เจษนอนอยู่บนเตียง โดยมีเ้าของร่างบางและร่างนุ่มนิ่มอย่างแอนนากับอิงฟ้าอยู่ในอ้อมกอดทั้งสองข้างของเขา
ตอนนี้พวกเธอกำลังจูบ! ไม่สิ กำลังดูดหน้าอกแน่นของเจษเพื่อประทับรอย
อีกความหมายก็คือทิ้งสัญลักษณ์ความเป็เ้าของเอาไว้
ซึ่งเจษก็ยินยอมแต่โดยดี เพราะเขารักทั้งสองมาก อีกอย่างเขาก็รู้สึกผิดที่ทำให้พวกเธอเจ็บ จนเืออก..
“ต่อจากนี้ฉันก็ถอดเสื้อไม่ได้กันพอดี”ร่างหนาที่นอนกอดทั้งสองยิ้มแย้มพลางตอบ วันนี้เขาอารมณ์ดีเป็พิเศษ
“ไม่สน!x2”ร่างเปลือยเปล่าทั้งสองตอบขึ้นพร้อมกัน พลางงุ่นหน้าเล็กน้อย
ใครอยากให้เจษถอดเสื้อผ้าข้างนอกกัน หึง!
สงสัยจะแค้นเคืองเขา ที่เขาทำให้พวกเธอเจ็บจนเดินไม่ได้
“ขอโทษ..”เ้าของร่างหนาห่อตัวลงเล็กน้อย กล่าวขึ้นอย่างรู้สึกผิด
“หึ!”ร่างนุ่มนิ่มแค่นเสียง แต่ยังคงนิ่งในอ้อมกอดเขา
“งั้นเธอต้องไถ่โทษด้วยการทำให้ฉันมีความสุข”ร่างเรียวกล่าวด้วยตาโตอย่างตั้งตารอ ราวกับแมวน้อยรอของกิน
“งั้นเอาจุ๊บนี่ไป”เจษยื่นหน้าไปจุ๊บหน้าผากอิงฟ้าอย่างง่ายๆ ทำเอาร่างเรียวยิ้มรับตาพริ้มอย่างมีความสุข
“งั้นฉันจุ๊บปาก”ร่างอวบอิ่มไม่ยอมแพ้ พลางดิ้นรนให้ทุกส่วนของร่างกายโดนเจษ เพื่อยั่วยวนเขา
เธอ้าจะชนะคู่แข่งให้ได้ เพื่อการนั้นแล้วเธอทำได้ทุกอย่าง
“อ่ะๆ”เจษยื่นแขนหนาไปกอดร่างนุ่มนิ่มแล้วพรหมจูบอย่างอ่อนโยนสนองความ้าเธอ
“จะมากไปแล้ว ทำกับฉันด้วย!”อิงฟ้าก็ไม่ยอมเหมือนกัน ดีดดิ้นเสียยกใหญ่ เรือนร่างนึ่มนิ่มของเธอััร่างหนาของเจษจนทำเอาเขามีอารมณ์
ตอนนี้พวกสาวๆพร้อมจะเขมือบซึ่งกันเเละกันแล้ว
สุดท้ายเจษก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขากล่าวขึ้นเสียงเรียบแฝงด้วยความนุ่มนวล
“ถ้าตรงนั้นของพวกเธอไม่เจ็บนะ ฉันจะจัดให้อีกคนละดอก เห็นไหมนี่ น้องชายฉันโด่ขึ้นมาอีกแล้ว”เจษบ่นเสียงเบา ซึ่งทำเอาสาวๆดวงตาเปร่งประกายกับสิ่งที่เขาพูด
“งั้นฉันช่วยปลดปล่อยน้องชายนายเอง!x2”
“..”
...
่เย็นของวัน เจษก็มากฝึกซ้อมตามปกติ ด้วยอาหารที่เมื่อยล้าเล็กน้อย
ทว่าอาการเมื่อยล้าก็ไม่อาจหยุดให้เอาร้อนแรงได้
“ไอ้บ้านั่นมันไปคึกอะไรมา”เอกชัย โค้ชประจำทีมกล่าวขึ้นเมื่อเห็นผลการซ้อมของเจษ ที่ยิงเอายิงเอา..
“นั่นยิงอีกแล้ว นี่ก็ลูกที่สี่แล้วนะ!”มลชัยหนึ่งในครูฝึกกล่าวขึ้นอย่างแปลกใจ เพราะลูกที่เจษยิงนั้นมันยากมาก ขนาดหันหลังให้ประตูยังยิงเข้าไปได้
ในสนามซ้อม ซึ่งตอนนี้กำลังซ้อมทีมอยู่
“ยิงได้สวยไอ้เพื่อนยาก!” เจมส์วิ่งเข้ามาตบไหล่เจษ
“อะไรกันวะ พวกมึงไปประกบมันสองคนเลย เราโดนทิ้งห่างแล้วเนี่ย!”บาสที่อยู่ทีมฝั่งตรงข้ามบ่นเพื่อนร่วมทีมยกใหญ่
“ยิงได้สวยเลยรุ่นพี่”
“ใช่ เมื่อกี้นี้พี่ยิงเข้าไปได้ไง มันโคตรยากเลยนะ”
“ฮ่าๆ! พวกเองส่งลูกแบบไหนมาฉันยิงได้หมดแหละ!”เจษพูดอย่างมั่นใจ
ถึงในตอนนี้เขายังไม่ค่อยคุ้นชินกับร่างกายนี้อยู่ แต่ทว่าเขาก็มีประสบการณ์ อีกทั้งคู่แข่งของเขาก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้นอีกด้วย จึงได้พูดออกไปอย่างมั่นใจถึงขนาดนั้น
..
ปี๊ดดดดดด
“รวมพล!!”
โค้ชเอกชัยะโเรียกอยู่ข้างสนาม โดยมีครูฝึกสองสามคนอยู่ด้านข้าง
เหล่านักกีฬาที่กำลังฝึกซ้อมอยู่ก็ได้วิ่งไปยังต้นเสียงในเวลาต่อมา รวมถึงเจษด้วย
“เฮ้เจษ! เอ็งฟอร์มดีมากวันนี้ รักษาฟอร์มแบบนี้ไว้ถึงวันแข่งด้วยล่ะ” โค้ชเอ่ยชื่นชมเขา แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมากนัก
“ครับโค้ช!”เจษตอบกลับเสียงดัง
“เอาล่ะเรามาวิเคราะห์คู่แข่งกัน ทุกคนก็รู้กันดีว่าเราจะชิงชนะเลิศอีกหนึ่งสัปดาห์นี้แล้ว เอาล่ะครูมลชัยช่วยชี้แจงต่อที”
ครูฝึกมลชัยพยักหน้ารับ แล้วก้าวออกมาข้างหน้า..
“จริงๆแล้วคู่แข่งของเราก็ทุลักทุเลมากกว่าจะผ่านมาถึงรอบชิง ไม่เหมือนทีมเราที่ผ่านเข้ามาได้สบายๆ ถึงอย่างนั้นทุกคนก็อย่าได้ประมาท เพราะทีมก่อนๆเคยประมาททีมโรงเรียนน้องใหม่นี้กันมาแล้ว ผลสุดท้ายเป็อย่างไร นั่นก็คือทีมนี้เข้าถึงรอบชิง!
ดังนั้นเราอย่าประมาทเป็อันขาด และต้องเฝ้าระวังเบอร์10ให้มาก ปะทะได้ปะทะเลย เอาให้มันออกจากสนามได้ยิ่งดี เพราะถ้าไม่มีเขาโรงเรียนสตรีวิทยาเขตก็ไม่มีอะไรแล้ว” ครูฝึกมลชัยหยุดพักครู่หนึ่งเพราะพูดมาเยอะแล้ว
จังหวะนั้นเองเขษก็ได้กล่าวถามขึ้น
“เบอร์10โรงเรียนสตรี มีชื่อว่าอะไรหรอครับ?”
“วีรเทพ คงยศ นั่นคือชื่อของเขาผู้ที่แบกสตรีไว้บนบ่า แต่ถึงอย่างนั้น...”ครูฝึกมลชัยก็ชี้แจงฝ่ายตรงข้ามต่อ
‘วีรเทพ คงยศ ใครหว่า? ไม่เห็นรู้จักเลย สงสัยจะไม่ได้ไปต่อ..’เจษได้แต่ส่ายหัวเล็กน้อยเพราะนึกอย่างไรก็นึกชื่อคนนี้ไม่ออก
‘ช่างเถอะ ขนาดครั้งก่อนฉันยังจำไม่ได้เลย และก็ได้แชมป์ไปอย่างง่ายๆด้วย คงไม่มีอะไรต้องใส่ใจ’
จากนั้นเจษไม่ได้ให้ความสนใจกับสิ่งที่ครูมลชัยชี้แจงให้ฟังอีกเลย
ทว่าเขาก็นั่งทนฟังอยู่อย่างนั้นเกือบครึ่งชั่วโมง ทำเอาเขาเมื่อยได้เหมือนกัน
..
ในที่สุดเวลาที่เจษรอคอยก็มาถึง นั่นคือเวลาเลิกซ้อม
หลังจากที่เลิกซ้อมแล้วก็ได้เวลากลับบ้าน ขณะที่เจษกำลังเก็บของอยู่นั้นเพื่อนสนิทของเขาอย่างเจมส์กับบาสก็ถามขึ้น
“เจษ อิงฟ้ากับแอนนา..ไม่มาด้วยหรอ?..”บาสถามขึ้นอย่างประหม่า เจมส์ที่ยืนอยู่ข้างๆกันก็มีอาการสั่นเล็กน้อย
ทั้งคู่ดูมีพิรุธสุดๆ เจษมองออกอย่างง่ายดายว่าทั้งคู่กำลังกลัวอะไรสักอย่าง
“พวกเธอไม่ได้มาหรอก เพราะมาไม่ได้กัน”เจษพูดไปพลางเก็บของไป
“ฟู่..โล่งออกไปที รอดไปอีกวันแล้วเรา”บาสถอนหายใจแล้วหันไปพูดกับเจมส์ โดยไม่สงสัยคำพูดของเจษเลยแม้แต่น้อย
“ไม่ต้องไปกลัวหรอก พวกเธอบอกว่าอยากจะขอบคุณและให้รางวัลพวกมึงด้วยนะ”เจษพูดขึ้นลอยๆอย่างไม่มีอะไร
ทว่าเจมส์กับบาสที่ได้ยินนั้นถึงกับขนลุกซู่
“อะ..อะไรนะ!”เจมส์ถึงกับติดอ่าง
“ซวยแล้ว..”บาสสั่นเป็เ้าเข้า
“พวกเราลาก่อนเจษ เจอกันพรุ่งนี้..”เจมส์รีบเก็บของแล้วรีบกลับ ท่าทางของเขาทั้งเร่งรีบทั้งลุกลี้ลุกลน เก็บของได้ไม่ดีก็รีบวิ่งกลับไปแล้ว
อาการของบาสก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ ทั้งยังซุ่มซ่ามกว่าเจมส์
เจษเห็นเพื่อนตัวเองเป็แบบนั้นก็ไม่เข้าใจ เขาพลางเกาหัวแล้วพูดขึ้น
“เป็อะไรของพวกมัน? ให้รางวัลแทนที่จะดีใจ ทำอย่างกับเห็นผีไปได้”
เจษบ่นเบาๆแล้วก็เก็บของต่อ อย่างสบายใจ
หลังจากนั้นเขาก็เดินทางกลับ
ใช้เวลาไม่นานนักเขาก็ถึงบ้านเพราะอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนเท่าไหร่
เมื่อมาถึงบ้านหัวใจเจษก็ตกลงไปที่ตาตุ่ม ทั้งยังขนลุกขนชัน
เพราะบุคคลที่เขาไม่อยากเจอดันอยู่ที่บ้านของเขา ณ ตอนนี้
“น้าเมย์ น้าพลอย...”
I’m number 4
236
