“ฮ้าววววว”
ผมหาวปากกว้างจนน้ำตารื้นอยู่บนเก้าอี้ในสวนสาธารณะแห่งหนึ่งซึ่งสมองตัวเองเบลอจนจำชื่อของมันไม่ได้แล้วแถมยังไม่รู้ด้วยว่าทำไมตัวเองถึงมานั่งม้าหินตัวเดียวกับลุงแก่คนหนึ่งได้ ความรู้สึกว่าหัวถูกบีบจนเหมือนลูกตาจะหลุดจากเบ้าผลักให้ความรู้สึกของผมจมดิ่งยิ่งกว่าคำว่าทรมานแม้จะได้นอนหลับบ้าง แต่นานเหลือเกินที่ผมไม่รู้สึกสดชื่นอย่างคนทั่วไปจากหนึ่งวัน เริ่มนานเป็เดือน จนกลายเป็ปี...
เผลอแป๊บเดียวโลกก็หมุนกลับมาอยู่ที่เดิมในรอบถัดไปอีกครั้งผมตอนอายุ 18ปี ก็ยังทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าวนเวียนอยู่กับมัน
วันนี้ก็เช่นกันทุกอย่างยังคงเหมือนกับวันแรกที่เป็แบบนี้ ราวกับเวลาของผมเดินวนอยู่ที่เดิม
“แกะตัวที่...สองพันห้าร้อยหกสิบเก้าแกะตัวที่...” แกะถูกนับอีกครั้งทันทีที่ผมนึกออกว่านับค้างไว้เท่าไรหลังจากที่ตื่นขึ้นคราวที่แล้ว“สองพันห้าร้อยเจ็ดสิบ หือ...อะไรนะ”
เสียงพึมพำของตัวเองทำให้ผมสะดุ้งเบาๆกับความง่วงที่เกือบจะทำให้หลับ
นี่เราง่วงจนสามารถใเสียงตัวเองก็ได้สินะ?
“พี่ครับเตะบอลคืนมาให้ผมหน่อย” เสียงเด็กชายคนหนึ่งดังเข้าหูผม พร้อมกับลูกฟุตบอลไหลมาแตะเบาๆที่เท้า ทำให้ผมรู้ว่าเมื่อกี้ผมไม่ได้ใเสียงตัวเองอย่างที่คิด
จะว่าไป...คนเราตายเพราะโดนลูกฟุตบอลเตะอัดหน้าได้ไหมนะ?
ระหว่างที่ความคิดของผมหลุดลอยไปจากภาพตรงหน้าบอลก็ค่อยๆ ไหลห่างผมออกไปตามทางลาด จนไปอยู่ใกล้วัยรุ่นสองคน พวกเขาใส่ชุดนักเรียน ม.ปลาย อายุก็คงพอๆ กับผม กำลังนั่งเล่นเกม PSP กันอย่างสนุกสนาน
ผมยืนมองดูพวกเขาอยู่ครู่ใหญ่มันคือชีวิตที่ผมเองก็ควรจะมี ได้เล่นสนุกกับเพื่อนและไปโรงเรียน แต่ผมก็ทำไม่ได้สิ่งที่ผมเป็ไม่ได้อนุญาตให้ผมรื่นเริงอย่างพวกเขาได้หรอก
แล้วใครบอกว่าอยากจะทำกันเล่า
อะ อ้าว...
ปึก!
ด้วยความง่วงบอกกับความหงุดหงิดลูกบอลที่ผมเตะจึงลอยละลิ่วไปคนละทิศละทางกับที่ตั้งใจไว้ผมมองดูเ้าลูกบอลกระทบเท้าผมแล้วลอยไปตกกลางวงของสองเด็ก ม.ปลายสองคนนั้นพอดี
“เฮ้ย! อะไรวะ?” ทั้งสองลุกหนีวงแตกกระเจิง ส่วนเด็กน้อยเ้าของลูกบอลก็หันมาทำหน้าจะร้องไห้ใส่ผม
“เฮ้อ...” พอถูกจ้องมองแบบนี้ผมก็จำต้องวิ่งไปเอาลูกบอลมาให้เ้าเด็กขี้แยนี่วันหนึ่งก็คงต้องโตกว่าผม หรือแม้แต่เด็ก ม.ปลายเืร้อนสองคนนั้นก็ด้วย ในขณะที่ผมยังย่ำอยู่กับที่และทรมานกับคำสาปบ้านี่โดยที่ไม่รู้ว่ามันสิ้นสุดลงได้หรือเปล่า
ช่างน่าหงุดหงิด
ผมเลิกสนใจก๊วนเด็กดี๊ด๊าในสวนสาธารณะและเดินออกมามองสำรวจไปทั่วแถวนั้น สมองเบลอขนาดนี้ผมควรจะหาทางหลับสักงีบแต่ต้องเป็ที่เปลี่ยวถ้าเกิดว่าตายแล้วฟื้นต่อหน้าคนทั่วไปก็ไม่รู้จะเกิดเื่วุ่นวายขึ้นแค่ไหนหรือถูกมองยังไงอีกอย่างผมยังไม่อยากทรมานเพิ่มจากการโดนจับไปเป็หนูทดลองให้พวกนักวิทยาศาสตร์เสียด้วยดังนั้นต้องหลีกเลี่ยงสายตาของผู้คนทั่วไปให้ได้
โดยเฉพาะยัยคนที่กำลังเดินตามหลังผมอยู่ตอนนี้
ถึงผมจะง่วงแต่ไม่ได้โง่นะั้แ่ตอนที่ผมเริ่มจะเดินออกจากสวนสาธารณะ ผมก็เห็นมาสักพักแล้วว่าเธอมองผมแต่ไม่กล้าเข้ามาทัก แล้วนี่เล่นเดินตามแบบนี้ ใครกันจะไม่รู้ตัว
ผมหันกลับไปมองเธอเธอรีบหลบหลังพุ่มไม้กระเป๋าสะพายข้างใบเล็กของเธอหย่อนปลายออกมาให้ผมเห็นเล็กน้อย
นี่ดูละครมากไปหรือเปล่าเนี่ย?
“ฮ้าววววว”
ช่างเถอะตอนนี้ง่วงจนไม่รู้สึกอะไรแล้วผมมองเห็นตรอกแคบๆ ระหว่างบ้านหลังใหญ่กับตลาดนัดที่เปิดทำการในตอนเช้าบางทีผมอาจจะมีวิธีที่ดีพอจะสลัดผู้หญิงคนนั้นและทำให้ตัวเองได้นอนในนั้นโดยไม่มีใครมาใเจอศพ
ไม่ทันให้สมองปวดหนึบได้คิดแผนหนีอยู่ๆ สายตาผมก็มองไปเห็นเด็กสาวคนเดิมกำลังเปลี่ยนเส้นทาง และเดินงกๆ เงิ่นๆออกไปกลางถนน แม้จะเป็ทางม้าลาย แต่สัญญาณไฟสีแดงก็บอกให้รู้ว่าต้องหยุดรอ
ปี๊นนนนนนนนนน!!
เพียงแค่ก้าวออกไปเสียงแตรรถก็ดัง
ยัยเฟอะฟะเอ๊ย!
ตึง!
เสียงที่ผมได้ยินมันเป็เสียงดังแบบแน่นๆเพียงทีเดียว แล้วร่างผมก็กระเด้งออกตามแรงรถ เลยจากจุดที่ชนไปประมาณสองเมตรเสียงคนร้อง ความวุ่นวาย อะไรมากมายดังรอบตัวจับใจความไม่ได้ความเจ็บร้าวลามไปทั่วร่างทั้งจุกและแสบร้อนจากการครูดกับถนนทำให้ไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้ด้วยตัวเองจนผู้ชายคนหนึ่งมาพยุงผมให้ยืนขึ้น
“ไอ้หนู เป็ไงบ้าง ไหวหรือเปล่าไปโรงพยาบาลไหม”
“ไม่ต้อง... อย่ามายุ่ง”
ผมผลักคนที่พยายามจะช่วยออกไปและยกมือขึ้นให้เขารู้ว่าไม่เป็ไรทั้งที่แน่ใจว่าซี่โครงหรือกระดูกชิ้นไหนสักแห่งในอกกำลังสร้างปัญหามันอาจจะแตกหรือเคลื่อนถึงทำให้ผมรู้สึกปวดและพะอืดพะอมพร้อมกัน การหายใจก็ช่างยากเย็นขึ้นทุกที
คนขับรีบขอโทษและจะพาผมไปโรงพยาบาลแต่ผมไม่สน รีบพาตัวเองเดินหนีเข้าไปในตรอกข้างตึกพอเห็นว่ามันเป็ซอยเล็กหลังตลาดสดที่ผมเล็งไว้แต่แรกก็โล่งใจมันเป็มุมอับที่ไกลจากพื้นที่อุบัติเหตุเมื่อกี้ คงไม่มีใครมาเจอหรอก
“โอย...” ผมร้องออกมาก่อนที่เืจะไหลออกปาก สงสัยว่าซี่โครงคงหักทิ่มปอดแขนข้างที่โดนชนมันเหมือนไหล่จะหลุด อาการช้ำในหนักกว่าที่คิดทั้งยังรู้สึกปวดร้าวไปทั้งร่างผมใช้แรงเฮือกสุดท้ายที่มีเอื้อมหยิบมีดพกปลายแหลมจากกระเป๋ากางเกงด้านหลังวิธีแก้ปัญหาตอนนี้ไม่ใช่การไปโรงพยาบาลทำแผลแต่มันคือการทำให้ตัวเองตายให้ไวที่สุด เพื่อไม่ให้ตัวเองทรมานไปมากกว่านี้
ฉึก
ความเจ็บวูบแล่นเข้ามาไม่ชอบเลยตอนเจ็บแบบนี้ให้ตายเถอะ ลมหายใจของผมกำลังจะหมดถ้าหากว่าครั้งนี้จบลงแค่ตรงนี้ได้ก็คงจะดี ถ้าหากว่าไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีกก็คงจะดีและถ้าหากว่า...
บ้าชะมัด
ยัยนั่นมายืนดูผมั้แ่ตอนไหนกันน่ะ!
223
