Storyteller Story ผจญภัยไร้ขีดจำกัด

ตอนที่เก้าสิบห้า ก่อนบอกลา 5

“อย่างที่บอกพวกเข้าไม่คิดจะยั่วโมโหเทพเจ้าในเร็วๆนี้และเราควรจะทำอะไรเข้าตามตรอกออกตามประตูเมื่อเกี่ยวข้องกับเทพเจ้าเมื่อเจ้าเป็นบุตรชายของอาลีบาบาเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยเทพเจ้าจะพออดทนได้ส่วนพวกเข้าหากเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้โดยตรงเทพเจ้าอาจจะจับข้าขังไว้ในตะเกียวงหรือที่แย่กว่าจินนี่ก็ว่าได้”

ผมกล่าวต่ออาละดินที่กำลังสับสน

จินนี่ยกแผนภาพที่มีภาพผมถูกสาบให้สิ่งอยู่ในรองเท้าหรือบัวรดน้ำ

อาละดินมองไปที่ผมและจินนี่สลับไปมาและกุมหน้า

“ตกลงหมายความวว่าข้าต้องไปร่วมทการผจญภัยที่อันตรายกับเจ้าเพื่อการผจญภัยที่อันตรายครั้งต่อไปชีวิตไม่ง่ายเลย”

“เจี๊ยก”

อาบูลิงพยายามปลอบใจอาละดิน

“ขอบคุณมากอาบู ข้าทำใจได้แล้วข้าต้องไปเพื่อช่วยพ่อของข้าให้ได้”

อาละดินเริ่มมีสีหน้ามั่นใจขึ้นมากล่าวอย่างหนักแน่น

ผมกับจินนี่มองหน้าและพยักหน้ากัน

“ตกลงพวกเราได้เจ้าที่ถนัดการย่องเบาและการสะเดาะกลอนแล้ว”

ผมหยุดสักพักก่อนจะกล่าวต่อว่า

“บอกไว้ก่อนว่าข้าไม่เก่งสักอย่างดังนั้นทำได้แค่อยู่ด้านหลังส่วนเจ้าน่าจะลุยดันเจี้ยนเก่งกว่าข้าด้วยซ้ำ

 ดังนั้นข้าคิดว่าพวกเราควรจะจ้างคนที่มีประสบการ์ในการผจญภัยมากกว่าพวกเราเพื่อนำทางพวกเรา”

“จ้างวานคน เจ้าจะจ้างวานใคร”

อาละดินกล่าวถามอย่างสงสัย อายบูทำหน้าครุ่นคิด

“คนที่ผ่านการผจญภัยมานับไม่ถ้วน”

...

ในห้วงเวลาหนึ่ง อีกสถานที่หนึ่ง

ในร้านเหล้าโคแนนยอดคนแดนเถื่อนกำลังดื่มสุราและเนื้ออยู่บนโต๊ะ

“โคแนนแห่งไคมีเรี่ยนข้ามีงานที่จะจ้างวานเจ้า”

ผมกล่าวต่อโคแนนยอดคนแดนเถื่อน