Episode
|4|
โคตรอันตราย
ขณะนั้นเองขนทั้งร่างของเธอก็ลุกเกรียวด้วยความใสุดขีด เพราะคนที่นั่งจ้องมองเธออยู่บนเตียงก็คือพี่สาวของเธอ
“พ..พี่กวาง!!! นี่พี่..พี่เข้ามาในห้องหนูทำไมเนี่ย เฮ้อ..ใหมดเลย”
“ฮึก.. ฟืดดด..”
“…..”
แต่แล้วเสียงสะอื้นกับสีหน้าของพี่สาวสุดที่รักก็ทำให้เกรซเริ่มตั้งสติได้ เธอขมวดคิ้วพลางจ้องมองไปที่หน้าของอีกฝ่ายก่อนจะรู้ความจริง เพราะตอนนี้พี่กวางกำลังนั่งร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว
“พี่กวาง.. น..นี่พี่ร้องไห้ทำไม!! ใครทำอะไรพี่! บอกหนูมานะ!! มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ”
เกรซรีบโถมตัวเข้าไปหาพี่สาวอย่างรวดเร็ว สองมือของเธอเอื้อมไปบีบแน่นบนต้นแขนเล็กเรียว
แต่กวางก็ยังไม่ได้ตอบอะไรกลับมา หญิงสาวที่ร้องไห้โฮก้มลงมองบริเวณข้อมือของน้องสาว ซึ่งตอนนี้มีเืสีแดงฉานไหลริน ส่วนมืออีกข้างของเธอก็ถือตะหลิวไม้สักแน่น นั่นจึงทำให้คนที่รู้ความจริงเชื่อทุกอย่างแล้วร้อยเปอร์เซ็นต์
“ฮะฮึก..พี่กวาง.. พี่อย่าร้องไห้แบบนี้สิ มีอะไรก็บอกหนูมาตรงๆ พี่ไม่ยอมบอกอะไรเลยแบบนี้หนูใจไม่ดีนะ”
“เกรซ ฮึก..”
“…..”
“เมื่อกี๊.. ฮึก.. แกไม่หายใจนะรู้หรือเปล่า”
กึก
คำอธิบายนั้นก็ทำให้เกรซที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียงแทบลืมหายใจ เธอเบิกตาโพลงกับคำพูดของพี่สาว หัวใจอันสั่นไหวเต้นระรัวจนไม่เป็จังหวะ
“ม..หมายความว่ายังไงพี่กวาง ฮึก..หนูไม่หายใจ?”
“ใช่”
“…..”
“ตอนแรกพี่เข้ามาในห้องเพราะว่าจะมายืมไดร์เป่าผม พี่เห็นว่าแกนอนนิ่งเกินไปก็เลยเดินเข้ามาดู พอจับตัวแก ฮึก..ตัวแกก็เย็นเฉียบ ฮึกๆๆ พี่ก็เลยพยายามเขย่าตัวแกให้ตื่น แต่แกก็ไม่ตื่น”
“…..”
“พี่เลยตัดสินใจ..เอามือไปจับลมหายใจตรงจมูกของแก ฮึก.. แกหยุดหายใจไปนานมากเลยเกรซ”
“…..”
“แต่พอพี่จะกดเบอร์โทรหาโรงพยาบาล พี่ก็เห็นว่าตรงข้อมือของแกมีรอยกรีด ล..เืมันก็ไหลออกมาด้วย ฮึก..จู่ๆไอ้ตะหลิวนี่ก็อยู่ในมือของแก”
“พ..พี่กวาง”
“นี่มันเกิดเื่บ้าบออะไรขึ้น!!! ฮึกๆๆๆ พี่งงไปหมดแล้ว นี่แกเป็อะไรไปเกรซ ฮึก.. แกหายไปอยู่ที่ไหนมากันแน่!!”
เสียงที่เอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกเ็ปนั้นทำให้เกรซแทบกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ เธอััได้ถึงความเป็ห่วงของพี่สาว และเธอเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงให้พี่สาวเธอเชื่อ เพราะเื่นี้มันไม่ใช่เื่ปกติ..
“พี่กวาง ฮึก.. พี่สัญญากับหนูได้ไหมว่าพี่จะเชื่อใจหนู”
เกรซเอ่ยพลางเอื้อมมือไปกอบกุมมืออีกฝ่ายไว้แน่น สีหน้าจริงจังของเธอนั้นทำให้พี่สาวที่ใจหายใจคว่ำยอมพยักหน้าตอบรับ
“สิ่งที่หนูเล่าให้พี่ฟังทั้งหมดคือเื่จริง พี่จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตาม แต่หนูยืนยันว่าหนูเข้าไปเห็นโลกที่พี่สร้างขึ้นจริงๆนะพี่กวาง”
“ฮึก เกรซ..”
“พี่เห็นรอยมีดกรีดที่ข้อมือของหนูไหม เนี่ยแหละ.. หนูเป็คนทำมันในโลกนั้น หนูเอามีดกรีดตัวเองเพื่อเป็หลักฐานให้พี่เห็นกับตาว่าโลกนั้นมันมีอยู่จริง ส่วนไอ้ตะหลิวไม้นี่”
เกรซพูดพลางก็ชูตะหลิวไม้สักสีเข้มขึ้น มันเป็ตะหลิวที่เปล่งประกายไปด้วยความเงางาม และความใหม่เอี่ยมอยู่ตลอดเวลา
“พี่กวางน่าจะรู้อยู่แก่ใจดีนะว่าที่บ้านเราไม่เคยมีตะหลิวไม้สัก”
“…..”
“เฮ้อ.. พี่เป็คนวาดสิ่งนี้ในการ์ตูนของพี่เองกับมือ พี่กวางก็ต้องจำมันได้สิ หนูพูดถูกไหมล่ะ?”
“…..”
คำอธิบายนั้นทำให้คำตอบทุกอย่างชัดเจนถึงขีดสุด เพราะสีหน้าซีดเซียวของกวางจำนนต่อหลักฐานคาตา เธอไม่สามารถปฏิเสธได้อีกแล้วว่าเื่นี้มันเป็เื่ไร้สาระ
“พี่กวาง.. หนูรู้ว่าเื่นี้มันทำใจยอมรับได้ยาก แต่..พี่ต้องเชื่อใจน้องสาวคนนี้ของพี่นะ พี่ต้องเชื่อว่าหนูไม่มีทางโกหกพี่”
น้ำเสียงอันหนักแน่นเอ่ยบอกอีกฝ่ายแบบนั้น สีหน้าจริงจังที่ไม่ว่อกแว่กไปมาเริ่มทำให้กวางเชื่อสุดใจ
“เฮ้ออออ.. พี่ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงกับแกดีเลยเกรซ”
“ก็ไม่ต้องทำจ้า อยู่นิ่งๆก็พอ”
“แล้วอยู่ๆแกเข้าไปในโลกนั้นได้ยังไง หลับอยู่ิญญาก็หลุดเข้าไปงี้เหรอ เอาจริงดิ?”
กวางที่เริ่มปักใจเชื่อเอ่ยถามด้วยสีหน้าหน่ายใจ เธอลุกขึ้นไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลในตู้ปลายเตียงออกมา ก่อนจะทำการเอาพลาสเตอร์มาแปะแผลให้น้องสาวไปด้วย
“ก็คงงั้นมั้งพี่เกรซ ิญญาของหนูน่าจะหลุดเข้าไปอย่างเดียว ถ้าโลกนี้หนูไม่หายใจก็แปลว่า..ร่างของหนูอาจจะตายอยู่ที่นี่”
“เกรซ! อย่าพูดแบบนี้สิ”
“หนูพูดจริงนะ เฮ้อ.. แต่ที่หนูกลับมาได้ก็เพราะว่าหนูไปะโแตะสัญลักษณ์บางอย่างอะ มันเป็สัญลักษณ์ย้อนกลับแบบในการ์ตูนของพี่ เวลานักอ่านจะย้อนไปยังจุดเริ่มต้นของทุกบท จะเรียกว่าอะไรดี.. เอ่อ.. หน้ารวมตอนอะพี่กวาง”
“อ๋อ.. หน้ารวมตอน”
“อื้อ!! นั่นแหละ พอหนูเอามือแตะไปโดน มันก็พาหนูกลับมาที่นี่สองครั้งแล้ว น่าเหลือเชื่อไหมล่ะพี่กวาง หนูจะบ้าตายอยู่แล้วเนี่ย! โชคดีนะที่โลกนั้นไม่ได้มีตัวร้ายแบบในหนังฆาตกร ไม่งั้นหนูได้ตายอยู่ในโลกนั้นแน่”
กึก
“…..”
และคำอธิบายที่ถูกพ่นออกมาด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่ายของน้องสาว ก็ทำให้กวางที่นั่งก้มลงมองข้อมือเรียวถึงกับหน้าถอดสี เพียงไม่นานเธอก็สังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของคนเป็พี่
“พี่กวาง น..นี่พี่อย่าบอกนะว่าในโลกนั้นมันมี..”
“พี่ขอเตือนนะว่าอย่ากลับไปในโลกนั้นอีก ถ้าแกหลุดเข้าไปก็รีบออกมาให้เร็วที่สุด เข้าใจไหม”
“ห๊ะ? ทำไมล่ะพี่กวาง นี่หมายความว่าโลกนั้นมีฆาตกรจริงๆงั้นดิ!! ใครอะ.. ทะลุรักไปหักหลังพระรอง ชื่อเื่ของพี่ก็เฉลยทั้งหมดแล้วไม่ใช่เหรอว่าโซเฟียคือฆาตกร เพราะนางต้องหักหลังฟินิกซ์อะ”
“เฮ้อ.. พล็อตพี่มันซับซ้อนกว่านั้นเยอะ”
“เอาดีๆ นี่พี่วาดการ์ตูนรักอีโรติกหรือเขียนบทฆาตกรสยองขวัญเนี่ย”
คำพูดนั้นก็ทำให้คนเป็พี่ถึงกับลอบถอนหายใจออกมา เธอไม่ได้ตอบอะไรยกเว้นแต่เพียงลุกขึ้นและเตรียมตัวจะเดินออกไปข้างนอกห้อง
“นอนหลับต่อเถอะ ตอนนี้แค่ตีสอง ถ้าแกหลุดเข้าไปในนั้นอีกก็รีบหาทางกลับมาโลกนี้ให้เร็วที่สุดก็พอ”
“เอ้า! พี่กวางยังไม่ได้บอกเลยว่าโลกนั้นใครเป็ฆาตกรอะ”
“พี่บอกไม่ได้สิ”
“ท..ทำไมล่ะ!!”
เกรซที่นั่งหน้าแตกตื่นเอ่ยพลางขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ นี่พี่สาวของเธออยากให้เธอตายคาโลกนั้นหรือไงกัน
“ก็ถ้าพี่บอกความจริงแล้วแกได้กลับเข้าไปในโลกนั้นอีก แกจะซวยน่ะสิ”
“ซวย? ทำไมหนูต้องซวยด้วยล่ะ รู้ตัวฆาตกรั้แ่แรกมันก็ดีแล้วไง หนูจะได้ระมัดระวังตัวให้มากขึ้น”
“ก็เพราะว่าใครที่รู้จะต้องตายไงเกรซ”
“…..”
“คนที่รู้ว่าใครเป็ฆาตกรในโลกนั้น.. จะต้องถูกฆ่าตายหมดทุกคน พี่เขียนพล็อตเื่ไว้แบบนั้นั้แ่แรก”
“ว..ว่าไงนะ”
“ถ้าโลกนั้นมีชีวิตขึ้นมาจริงๆ มันก็ต้องถูกสร้างตามเนื้อเื่ที่พี่ร่างไว้ทุกอย่างสิ ยกเว้นแต่ว่า..”
“ว่าอะไรพี่กวาง?”
“ทุกอย่างมันจะเปลี่ยนไปได้เอง แบบนั้นโคตรอันตรายเลย เพราะตัวละครในนั้นไม่ได้เล่นไปตามบทที่ตัวเองได้รับ”
81
![Night Chaos รัตติกาลอลหม่าน [END]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/a00758c5a9238fd412288e2535f1fe0c.webp)
