หลังจากเ้าตัวแสบได้นอนพักผ่อนหลายวันโดยมีนางพยาบาลคนเดิมคอยดูอาการก็หายกลับมาเป็เหมือนเดิม แถมยังซ่ากว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ ทำให้ผู้คุมตัวทั้งสามมองไปยังหัวขโมยอย่างระอา เพราะผู้คุมอีกคนจะเป็คนคอยสนับสนุนเสียมากกว่า ทำให้ความวุ่นวายน่าจะเกิดแค่หนึ่งคน กลายเป็สองคนต้นคิดในทันที เ้าชายและเ้าหญิงคนสำคัญจากคาโนวาล และเ้าหญิงจากเดมอสมอง หัวขโมยที่กลับมาซ่าวิ่งไล่จับกับเ้าแม่คฑาอยู่ในห้องนั่งเล่นประจำป้อมอย่างขบขัน
“โอ้ย ๆ แองจี้ พอ ๆ เจ็บหมดแล้วเนี่ย ไม่สงสารคนหล่อมั่งไง” เสียงแหวกอากาศพร้อมกับการหลบอีกครั้งของหัวขโมยเรียกเสียงหัวเราะและเสียงเชียร์ได้เป็อย่างดี
“หึ หัวหนาอย่างนายตียังไงก็ไม่จำหรอก”แองจี้เถียงกลับ แต่ไอเ้าหัวขโมยบ้านี่ยังยืนยิ้มหน้าเป็อยู่อีก มันน่านัก ไอบ้านี่นิ
“อ้าว แองจี้กำลังลงโทษเ้าหนูเฟรี่อยู่หรอเนี่ย” เสียงทักอย่างอารมณ์ดีดังมาจากหน้าห้องทำให้ทุกคนหยุดหันมองผู้มาใหม่ ส่วนคนต้นเหตุทั้งสองก็แยกย้ายกันทันที
เฟรินเดินไปหานางพยาบาลประจำตัวทันที เขาเริ่มมึนนิด ๆ แล้ว ผู้หญิงอะไรจะมือหนักขนาดนั้น ถ้าไม่ติดว่าเขาถือคติไม่ทำร้ายผู้หญิงน่ะ ได้เห็นดีไปแล้ว ว่าแล้วก็คิดอย่างปลงตกเดินหน้าเจียมเจียม ไปหาแม่หญิงคนงามทันที
“ลินทำแผลให้หน่อย” ร่างสูงเอ่ยอย่างออดอ้อน ทำตาหวานใส่อย่างทุกทีที่ได้แผลแล้วให้เธอทำแผลให้ คาลินยิ้มบาง ๆ ก็จะเริ่มทำแผลให้เ้าคนที่ขยันหาเื่ได้ทุกที
“หายไข้แล้วทำซ่า” เสียงหวานตำนิอย่างไม่ใส่ใจเท่าไร ทำให้ชายหนุ่มเบ้หน้าเล็กน้อย หญิงสาวเลยจงใจแกล้งโดยการหยิบยาบำรุงที่เพื่อนสาวทำให้ขึ้นส่งให้เ้าตัวดี ที่เบ้หน้าขัดใจ คิ้วขมวดอย่างไม่ชอบ แล้วหันหน้าไปอีกทาง เธอจึงจงใจส่งเข้าไปใกล้อีก เพื่อให้ได้กลิ่น
“กินซะ”เสียงหวานสั่ง แต่เ้าคนได้รับคำสั่งเริ่มชินกับเสียงเย็น ๆ แล้วจึงไม่ทำตามคำสั่ง
“ไม่เอาหายแล้ว ทำไมต้องกินด้วย มันขม”เสียงทุ้มเอ่ยอย่างขัดใจ เรียกเสียงหัวเราะจากคนทั้งห้องได้อย่างดี เพราะพวกเขารู้ว่าไอหัวขโมยตัวแสบนี่ดื้อยาขนาดหนัก
“เฟริน”เสียงเย็น ๆ พร้อมไอเย็นที่ส่งมาเตือนว่าถ้าไม่กินมีเื่แน่
ชายหนุ่มดื้อดึงไม่ยอมอยู่นาน จนสาวเ้าเงียบเสียงลง เขาจึงจำใจรับยามากินอย่างขัดใจ ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ว่าน้องสาวเขาปรุงมันไม่ได้ขมก็ตามที แต่เขากินจนเลี่ยนแล้ว ถ้าไม่มีชนักติดหลังกับแม่คุณเธอ มีหรือที่เขาจะทำตาม ชิชะ
นักบวชแห่งเอเรียสหันไปมองน้องชายตัวแสบที่สิ้นฤทธิ์อย่างอดขำไม่ได้ เพราะนอกจากท่านแม่ของเ้าตัวแสบแล้วก็ยังไม่เคยมีใครบังคับเ้าตัวดีได้เลยสักคน ไม่นึกว่าจะมาสิ้นลายกับลูกสาวท่านลุงบาโรแบบนี้ คิดแล้วก็ขำ ก่อนจะโยนถุงแอปเปิลไปให้เ้าตัวแสบที่ยิ้มหน้าบานรับอย่างอารมณ์ดี ให้เพื่อน ๆ หมั่นไส้
โรเวนมองไปรอบ ๆ ห้องนั่งเล่นของชั้นปีหนึ่งที่กลายเป็ห้องประชุมกลาย ๆ ก่อนจะยืนขึ้น
“ที่ฉันเรียกประชุมวันนี้เพราะอีกไม่นานจะมีการสอบเกิดขึ้น ซึ่งจะสอบพร้อมกันทุกป้อมทุกปราการ อยากให้พวกเธอเตรียมความพร้อมให้ดี และไม่สอบตกให้ขายหน้าป้อมเป็อันขาด” โรเวนกวาดสายตามองลิงทโมนทั้งหลายอย่างที่บอกให้รู้ว่า ‘ถ้าตกเท่ากับตาย’ “แล้วหลังจากนั้นจะมีการแข่งหมากกระดานเกรียติยศ ฉันอยากให้พวกเธอเตรียมแผนเอาไว้ด้วย หมากกระดานเกรียติยศจะเป็การจำลองสนามรบโดยอยู่ในเงื่อนไขของหมากรุกนั้นเอง อยากให้พวกเธอเสนอชื่อคนเดินหมาก ผู้ที่เปรียบเสมือนแม่ทัพให้การสั่งการรบ”
“โรไง” ครี้ดเอ่ยขึ้นเป็คนแรก ทำให้เ้าของชื่อที่กำลังดื่มชาสะดุ้ง ก่อนจะ โบ๊ยงานอย่างถนัด
“ผมว่า เฟริน ดีกว่าฮะ”
“นายติดใจอะไรฉันรึป่าวเนี่ยโร มีงานทีไรเสนอชื่อฉันทุกทีเลย” เฟรินเอ่ยอย่างขี้เล่น แยกเขี้ยวใส่เพื่อนบ้าที่เสนอชื่อตัวเอง ส่วนเ้าคนเสนอชื่อแค่ยิ้มรับ
“ก็นายมันซ่อนคม อีกอย่างเดอเบอโรว์แห่งบารามอสเป็ตระกูลเชทมาสเตอร์ชื่อดังในสมัยก่อน แต่เหล่าทายาทก็เปลี่ยนอาชีพไปตามเวลา ไม่แปลกที่เฟรินมันจะเป็หัวขโมย” โรอธิบายพลางจิบน้ำชา รอยยิ้มเ้าเล่ห์ปรากฏที่มุมปาก ที่มีโอกาส แกล้งคนแถมยังได้ผลักภาระตนให้คนอื่นเหนื่อยแทนอีกต่างหาก
“ว่าไง นายจะเป็ไหม?” เสียงทรงอำนาจจากเ้าแม่แห่งป้อมถามขึ้น แต่เ้าคนโดนเสนอชื่อแค่เพียงไหวไหล่
“ไม่”
ปัง.........
“นายนี่มัน” มาทิลน่าคำรามอย่างอารมณ์เสีย แต่เฟรินยังคงไม่สะทกสะท้านนั่งปั่นหน้ายิ้มอย่างอารมณ์ดีอยู่อย่างนั้น ก่อนที่จะมีการปะทะกันเกิดขึ้น เฟลิโอน่าก็ขยับเข้าไปพี่ชายของตนเอง
“เ้าพี่ยังไม่แข็งแรง หญิงว่าเ้าพี่เดินหมากก่อนเถอะน่ะค่ะ หญิงขอล่ะ”
หญิงสาวกระซิบให้พอได้ยินกันเพียงสองคน ชายหนุ่มเบ้หน้าเล็กน้อย เขาก็ไม่อยากให้น้องสาวเป็ห่วงนักหรอกน่ะ เมื่อเห็นกระแสเว้าวอนของน้องสาวก็อดใจอ่อนไม่ได้
“ก็ได้”
เพื่อน ๆ ร่วมชั้นถอนหายใจอย่างโล่งอก ที่เ้าตัวแสบยอมง่าย ๆ ไม่งั้นคงได้เกิดมวยแน่ ถึงแม้เขาจะแปลกใจนิด ๆ ว่าเพื่อนสาวใช้วิธีอะไร
“งั้นเราก็จัดตัวหมาก เฟริน”โรเวนพูดขึ้นทันทีที่การประชุมสงบ
“ตำแหน่งผู้เล่น คิง-คาโล ควีน-มาทิลด้า บิชอปซ้าย-แองจี้ ส่วนบิชอปขวา-คาลิน ม้าซ้าย-ครี๊ด นายรับแล้วกันนะ ม้าขวา-เดท เรือซ้าย-เจค กับ เรือขวา- โคลว์ ส่วนที่เหลือก็เป็เบี้ยกับตัวสำรอง ส่วนเธอ เฟลิโอน่าเป็ตัวสำลอง”
“ทำไมล่ะ เจ้..........เฟริน”หญิงสาวเอ่ยทันทีที่พี่ชายพูดจบอย่างไม่เข้าใจ และไม่พอใจเท่าไหร่
“ฉันไม่ได้ลง เธอก็ไม่ได้ลง เจ๊ากันไป”
คำตอบชวนน่าถีบดังมาจากปากเ้าหัวขโมย แต่เฟลิโอน่าแค่เพียงพยักหน้ายอมรับการตัดสินใจเท่านั้น เพราะไม่อยากเป็ข้อแก้ตัวให้พี่ชายได้ลงสนามเหมือนกัน
“แต่เฟริน เฟลิโอน่ามีฝีมือน่ะ” โรเวนเอ่ยแก้ให้หญิงสาวอย่างไม่เข้าใจ ส่วนรุ่นน้องปีหนึ่งก็พยักหน้าสนับสนุนเขาด้วยเช่นเดียวกัน เพราะด้วยที่เรียนมาด้วยกันทำให้พวกเขารู้ฝีมือของเพื่อนคนนี้ดี
“ไม่ได้ครับ เฟลิโอน่าไว้ทีหลังดีกว่า เอาตัวเก่ง ๆ ลงหมดแล้วจะเอาอะไรไปเล่นกับพวกพี่ล่ะครับ”
โรเวนมองรุ่นน้องคนโปรดที่ท้าสู้กับชั้นปีเขากลาย ๆ อย่างพอใจก่อนจะลุกขึ้น
“งั้นก็พาเพื่อนทุกคนมาเจอชั้นให้ได้ล่ะ ไม่งั้นเฟลิโอน่าคงเบื่อแย่ที่ต้องนั่งข้างสนาม”
สิ้นคำพูดเสธ คนสำคัญทั้งสองกับสองผู้คุมกฎก็เดินออกจากห้องทันที พร้อมกำลังใจเต็มเปี่ยมของคนในห้องที่เกิดจากหัวขโมยมากเล่ห์
.....................................................................................................................