มธุรสยืนอยู่ที่ปากเต็นท์ถือโคมไฟในมือ
“ออกไปเดินเล่นกันหน่อยไหม”
เธอเอ่ยเบา ๆ
ทั้งคู่เดินไปตามทางแคบๆ ระหว่างแนวป่า
กลิ่นดินชื้นผสมกับกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่า
แสงโคมไฟส่องให้เห็นใบหน้าของเธอชัดขึ้นในความมืด
คัมภีร์รู้สึกว่า่เวลานั้นโลกเงียบลงเหลือเพียงสองคน
“หนูไม่รู้ว่าทำไมถึงไว้ใจพี่”
มธุรสพูดโดยไม่มองหน้าเขา
“แต่เวลามีเื่…รสรู้สึกว่าถ้ามีพี่อยู่ มันจะปลอดภัยขึ้น”
คัมภีร์ยิ้ม
“ถึงยังไงพี่ก็จะอยู่ข้างรส...ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น”
น้ำผึ้งป่าจากรังบนยอดไม้หยดใส่ตัวมธุรสหล่อนใช้นิ้วปาดมาลิ้มรสดู มันยังหวานน้อยกว่าความสัมพันธ์ของเขาและเธอในยามนี้
ในเงามืดลึกเข้าไปในป่า
ร่างหนึ่งยืนมองภาพนั้นอยู่เงียบๆ
ดวงตาเต็มไปด้วยความริษยาและโกรธแค้น
ต้องตา
ริมฝีปากของเธอขยับพึมพำคาถาเบาๆ
สายลมรอบตัวเหมือนจะแข็งตัว
เงามืดคืบคลานเข้าใกล้ทั้งคู่ทีละน้อย
ทันใดนั้น
เสียงกลองมโหรทึกดังแว่วมาอีกครั้ง
เหมือนจากที่ไกลแต่กระแทกเข้าโสตประสาทอย่างแรง
ต้องตาชะงัก
เงามืดรอบตัวเธอสลายไปกับสายลม
เสียงแ่เบาของหญิงสาวโบราณดังขึ้นในความมืด
“เ้า…ยังไม่ถึงเวลา”
ใบหน้าของต้องตาซีดเผือด
เธอถอยหลังช้าๆ จนลับไปในความมืด
เหลือเพียงเสียงจิ้งหรีดที่กลับมาดังอีกครั้ง
จบตอนที่ 7
(แต่งจบตอน 10ส.ค. 68 )
โปรดติดตามตอนที่8 หลักฐานเท็จ และเงาอดีตสองพี่น้อง