยากเห็นมึงร้องเรียกชื่อกูตอนกูกระแทกเข้าไปลึกๆ จนมึงน้ำตาไหลออกมา...”
มือหนาเชยคางหญิงสาวขึ้น บังคับให้สบตาที่วาวโรจน์ของเขา
“แต่ถ้ามึงยังกลัว... ยังไม่อยากยุ่งกับกู กูก็จะรอ” เขาหยุดนิ่งครู่หนึ่งก่อนกระซิบชิดริมฝีปาก “รอจนกว่ามึงจะคลานมาหากูเอง!”
ไกรโน้มหน้าลงจนเกือบจะจูบ แต่เขากลับทำเพียงใช้ปลายลิ้นแตะชิมที่มุมปากเธอเบาๆ แล้วผละออกทันที ปล่อยให้เปรี้ยวยืนอึ้งกับความซ่านสยิวที่จู่โจมไม่ทันตั้งตัว
“พรุ่งนี้เจอกันในคาบไทยศึกษานะ น้องปีหนึ่ง” เขายิ้มกว้าง ฝ่ามือเลื่อนลงมาบีบเอวคอดกิ่วหนักๆ หนึ่งที “ถ้าพรุ่งนี้มึงยังทำหน้ายั่วกูแบบนี้ พี่สัญญาเลย... จบคาบเมื่อไหร่ พี่จะลากมึงเข้าห้องน้ำตึกเรียน แล้วทำให้มึง ‘เปียก’ ยิ่งกว่าที่มึงเต้นบนเวทีอีก!”
ลิฟต์เปิดออกพอดี ไกรถอยฉากให้เปรี้ยวเดินเข้าไปข้างใน แล้วเอื้อมมือไปกดปุ่มชั้นให้เธอเสร็จสรรพ
“ฝันดีนะเปรี้ยว...” เขาพูดทิ้งท้ายก่อนประตูลิฟต์จะปิดลง “ถ้าคืนนี้ฝันเปียก... พรุ่งนี้อย่าลืมมาเล่าให้ฟังด้วยล่ะ ว่าในฝันพี่ทำอะไรมึงบ้าง”
ประตูลิฟต์ปิดสนิท ไกรยืนกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ลมหายใจเขาหอบกระชั้น แววตาของหมาป่าที่กำลังจะได้กินเหยื่อยามเช้าฉายชัดออกมา
พรุ่งนี้... มึงหนีมือกูไม่พ้นแน่ เปรี้ยว!
2K
