บทที่ 17
เป้าหมายการล่าสัตว์
“ ผู้บัญชาการเจ็ด...ตอนนี้เราควรทำอย่างไรดี?” เซียวเหวินเดินเข้ามาโดยที่ยังกุมศีรษะและกล่าวด้วยใบหน้าที่เ็ป แม้ว่าเขาจะทรมานกับ "เพลิงพิโรธแห่งพู่กันเทพ"ไม่นานนัก แต่ในตอนนี้อาการก็ยังไม่หายสนิทดี
ที่หางตาของเขามีโลหิตไหลออกมา
“ จะทำอะไรได้อีก...แน่นอนว่าต้องไล่ล่า แล้วฉีกมันเป็ชิ้น ๆ ผู้บัญชาการเจ็ด เซียวหลางแค่นเสียงอย่างเ็า และพูดด้วยเสียงต่ำ
"แต่" เข็มทิศดารา "ของเรา ถูกสารเลวตัวน้อยแย่งชิงไปแล้ว เซียวเหวินกล่าวอย่างอับอาย
ดวงตาของเซียวหลางหรี่ลงเล็กน้อย และกัดฟันของเขา พูดขึ้นทันทีว่า: "ถ้าเช่นนั้น ก็แยกกันตามหา! ข้าไม่เชื่อว่าจะไม่พบมัน หากเราออกตามหาพร้อม ๆกันหลายคน!"
ดวงตาของเซียวเหวินนั้น แสดงร่องรอยแห่งความกลัว: "แต่นี่คือพื้นที่ส่วนกลางของป่าเฮยเฟิง หากพวกเราแยกย้ายกัน หากว่าเรานั้นพบกับาาสัตว์อสูร อาจจะเกิดอันตรายถึงชีวิต!"
แม้ว่าต่างคนต่างแยกกันไป ก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่า จะไล่ตามเซียงหลงได้ทัน และไม่แน่ว่า พวกเขาอาจจะได้พบกับาาสัตว์อสูรโดยบังเอิญ
"คนขี้ขลาด หากหวาดกลัวก็กลับไปเสีย!" เซียวหลางดูเหมือนจะหงุดหงิดเซียวเหวิน เขาคำรามด้วยความโกรธ: "ที่แห่งนี้ ไม่มีคนที่ใช้งานได้เลยหรือ?"
เซียวเหวินอ้าปากค้าง และทำท่าราวกับ้าจะพูดอะไรเพิ่มเติม
แต่เมื่อเขามองเห็นใบหน้าของเซียวหลางที่เต็มไปด้วยไอสังหาร เขาก็ใและไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมา
เซียวหลางมองไปรอบ ๆ ฝูงชน และเห็นว่าไม่มีใครคัดค้าน เขาจึงตะคอกอย่างเ็าและกล่าวว่า“ คนที่ไม่กลัวตาย...ทำตามคำสั่งของข้า! ไปสังหารสารเลวนั่นด้วยกำลังทั้งหมดของเรา
"ขอรับ!" ฝูงชนรับคำสั่งด้วยเสียงดัง จากนั้นร่างกายก็เคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูง และกระจัดกระจายตัวไปคนละทิศทาง
“ ฟู่ ... ” เซียวหลงที่ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลนัก รู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นฝูงชนแยกย้ายกันไป
“ เมื่อครู่...มันอันตรายมาก ข้าเกือบตายเสียแล้ว!” เซียวหลงตบหน้าอกของเขา และพูดด้วยความกลัว
จากนั้นเซียวหลงได้ประเมินความแข็งแกร่งระหว่างเขาและนักฆ่าเ่าั้ เขาต้องวางแผนการให้รัดกุม เพื่อทำให้อีกฝ่ายไม่ได้เตรียมตัว และไร้ซึ่งโอกาสที่จะหลบหนี ไม่เช่นนั้นเขาจะถูกสังหาร
“ หากข้าสู้แบบตัวต่อตัว ข้าเกรงว่าเซียวเหวินเพียงผู้เดียว อาจสังหารข้าได้!” เซียวหลงนั้นขบคิดอย่างรอบคอบ เขาจำได้อย่างชัดเจนว่า แม้ว่าเซียวเหวินแม้จะถูก "คำสาปพู่กันเทพเ้า" แต่ร่างกายของเขา ก็ยังปลอดภัยดี
ด้วยวิธีนี้มันแทบเป็ไปไม่ได้เลย ที่เซียวหลงจะสามารถสังหารอีกฝ่ายได้ เขาไม่สามารถแม้แต่จะสลายเกราะในร่างกายของอีกฝ่ายได้แม้แต่น้อย
"พลังความแข็งแกร่งของเซียวเหวิน น่าจะเป็ ระดับที่เก้าของอาณาจักรถงซวน แม้ว่าข้าจะใช้เพลิงพิโรธแห่งพู่กันเทพ แต่ระดับของเขาก็ยังสูงกว่าข้าถึงสามระดับ! ดูเหมือนว่าภายใต้สถานการณ์ที่ปกติ
พลังของศัตรูนั้นแข็งแกร่งกว่าข้าเกินสามระดับ ทำให้การโจมตีของ "คำสาปพู่กันเทพเ้า" จะไม่รุนแรง หลังจากเซียวหลงวิเคราะห์พลังของ "คำสาปพู่กันเทพเ้า" ตามการต่อสู้ที่เขาได้ััใน่เวลานั้น และได้ข้อสรุปที่ค่อนข้างแม่นยำ
หากการฝึกฝนของฝ่ายตรงข้ามนั้นต่ำกว่าหรือเท่ากับตัวเขาเอง มันจะบังคับให้เกิดผล "การตาย" โดยตรง หลังจากที่ถูกโจมตีโดย "คำสาปพู่กันเทพเ้า"
หากความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้นั้น สูงกว่าระดับของตนเองหนึ่งหรือสองระดับ พวกเขาจะมีโลหิตไหลออกทั้งเจ็ดทวาร และได้รับความเสียหายอย่างหนักต่อิญญาของพวกเขา
หลังจากถูกโจมตีโดย "คำสาปพู่กันเทพเ้า"
หากการฝึกฝนของฝ่ายตรงข้ามนั้นสูงกว่าระดับของเขา ถึงสามหรือสี่ระดับ ผลการโจมตีนั้น จะไม่ชัดเจนนัก หลังจากถูกโจมตีโดยตรง
หากการฝึกฝนของฝ่ายตรงข้ามนั้น สูงกว่าระดับของเขาเอง จำนวนห้าระดับ "คำสาปพู่กันเทพเ้า" เพียงครั้งเดียวจะไม่มีผลใด ๆกับอีกฝ่าย แม้ว่าจะใช้ "คำสาบพู่กันเทพเ้า" ติดต่อกันห้าครั้ง แต่ก็สามารถทำให้อีกฝ่ายได้รับอิทธิพลที่น้อยนิด
และจะฟื้นตัวในไม่ช้า
นอกจากนี้ หากจำนวนครั้งที่ใช้ "คำสาปพู่กันเทพเ้า" มากกว่าห้าครั้ง ก็จะไม่มีผลการโจมตีทับซ้อน
"ดูเหมือนว่าด้วย เพลิงพิโรธแห่งพู่กันเทพ และคำสาปพู่กันเทพเ้า สิ่งที่ข้าสามารถสังหารได้อย่างง่ายดาย ต้องไม่เกินจำนวน12 ระดับเทียบจากระดับพลังของข้า! หากเกินระดับ 13 ถึง 14 จะมีความเสี่ยงบางอย่างการสังหารผู้ที่มีระดับพลังเกิน 15 ขึ้นไปการโจมตีจะไร้ผลใด ๆ! " หลังจากวิเคราะห์อย่างถี่ถ้วนแล้ว เซียวหลงก็มีกฎอยู่ภายในใจ แน่นอนว่า มันเป็เพียงการโจมตีภายใต้สถานการณ์ปกติเท่านั้น!
หากศัตรูมีพลัง "แฝง" อื่น ๆอยู่ในมือ ก็ยากที่จะพูดได้ว่า ผลลัพธ์จะเป็อย่างไร ? สิ่งที่เรียกว่า "พลังแฝง" เหล่านี้ รวมถึงยาอายุวัฒนะ เครื่องรางของขลังที่ทรงพลัง พลังศักดิ์สิทธิ์ที่น่าหวาดกลัวและพลังอื่น ๆ
"หากข้าจำไม่ผิด ในหมู่พวกเขามีสองคนที่อยู่ในระดับแปด และอีกห้าคนอยู่ในระดับเก้า ข้าจะกำหนดเป้าหมายการไล่ล่าคือพวกเขาทั้งหมด" เซียวหลงตัดสินใจอยู่ภายในใจ
ริมฝีปากของเซียวหลง ปรากฏรอยยิ้มเ้าเล่ห์ เมื่อจ้องมองใบหน้าขาวๆของเซียวเหวิน
เขาจดจำทิศทางที่เซียวเหวินจากไปอย่างเงียบ ๆ หลังจากนั้น เขารอคอยสักพัก เพื่อให้แน่ใจว่า นี่ไม่ใช่กับดักที่ศัตรูวางไว้ จากนั้นเขาก็เคลื่อนไหวชั่วพริบตา และไล่ตามไปในทิศทางนั้น!
"พรึ่บ! ราวกับสายฟ้าฟาด คนที่กำลังไล่ตามเซียวหลง ต่างถูกทิ้งห่างอย่างรวดเร็ว
ความเร็วของเซียวหลงเมื่อพิจารณาอย่างถี่ถ้วนพบว่า เขานั้นเร็วมากในขณะนี้
หากมีผู้ลอบสังเกตความเร็วของเซียวหลงก็จะพบว่า ความเร็วของเขานั้น เทียบได้กับ ความแข็งแกร่งในระดับกงหวู่
สำหรับเื่นี้..เข้าใจได้ไม่ยากนัก ก่อนหน้าที่เขาจะกลายเป็ “ขยะ” เมื่อต้นปีที่ผ่านมา ร่างกายของเซียวหลงได้เลื่อนระดับอย่างรวดเร็ว จนเกินขอบเขตของขั้นกงหวู่แล้ว
แม้ว่าในเหตุการณ์เมื่อหนึ่งปีที่แล้ว ความแข็งแกร่งของเซียวหลงจะถูกทำลายลงไป และสูญเสียพลังทั้งหมดของเขาไป
อย่างไรก็ตาม คุณสมบัติทางร่างกายต่าง ๆของเขาไม่ได้หายไป แต่กลายเป็ศักยภาพทางกายภาพ และแฝงร่างอยู่เฉยๆภายในร่างกายของเขา
ดังนั้น เมื่อในตอนนี้เขาได้ความแข็งแกร่งกลับคืนมา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากที่เขาผ่านพ้นขอบเขตเหลียนตี้อีกครั้ง ศักยภาพทางกายภาพของเขาก็เรียกใช้งาน และกลับคืนสู่ร่างกายโดยทันที
“ ในแง่ของความแข็งแกร่งทางกายภาพของข้า ในตอนนี้ หากเพียงแค่ในแง่ของความเร็ว มันก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเซียวหลาง ผู้บัญชาการเจ็ดเลย” เซียวหลงนั้นมีความมั่นใจมาก“ คงจะอีกไม่นาน ข้าสามารถเทียบเท่ากับเซียวเหวินได้”
ในขณะนี้เซียวเหวินยืนอยู่บนกิ่งก้านของต้นไม้ั์ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหดหู่และความขมขื่น “ ให้ตายเถอะ! เราจะพบสารเลวตัวนั้นในป่าเฮยเฟิงขนาดใหญ่เช่นนี้ได้อย่างไร? โดยไร้ซึ่งเข็มทิศดารา
ภายในดวงตาที่ทำอะไรไม่ถูก แต่ก็เต็มไปด้วยความเกลียดชังและความโกรธแค้น
เซียวเหวินเช็ดคราบเืที่ยังคงไหลซึมออกมาจากหางตาของเขา เขาเงยหน้าขึ้นมองไปรอบ ๆ และพูดพร้อมกับกัดฟัน: "ไอ้บ้า! กล้าดีอย่างไร ทำร้ายข้า และหลอกลวงข้า ต่อหน้าผู้บัญชาการเจ็ด! อย่าให้ข้าเจอตัว...เ้าสารเลวตัวน้อย!
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะพูดจบ จู่ ๆเสียงเ็าก็ปรากฏขึ้นข้างหลังเขา และขัดจังหวะเขาอย่างไร้ความปรานี
“ เช่นนั้นจะเป็อย่างไร?” เซียวหลงแสยะยิ้มอย่างเ้าเล่ห์
1K
