ฤาบุปผาลิขิตชะตารัก

        ประตูทางเข้าใหญ่เปิดออกต้อนรับขบวนรถที่เลี้ยวจากถนนด้านหน้าเข้ามาอย่างช้าๆชายผิวคล้ำในชุด รปภ. ยืนตัวตรงยกมือทำความเคารพบุคคลที่อยู่ภายในรถตู้ยี่ห้อดังล้อรถหมุนเลื่อนไปตามถนนคอนกรีตที่เทลาดเข้าไปด้านในจนถึงหน้าอาคารสองชั้นตั้งตระหง่าน

        รถคันแรกหยุดจอดตรงจุดรับ-ส่ง บานประตูเลื่อนเปิดไปทางด้านหลังโดยอัตโนมัติบุรุษร่างสูงก้าวเท้าลงจากตัวรถ เขาเงยหน้ามองตามขั้นบันไดหินอ่อนที่ทอดขึ้นไปสู่ประตูทางเข้าตัวอาคารเห็นพนักงานทั้งชายหญิงยืนสงบนิ่งรอต้อนรับอยู่หน้าประตูอย่างเป็๞ระเบียบสายตาทุกคู่มองมาที่ชายหนุ่มผู้โดดเด่นอยู่ในชุดสูทหล่อเนี๊ยบ

        ไม่กี่อึดใจรถคันที่สองที่สามก็ตามมาจอดยังจุดเดียวกัน ผู้โดยสารรถแต่ละคันทยอยลงมาสมทบนับดูแล้วร่วมสิบคนเห็นจะได้

        พอเจตน์ยืนอยู่หน้าสุดของแถวรีบเข้าไปแนะนำตัวเป็๞ภาษาอังกฤษในฐานะผู้จัดการทั่วไปส่วนฝั่งตรงกันข้ามก็ปรากฏชายร่างเล็กผอมเพรียวก้าวมาจากทางด้านหลัง

        “สวัสดีครับคุณพอเจตน์ ผมชื่อประพันธ์รับหน้าที่เป็๲ผู้ช่วยและล่ามภาษาจีนครับ”

        “ยินดีมากครับ ยินดีต้อนรับทุกท่านครับ” ทั้งคู่จับมือทักทายกัน

        “ท่านนี้คือท่านรองประธานจางเหวินเซียวและท่านนี้คือคุณหลี่เจี๋ยเลขาของท่านรองประธานครับ”

ประพันธ์แนะนำบุคคลสำคัญของวันนี้

        เมื่อพอเจตน์รับทราบแล้วว่าผู้ใดคือผู้มีอำนาจสูงสุขในคณะผู้มาเยือนเขารีบผายมือไปด้านหลังเพื่อแนะนำอย่างเป็๲ทางการให้รู้จักประธานบริษัทฝั่งไทยด้วยเช่นกัน

        “ผมขอแนะนำให้รู้จัก ประธานบริษัทของเรา ท่านนี้คือคุณสายสุนีย์ กิตติสรณ์ครับ”

        สายสุนีย์ก้าวเท้ามาเผชิญหน้ากับบุคคลที่ถูกแนะนำว่าคือรองประธานจางเหวินเซียว

        “สวัสดีค่ะ ดิฉันสายสุนีย์ กิตติสรณ์ยินดีต้อนรับท่านรองประธานจางเหวินเซียวและผู้มีเกียรติทุกท่านค่ะ”

        เธอยิ้มให้ด้วยมิตรไมตรีคำกล่าวทักทายด้วยภาษาจีนอย่างคล่องแคล่วทำให้ทุกคน ณ ที่นั้นหยุดฟังและทึ่งในความสามารถด้านภาษาของเธอ

        “ขอบคุณมากครับท่านประธานสายสุนีย์ที่ให้เกียรติมาต้อนรับด้วยตนเองสำเนียงภาษาจีนของท่านดีมากครับ”

        จางเหวินเซียวอดชมเชยท่านประธานหญิงวัยกลางคนผู้นี้ไม่ได้ประกอบกับได้ทราบข้อมูลล่วงหน้าด้านความสามารถของประธานหญิงผู้นี้จากรายงานที่หลี่เจี๋ยส่งให้แล้วเมื่อหลายวันก่อน

        “แล้ว...กรุณาอย่าเรียกผมรองประธานเลยครับ เรียกชื่อผมเถิดครับ”

        ร่างสูงใหญ่ใบหน้าคมสันผมหยักศกสีดำเรียงเส้นสวยโค้งศีรษะเล็กน้อย

        “ไม่นึกว่าท่านรองประธานของบริษัทที่มีชื่อเสียงจะเป็๞กันเองขนาดนี้นะคะ”

        สายสุนีย์รู้สึกยินดีในความไม่ถือยศถืออย่างของรองประธานหนุ่มผู้นี้ชวนให้คิดถึงอดีตสามีชาวจีนที่นิสัยตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงรายนั้นถือตัวเป็๲ที่สุดจนคนรอบข้างอึดอัดใจไปตามๆ กัน

        ก่อนที่รองเท้าสีน้ำตาลเข้มของชายร่างสูงจะก้าวขึ้นขั้นบันไดตามคำเชิญให้เข้าสู่ตัวอาคารเขากวาดสายตามองสิ่งแวดล้อมรอบนอกอาคารอย่างสนใจหางตาสะดุดเข้ากับร่างหญิงสาวในชุดเดรสกระโปรงที่ไม่น่าจะใช่ชุดยูนิฟอร์มของบริษัทยืนอยู่ภายในตัวอาคารชั้นสองฝั่งขวาผนังอาคารกระจกตัดแสงสีชานั้นทำให้ไม่อาจเห็นใบหน้าหญิงสาวได้ชัดเจนนัก

        เป็๲ธรรมดาที่คนภายนอกย่อมไม่รู้ว่าบริเวณห้องชั้นสองฝั่งขวาที่เห็นนั้นคือห้องท่านประธาน

        ภาพการต้อนรับอย่างเป็๲ทางการที่หน้าประตูใช้เวลาค่อนข้างนานหลายนาทีหญิงสาวยืนอยู่ภายในห้องมองผ่านผนังกระจก๻ั้๹แ๻่รถตู้คันหรูจอดเทียบหน้าอาคารจนกระทั่งทุกคนเดินขึ้นบันไดเข้าสู่ตัวอาคาร

เอมมาลินกลับมานั่งที่โซฟานุ่มสักครู่หนึ่งเงยหน้ามองนาฬิกาแขวนผนังจนแน่ใจว่าขณะนี้น่าจะเข้าสู่เวลาแห่งการประชุมต้อนรับลูกค้าแล้ว

        ประตูห้องท่านประธานเปิดออกคนในห้องโผล่หน้าออกมาเพื่อดูลาดเลา

        เมื่อไม่เห็นว่ามีใครเดินมาบริเวณนี้หญิงสาวก็รีบเดินจ้ำอ้าวไปตามโถงทางเดินชั้นสองจนมาถึงหน้าลิฟต์และคิดว่าจะเดินลงบันไดหนีไฟเพื่อหลบสายตาคน

        ยังไม่ทันก้าวถึงจุดหมายประตูลิฟต์ที่อยู่ติดกับบันไดหนีไฟเปิดออกคนภายในรีบส่งเสียงเรียกทั้งที่ยังไม่ทันก้าวพ้นประตู

        “เดี๋ยวค่ะคุณหนูเอม! จะไปไหนคะ”

        ที่แท้คือวิมลที่เพิ่งออกจากห้องประชุมชั้นหนึ่งหลังจากที่เสริฟเครื่องดื่มให้แก่ผู้เข้าร่วมประชุมเรียบร้อยแล้ว

        “คุณวิมลนี่เอง” เอมมาลินหยุดเดิน หันมายิ้มเก้อๆ

        “คือว่า...เอมอยากขอเข้าไปดูในข้างในโรงงานทอผ้าค่ะเมื่อก่อนเคยมาก็หลายครั้งแต่คุณแม่ไม่อนุญาตให้เข้าไปดูสักครั้งเลย”

        “แหม วิมลก็จำได้ค่ะ สมัยก่อนโรงงานเรามีพื้นที่คับแคบเครื่องจักรก็เก่าไม่ทันสมัย ฝุ่นละอองก็มีมาก อันตรายสำหรับเด็กๆอย่างคุณหนูอย่างไงคะ”

        ด้วยทำงานมานานหลายปีจึงจดจำทุกครั้งที่เอมมาลินมาเดินเที่ยวที่บริษัทพร้อมท่านประธานได้ดี

        “วันนี้เอมเข้าไปดูได้แล้วใช่ไหมคะ เอมไม่ใช่เด็กๆ เหมือนเมื่อก่อนแล้วด้วย”

        “เอ....แต่ว่ากำหนดการวันนี้จะต้องพาลูกค้าเดินชมทั่วบริเวณรวมถึงโซนโรงงานด้วยสิคะผู้จัดการก็ย้ำว่าให้ทุกคนอยู่ประจำตำแหน่ง ไม่อยากให้เดินไปเดินมา”

        “ลูกค้าจะเดินไปดูโซนไหนก่อนหรือคะ” อย่างไรก็ยังซักถามไม่เลิก

        “เห็นว่าหลังออกจากห้องประชุมแล้วจะเริ่มเดิน๻ั้๹แ๻่โถงทางเดินชั้นสองผ่านห้องธุรการบัญชี จากนั้นก็รับฟังรายงานที่ฝ่ายการตลาด เดินผ่านห้องท่านประธานแล้วลงไปเดินชมขั้นตอนการทอผ้าที่ฝ่ายโรงงานเป็๲ที่สุดท้ายค่ะ”

        เอมมาลินพยักหงึกๆ“งั้น....เอมขอเดินดูฝ่ายโรงงานก่อนที่ลูกค้าจะไปถึงได้ไหมคะ”

        วิมลทำหน้าครุ่นคิดแล้วเหมือนนึกอะไรขึ้นได้“เอาอย่างนี้ดีไหมคะ”

        “คุณหนูเอมเปลี่ยนเป็๞ชุดยูนิฟอร์มให้ดูกลมกลืนกับพนักงานฝ่ายโรงงานคนอื่นๆเสียก่อนจะได้ไม่เป็๞ที่สังเกตเห็นได้ง่าย แล้วพอถึงเวลาที่ลูกค้าเดินเข้าชมโรงงานขอให้คุณเอมหลบฉากไปก่อนสักประเดี๋ยว ทีนี้ก็คงไม่เป็๞ปัญหาแล้ว” หัวหน้าหญิงหาหนทางให้กับคุณหนูจนได้

        “โอเคค่ะ เอมจะเดินดูอย่างระวังไม่ไปรบกวนลูกค้าแน่นอนค่ะ”

        หญิงสาวรีบตอบรับยิ้มกว้างพอใจในวิธีการของวิมล

        “ตามมาทางนี้ค่ะเดี๋ยววิมลจะสั่งเด็กจัดหาชุดยูนิฟอร์มโรงงานที่ขนาดพอดีตัวให้กับคุณหนูเอมนะคะ”

        หญิงสาวก้าวตามวิมลไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ใส่ชุดยูนิฟอร์มโรงงานเป็๞ครั้งแรก

        หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จคนในกระจกยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ชอบใจกับเสื้อเชิ้ตยูนิฟอร์มแขนสั้นสีฟ้าอ่อนปักชื่อบริษัทด้วยอักษรสีแดงที่อกด้านซ้าย กางเกงทรงกระบอกสีเดียวกับเสื้อออกจะยาวไปสักนิดแต่หญิงสาวคิดว่าก็ไม่เป็๲ปัญหาแค่พับขากางเกงขึ้นสองทบก็เรียบร้อยแล้ว

        หญิงสาวรวบผมยกสูงมัดเป็๞หางม้าเพื่อความทะมัดทะแมงแซมดอกหอมหมื่นลี้ช่อเล็กๆที่ยางรัดผมสีดำทำให้เกิดกลิ่นหอมธรรมชาติใช้แทนน้ำหอมสังเคราะห์ได้เป็๞อย่างดี

เมื่อคิดว่าทุกอย่างดูเข้าที่เข้าทางแล้วจึงเดินออกจากห้องจนได้พบกับสาวผมหน้าม้าในชุดยูนิฟอร์มโรงงานสีเดียวกันยืนรออยู่

        “สวัสดีค่ะคุณหนูเอม คุณวิมลสั่งให้ยุพาเป็๞คนพาคุณหนูเดินชมโรงงานค่ะ”เธอส่งยิ้มให้ยุพาที่เพิ่งเคยพบกันครั้งแรก

        “หรือคะ งั้นรบกวนคุณยุพาด้วยนะคะ” นึกขอบคุณคุณวิมลจริงๆ อุตส่าห์หาคนนำทางให้

        “เรียกยุพาเฉยๆ เถอะค่ะ เรียกคุณมันไม่ชิน” ยุพาทำหน้าเขินๆหัวเราะน้อยๆเพราะไม่คิดว่าลูกสาวท่านประธานจะมีมารยาทงามถึงขนาดเรียกสาวโรงงานอย่างเธอว่าคุณ

        เมื่อก้าวเท้าเข้าสู่โรงงานที่วางผังไว้เป็๲อย่างดีด้วยการทาสีขาวเหลืองบนพื้นปูนแถบสีขาวยาวตรงไปจนสุดผนังกำหนดไว้ให้วางเครื่องทอผ้าแบบอัตโนมัติฝั่งตรงกันข้ามถูกทาพื้นด้วยแถบสีเหลืองยาวตรงไปจนสุดผนังขนานกันเป็๲ที่วางเครื่องทอผ้าแบบทอมือนั่นเองทั้งยังมีสัญลักษณ์รูปลูกศรแสดงถึงทางเดินที่ปลอดภัย

        คุณหนูแสนสวยมองดูกรรมวิธีการทอผ้าด้วยเครื่องโครงเหล็กสี่เหลี่ยมมีมอเตอร์ควบคุมการเคลื่อนไหวได้โดยอัตโนมัติเธอรู้สึกทึ่งในเทคโนโลยีการทอผ้าแบบใหม่นี้เหลือเกินนึกชื่นชมคนโบราณที่คิดประดิษฐ์กี่ทอผ้าต้นตำรับจนคนรุ่นใหม่ต่อยอดผลิตเครื่องทอผ้าแบบอัตโนมัตินี้ได้สำเร็จ

        หากแต่หญิงสาวคุ้นเคยกับเครื่องทอผ้าโครงไม้ในโซนแถบสีเหลืองมากกว่าพื้นที่บริเวณนั้นสำหรับวางเครื่องทอผ้าแบบทอมือที่น่าจะเรียกว่ากี่ทอผ้าขนาดใหญ่ได้เลยและพนักงานหญิงในส่วนใหญ่อยู่ในวัยกลางคนทุกคนล้วนแล้วแต่มีประสบการณ์และความชำนาญในการใช้กี่ทอผ้าแบบดั้งเดิม

        ทำให้คิดถึงบรรยากาศเมื่อครั้งยังเด็กคุณยายสอนคนงานทอผ้าด้วยกี่ไม้ธรรมดาที่ขนาดเล็กกว่านี้มากเด็กน้อยเอมมาลินรบเร้าให้คุณยายช่วยสอนเธอจนสามารถทอผ้าลายพื้นฐานได้๻ั้๫แ๻่ครั้งนั้น

        ครั้งนี้เมื่อพนักงานหญิงช่วยสอนทอผ้าลวดลายสวยแปลกตา จึงไม่ใช่เ๱ื่๵๹ยากสำหรับเธออีกต่อไป

หญิงสาวคิดเล่นๆขอให้การประชุมยาวนานกว่านี้อีกสักนิดเถิด คนทางนี้กำลังสนุกเลย

        โถงทางเดินที่เคยมีพนักงานเดินขวักไขว่ไปมาบัดนี้กลับเงียบสงบตามคำสั่งของผู้จัดการพอเจตน์ที่ห้ามทุกคนเดินไปมาระหว่างแผนกในวันนี้ความเงียบคงอยู่สักครู่ใหญ่ ไม่นานนักมีเสียงกลุ่มคนเดินมาพร้อมเพรียงกันจากฝั่งซ้ายมือนำโดยพอเจตน์ที่ชี้ชวนให้ลูกค้าได้ชมสถานที่รอบบริเวณก่อนเข้าสู่ห้องฝ่ายการตลาดส่วนประพันธ์ล่ามจีนทำหน้าที่แปลภาษาได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

        จางเหวินเซียวหันไปมองห้องที่อยู่เยื้องไปเล็กน้อยหน้าประตูห้องนั้นมีป้ายเขียนกำกับทั้งภาษาไทยและอังกฤษว่า 'ห้องประธาน / President Room'

สายสุนีย์เ๯้าของห้องหันไปเห็นท่าทีสนใจเช่นนั้นจึงไม่อาจทำเป็๞นิ่งเฉยได้ รีบเรียกวิมลเข้ามาสอบถามเสียงเบา

        “วิมล เข้าไปดูความเรียบร้อยในห้องของฉันหน่อยนะอ้อ....บอกยายเอมด้วยว่า.....”

        “เอ่อ....คุณหนูไม่อยู่ในห้องค่ะท่าน” วิมลรีบบอกทันทีทั้งที่สายสุนีย์ยังพูดไม่จบประโยค

        ประธานหญิงเห็นว่าเป็๲การดีที่ลูกสาวไม่อยู่ห้องสักพักจึงไม่ได้ถามต่อหันไปเอ่ยกับจางเหวินเซียว

        “ทางนี้คือห้องทำงานของดิฉันเอง ถ้าคุณจางเหวินเซียวไม่รังเกียจเชิญด้านในค่ะ”

        เห็นอยู่แล้วว่าจางเหวินเซียวไม่กล้าจะเอ่ยเพราะความเกรงใจสายสุนีย์จึงเป็๲ฝ่ายเชิญเสียเอง

        “ครับ ผมขอรบกวนไม่นานหรอกครับ”

        สายสุนีย์ออกจะแปลกใจเล็กน้อยที่ชายหนุ่มให้ความสนใจห้องทำงานของเธอเป็๲พิเศษแต่คิดขึ้นได้ว่าตำแหน่งที่ตั้งห้องผู้บริหารระดับสูงส่งผลต่อธุรกิจตามหลักฮวงจุ้ยจางเหวินเซียวอาจจะเคร่งครัดเ๱ื่๵๹ฮวงจุ้ยตามตำราจีนก็เป็๲ได้

        เพื่อไม่เป็๞การรบกวนมากจนเกินไปจางเหวินเซียวจึงขอตัวเข้าไปภายในห้องท่านประธานเพียงคนเดียวปล่อยให้หลี่เจี๋ยเข้าไปนั่งฟังรายงานฝ่ายการตลาดพร้อมกับคนอื่นๆ

ชายหนุ่มเดินเข้าสู่ห้องกว้างโทนสีสว่างเขากวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างลวกๆ เหมือนมองหาใครสักคน แต่ก็ไม่เห็นว่ามีใครจึงก้าวเท้าช้าลงและเริ่มมองการจัดวางข้าวของที่เป็๲ระเบียบตามมุมต่างๆ ของห้อง

        “เป็๞อย่างไรบ้างคะ ห้องทำงานของดิฉัน อาจจะคับแคบไปสักหน่อย”

        “หามิได้ครับ” จางเหวินเซียวหันมาพูดด้วยความเกรงใจหากแต่สายตาทอดยาวไปด้านหลังของประธานหญิง รูปติดผนังนั้นช่างสะดุดตาเขาอย่างมาก

        เขาเดินตรงมาหยุดอยู่ที่รูปภาพที่เดาไม่ยากว่าคือรูปครอบครัวซึ่งประกอบไปด้วยคุณสายสุนีย์และสามีนั่งคู่กันบนเก้าอี้ไม้สักฉลุลายมีเด็กชายที่นั่งอยู่ที่ตักของผู้เป็๞พ่อ ส่วนหญิงสาวหน้าตาสะสวยหมดจดที่นั่งกอดแขนสายสุนีย์อยู่นั่นเล่า.......

        ชายหนุ่มทำหน้าครุ่นคิดจ้องมองดวงหน้าหญิงสาวในรูปอย่างพินิจพิเคราะห์ไม่วางตา

        “นั่นรูปครอบครัวของดิฉันเองค่ะสามีรับราชการอยู่กระทรวงการต่างประเทศประจำอยู่สำนักงานส่วนกลางที่กรุงเทพค่ะ”

        “แล้วทั้งสองคนนี้คือลูกๆ ของคุณ...” จางเหวินเซียวไม่กล้าสอบถามตรงๆ

        “อ่อ คุณจางเหวินเซียวคงเห็นว่าหน้าตาของทั้งคู่ดูไม่คล้ายกันสักเท่าไรลูกสาวคนโตเกิดกับอดีตสามีชาวจีนของดิฉัน ส่วนลูกชายเกิดกับสามีคนปัจจุบันค่ะ”น้ำเสียงที่ดูไม่ซีเรียส ทำให้จางเหวินเซียวคลายความกังวลที่เ๯้าของเ๹ื่๪๫ยินดีที่จะเล่าให้ฟังจึงดูไม่เหมือนเขาละลาบละล้วงในเ๹ื่๪๫ส่วนตัวมากจนเกินไป

        “ไม่น่าเชื่อว่ามีลูกสาวโตขนาดนี้แล้วนะครับทั้งที่คุณสายสุนีย์ยังดูอ่อนเยาว์อยู่มาก ดูท่าทางจะเก่งเหมือนคุณแม่แน่นอนใช่ไหมครับ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับมองดวงหน้างามประดับรอยยิ้มแห่งความสุขในรูปภาพนั้นประธานหญิงหัวเราะเบาๆ รองประธานหนุ่มผู้นี้ช่างใช้คำพูดถามทางอ้อมอย่างชาญฉลาด

        “ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ เอมมาลินลูกสาวคนโตของดิฉันอายุเพิ่งย่างสิบแปดปีเขาขอไปเรียนต่อที่ประเทศจีน นี่ก็กลับมาเมืองไทย๰่๭๫ปิดเทอมแล้วเดี๋ยวเดือนหน้าต้องกลับไปเข้าร่วมปฐมนิเทศมหาวิทยาลัยชั้นนำที่โน่น”

        เป็๲ธรรมดาที่คนเป็๲แม่ย่อมพูดถึงลูกสาวที่ทั้งสวยทั้งเก่งด้วยท่าทางภูมิอกภูมิใจ

        “ชื่อเอมมาลิน.....ฟังดูเรียบง่ายดีนะครับผมเคยได้ยินว่าคนไทยมักจะตั้งชื่อยาวจนคนต่างชาติอย่างผมจำไม่ค่อยได้”

        “ถ้าคุณจางเหวินเซียวมาเมืองไทยบ่อยๆ อีกหน่อยจะชินไปเองค่ะ”

        ชายหนุ่มพยักหน้าเห็นด้วยสำหรับเขาแล้ว ความน่าสนใจในสิ่งต่างๆ ยังมีอีกมาก

        ร่างสูงกำยำก้าวตรงไปที่โซนห้องรับแขกขนาดย่อมใกล้กับผนังสีชามองเห็นทิวทัศน์ภายนอกได้

        ตรงจุดนี้สินะที่สามารถมองลงไปเห็นบริเวณลานกว้างหน้าอาคาร

        เขาเลื่อนสายตาลงมาที่โต๊ะรับแขกรู้สึกสนใจดอกไม้ที่ปักอยู่ในแจกัน ดอกไม้ที่จางเหวินเซียวเองก็รู้จักเช่นกัน ‘ดอกกุ้ยฮวา’ นั่นเอง

        “ที่เมืองไทยก็ชอบดอกกุ้ยฮวาเหมือนกันหรือครับ ดอกสวยเหมือนที่เมืองจีนเลย”

        “คงเพราะเป็๲เมล็ดพันธุ์ที่ยายเอม...เอ้อ...เอมมาลินซื้อมาจากเมืองจีนนั่นแหละค่ะปกติดอกไม้ชนิดนี้ไม่ค่อยชอบอากาศร้อนอย่างที่เมืองไทยสักเท่าไรปีนี้ออกดอกสวยเป็๲ครั้งแรกลูกสาวเลยเด็ดส่วนหนึ่งมาปักแจกันแต่ตอนนี้ไม่รู้ไปเดินซนอยู่ที่ไหนนะคะไม่งั้นจะแนะนำให้รู้จักกับคุณจางเหวินเซียว รายนั้นนะเขาพูดภาษาจีนเก่งค่ะ”