หนึ่งเดือนต่อมา
ทิว
เช้านี้ผมและพนักงานสามสิบกว่าคน กำลังเดินทางไปยังโรงงานผลิตอาหารสำเร็จรูป จังหวัดปทุมธานี การเดินทางครั้งนี้ใช้บริการรถตู้ ประมาณสามคันเพราะบางคนเลือกที่จะเดินทางไปกันเองโดยรถยนต์ส่วนตัว
ส่วมผมไปรถตู้กับพนักงานคันที่สาม ผมจะได้นั่งคู่กับเลิฟ ไม่รู้ว่าเธอจะนั่งคู่กับผมหรือเปล่า
"รถคันที่สามมากันครบหรือยัง" ทิวถามพนักงานทุกคน
"ครบแล้วค่า" น่าจะเป็ผู้จัดการแผนกการเงินตอบ
"ไปกันเลยครับ"
รถได้เคลื่อนออกมาจากบริษัทได้สักพัก ฉันเริ่มรู้สึกว่าง่วงนอนแล้วนะ ข้างหลังก็นั่งแค่สองคนมีฉันกับทิว ส่วนมะลินั่นเหรอนู่นเธอไปกับรถส่วนตัวของริวแล้ว มาปล่อยให้ฉันอยู่กับทิวสองต่อสอง
รถคันนี้ฉันแทบไม่สนิทกับใครเลย ส่วนมากอยู่ในตำแหน่งผู้บริหารและผู้จัดการกันทั้งนั้น มีคนเดียวคือ ทิว เขานั่งข้างๆฉันอยู่เนี่ย นั่งแบบเบียดๆมาด้วยนะ ทั้งที่เบาะด้านหลังนั่งได้ตั้งสามคน
"นาย เอ้ย... บอสคะ ช่วยเขยิบหน่อยได้ไหม" ทิว ทำหน้างงเล็กน้อย ที่ฉันเรียกเขาว่า บอส
"นั่งแบบเนี้ยล่ะ เผื่อคนอื่นมานั่งด้วย"
"มีเพิ่มเหรอคะ"
"ไม่หรอก ฉันกลัวเธอหนีน่ะ" เขามากระซิบข้างหูฉัน
"บ้าน่ะ" ฉันพูดเสียงดังไป ทำให้ต้องหันกลับมาขอโทษทิว "ขอโทษค่ะบอส" ทิวแอบยิ้มเล็กน้อย หลังจากนั้นทุกคนบนรถต่างเงียบกันทันที
"เธอ..ทำให้ทุกคนเงียบเลยนะ" กระซิบข้างหูฉันอีกเช่นเคย
"ฉันไม่ได้ตั้งใจ" ฉันก็กระซิบข้างหูเขาเหมือนกัน
"ผมยังไม่ลืมนะ เธอต้องจีบฉันนะ"
"ค่า"
"ใกล้ถึงโรงงานแล้ว เธอสะพายกระเป๋าใบนี้ให้ฉันหน่อย"
"เย้ย ใบนี้อ่ะนะ"
"ครับ เขาพูดและขยิบตาให้หนึ่งที"
ผมให้ เลิฟ เธอสพายกระเป๋าพวกกล้องถ่ายรูปครับ เพราะเธอจะได้ไม่หนีผมไปเดินที่อื่น
"สะพายสิ"
"ค่ะ" ใช้ฉันทำไมเนี่ย เขาก็ไม่ได้ขนของอะไรมาเยอะแยะ
--
โรงงานผลิตอาหารสำเร็จรูป จ.ปทุมธานี
"ทางนี้ครับ เดินตามผมมาได้เลยนะครับ" ริวประกาศผ่านทางโทรโข่ง
"มานี่" ทิวจับมือฉันให้เดินไปให้ทัน ริว ด้านหน้า
"นายจะจับมือทำไม" ฉันเงยหน้าขึ้นไปถามเขา เพราะทิวเป็ผู้ชายที่สูงพอสมควร
"เธออย่าลืมสิ เธอสะพายกระเป๋ากล้องให้ฉันอยู่นะ"
"แต่ฉันเดินตามนายได้นะ"
"เถอะน่า เร็วๆสิ เพื่อนๆเขาเดินเข้าโรงงานกันไปหมดแล้ว"
ผมกับเลิฟ เราเดินกันเข้ามาในโรงงาน รีบเปลี่ยนเสื้อกราวน์ เดินไปให้ทันริว ไม่งั้นผมเก็บภาพบรรยากาศไม่ทันแน่ๆ
"ทุกคนเปลี่ยนชุดกันเรียบร้อยแล้ว ต่อไปเราเข้าสู๋ห้องการผลิตแล้วนะครับ" ริวกำลังบรรยายภาพโรงงาน
ผมกับเลิฟเดินมาทันริว ๆรีบส่งโทรโข่งให้ผมทันที
"สวัสดีครับ พี่ๆน้องๆเพื่อนพนักงานทุกคน เราเดินทางกันมาเหนื่อยเนอะ เดี๋ยวจะมีทีมงานนำอาหารและน้ำมาแจกทุกคนนะครับ ใครไม่อิ่มมาหยิบเพิ่มได้เลยนะครับ"
"ค่อยๆหยิบกันไปนะครับ"
"เลิฟ เอากล้องขึ้นมาเร็ว" ทิวเร่งฉันให้เปิดกระเป๋ากล้อง
ทิว ก็เดินถ่ายภาพบรรยากาศไปรอบๆ ส่วนฉันเดินไปหยิบกล่องข้าวและก็หยิบมาให้ทิวด้วย ไม่รู้ว่าเขาจะรับข้าวจากฉันหรือเปล่า
"อ๊ะ บอสกับเธอ เป็ฟอแฟนกันแล้วเหรอ"
"บ้า"
"เห็นเดินกะนุงกะนิงจับมือกันมาด้วย" มะลิยังแซวฉันไม่หยุด
"พูดเบาๆหน่อยสิ"
"ขอโทษที ฉันไปช่วยริวก่อนนะ "
"อือ" ฉันตอบมะลิ หันกลับมาด้านหลัง เจอทิว ยืนรอฉันอยู่ "แน่ะ ผมบอกให้อยู่ข้างๆผมไม่ใช่หรือไง"
"ฉันไปหยิบข้าวมาให้นายไง และก็เจอมะลิพอดีเลยได้คุยกันนิดหน่อย"
"ตามผมมานี่"
"จะพาฉันไปไหน"
"มาช่วยงาน"
ทิว พาฉันมายังห้องประชุม เขาสั่งให้ฉันนั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเขา "ไหนล่ะงาน"
"กินข้าวสิครับ"
"ห๊ะ นายจะบ้าหรือไง ฉันต้องไปเดินดูโรงงานนะ "
"อ่า ว่าผมบ้า อีกแล้ว น้อยใจนะเนี่ย ผมแจ้งพี่อัญไปแล้วว่าเธอจะมาเป็ผู้ช่วยฉัน"
"เลขานายล่ะ"
"เธอไปรอที่พัทยาแล้ว"
"ค่ะ ตามนั้น"
ห้านาทีต่อมา
เราออกมาจากห้องประชุม พนักงานทุกคนก็เดินไปขึ้นรถตู้กันหมดแล้ว มีแต่ริวกับมะลิ ที่ยังรอเราสองคนอยู่
"ฮั่นแน่" ริวทำท่าเหมือนจะแซว
"เห็นพ่อฉันไหม"
"เลขาของพ่อแก แจ้งว่าเ้านายกลับบ้านไปก่อนแล้ว"
"อ่อ ป่ะงั้นเราเดินทางไปพัทยากันต่อ"
"แกเรียกพี่ปั้นมาเหรอ" ริวถาม
"ใช่ นั่งรถตัวเองดีกว่า "
"งั้นฉันขอตัวไปขึ้นรถตู้ก่อนนะคะ" ฉันยังไม่ทันจะเดินเลย ทิว รั้งตัวฉันไว้แล้ว
"คุณเลขา ต้องไปกับผมสิครับ"
"ฉันเป็พนักงานกราฟฟิกต่างหากล่ะ"
"ไปขึ้นรถกัน สายแล้ว "
ฉันเลยจำใจเดินมากับทิว ได้ขึ้นรถหรูเขาอีกตามเคย นี่ฉันต้องประกบคู่กับเขาอีกนานแค่ไหน ..
--
ประมาณสองชั่วโมงกว่าได้ เราก็มาถึงพัทยาแล้ว
เย้ๆ ทะเล แต่แดดแรงน่าดูเลยนะ
"ทุกคนครับ ผมได้มีการจับคู่ไว้ให้แล้ว ใครได้กุญแจหมายเลขเหมือนกันคือได้พักห้องเดียวกันนะครับ ส่วนมากเป็หญิงกับหญิง ชายกับชาย แต่จะมีบางคู่เท่านั้นชายกับหญิงนะครับ ทุกคนขึ้นไปพักผ่อนตามอัธยาศัยนะครับ" ริวกล่าว
"บอสมีอะไรจะพูดไหมครับ"
"ขอให้ทุกคนสนุกสนานกับการเที่ยวครั้งนี้นะครับ เชิญไปพักผ่อนได้เลยครับ"
"ฉันได้กุญแจแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ"
--
"ริว " มะลิ
"อะไร"
"แกจับคู่ บอสกับเลิฟเหรอ"
"เปล่า พี่อัญจับคู่ให้"
"หา!"
"ทิวมันอยากได้เลขา และมันแจ้งทางฝ่ายบุคคลไปว่าอยากให้ เลิฟ มาเป็ผู้ช่วย เลยเป็อย่างที่เห็น มันก็อยากร่วมกิจกรรมและร่วมสนุกไปกับพนักงาน" ริวอธิบาย
"แสดงว่าเราสองคนก็คู่กันอ่ะดิ" มะลิถามริว เพราะเธอสังเกตแล้วว่าหมายเลขกุญแจของเธอกับริว เลขเหมือนกัน
"อืออ แฟนแกจะว่าไหมอ่ะ"
"ไม่หรอก "
"ดีแล้ว ป่ะ เราขึ้นไปดูห้องกัน "
--
สิบห้านาทีต่อมา
ผมรู้อยู่แล้วล่ะครับ ผมว่าได้นอนคู่กับเลิฟ ถ้าให้พนักงานคนอื่นมานอนด้วยคงไม่มีใครยอม ปีก่อนๆผมได้นอนคนเดียวล่ะครับ แต่ปีนี้ผมอยากมีส่วนร่วมกับพนักงานทุกคน...นี่เลยเป็เหตุผลที่ผมให้เลิฟมาเป็ผู้ช่วยแค่สามวันเท่านั้น
"เย้ย!! ทิว มาผิดห้องหรือเปล่าเนี่ย" ฉันใหนักมาก
"ดูหมายเลขกุญแจสิ"
"หมายเลขห้า เหมือนกันเลย" ทำไมต้องเป็ทิวล่ะ อยากกรี๊ดดังๆจังเลย
ทิวเดินเข้าไปในห้องก่อนฉัน จากนั้นเขาก็ลงไปกลิ้งบนที่นอน "เหนื่อยจัง" ส่วนฉันนั่งแค่ตรงปลายเตียงเท่านั้นเอง
"นายจะนอนพักใช่ไหม"
"อืม เธอมานอนสิ เอ้าฉันเขยิบให้แล้ว"
"ไม่ๆๆ ฉันจะนอนพื้นข้างเตียง"
"เลิฟ ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก เราแค่งีบกันซะหน่อย ตอนเย็นก็ตื่นไปกินข้าวแล้ว"
"ก็ได้ค่ะ " ฉันขอพักสักหน่อยแล้วกันนะ ทั้งเหนื่อยและร้อนมากด้วย
2K
