บทที่ 26 แหกหน้า
หลัวเจินพาฉินชูออกจากคุกคุมขัง แต่เพิ่งจะไปไหนได้ไม่ไกลก็ถูกซูซานเหอเข้ามาขวางเอาไว้
“ปรมาจารย์หลัว ท่านกำลังขัดขืนคำสั่งอยู่อย่างนั้นหรือ” ซูซานเหอพูดเสียงเย็น
“จงแสดงคำสั่งของท่านเ้าสำนักมาก่อน แต่ถ้าไม่มีก็หลบไป ขืนยังเข้ามาขวางอีก ข้าก็พร้อมจะต่อสู้” หลัวเจินแสดงจุดยืนของตัวเองอย่างตรงไปตรงมา
สีหน้าของซูซานเหอดูไม่ได้เป็ที่สุด เนื่องจากอีกฝ่ายไม่ไว้หน้าเขาเลย ซ้ำยังต่อต้านอย่างซึ่งๆ หน้า
“ฉินชู พวกเราไปกันเถอะ หากมีใครเข้ามาขวาง ข้าจะพาเ้าฝ่าออกไปเอง!” หลัวเจินพูดกับฉินชู
เมื่อเห็นหลัวเจินเอาจริง ซูซานเหอก็ไม่เข้ามาขวางอีก เพราะถ้าหากสู้กันขึ้นมาจริงๆ เื่ต้องบานปลายยิ่งกว่านี้แน่นอน ท่านเ้าสำนักกำลังเข้าฌานอยู่ หากออกฌานมาเพียงเพราะตัวเขามีปัญหากับคนอย่างฉินชู ไม่ว่าจะชักแม่น้ำทั้งห้ามาอธิบายอย่างไรก็คงฟังไม่ขึ้น
หลัวเจินพาฉินชูกลับมาที่ยอดเขาชิงจู๋ทางประตูด้านหลัง ก่อนจะเอ่ยพูดกับฉินชู “เ้าต้องยอมรับว่าตัวเ้ากลายเป็ศิษย์รับใช้เพราะเ้าพลาดพิธีรับลูกศิษย์ของสำนัก แต่ก็ถูกอย่างที่เ้าว่า ศิษย์รับใช้ก็คือลูกศิษย์ของสำนัก หากเ้าไม่ได้ทำผิด ข้าก็จะปกป้องเ้า”
ฉินชูโค้งคำนับหลัวเจิน “ขอบพระคุณท่านาุโเป็อย่างยิ่ง ขณะที่กำลังพยายามดิ้นรนต่อสู้กับชีวิตของตัวเอง ฉินชูผู้นี้ก็ต่อสู้เพื่อชื่อเสียงเกียรติยศของยอดเขาชิงจู๋ด้วยขอรับ”
ในตอนที่ฉินชูอยู่ในคุก เขาได้ยินลูกศิษย์เฝ้ายามเรียกอีกฝ่าย เดิมทีคิดว่าหลัวเจินเป็ท่านาุโของยอดเขาชิงหยุน แต่หลังจากได้ยินคำพูดของซูซานเหอที่พูดกับหลัวเจินแล้ว ก็ทำให้เขารู้ว่าหลัวเจินเป็ปรมาจารย์ผู้ดูแลยอดเขาชิงจู๋
หลัวเจินพยักหน้าให้ฉินชูอย่างพอใจ ก่อนที่จะหันหลังจากไป ก่อนหน้านี้เขาได้ยินเพียงชื่อเสียงของฉินชูเพียงเท่านั้น แต่เมื่อได้เจอตัวเป็ๆ ฉินชูก็ไม่ทำเขาผิดหวังจริงๆ
หลังจากหลัวเจินและฉินชูจากไป ซูซานเหอกับจางจี้ก็โกรธจัด แต่พวกเขาก็ไม่สามารถทำอะไรหลัวเจินได้ เพราะหลัวเจินถือว่าเป็หนึ่งในคานอำนาจของสำนัก เขามีตำแหน่งเป็หนึ่งปรมาจารย์ผู้ดูแลยอดเขาชิงจู๋ที่เป็หนึ่งในยอดเขาทั้งเจ็ด มีอำนาจมากกว่าผู้าุโทั่วไปและที่สำคัญที่สุดก็คือหลัวเจินเป็คนที่มีพลังต่อสู้กล้าแกร่ง
เมื่อกลับมาถึงหอศิษย์รับใช้ เหล่าศิษย์รับใช้ต่างพากันโห่ร้องต้อนรับฉินชูกลับมาด้วยความดีใจ
“พวกเ้าเปลี่ยนไปแล้ว ในตอนที่ข้าเพิ่งมาที่นี่ พวกเ้าไม่ได้ดูผ่าเผยขนาดนี้! เอ้อพั่ง จงแบ่งทุกคนออกเป็สองกลุ่มและสลับกันทำงาน กลุ่มแรกทำงาน อีกกลุ่มพักผ่อน จำนวนคนทำงานน้อยหน่อย แต่หากขยันขึ้น ก็ทำให้ผลลัพธ์ออกมาดีได้ ส่วนกลุ่มที่ได้พักผ่อนก็เอาเวลาไปฝึกตน” ฉินชูมอบหมายงาน
เอ้อพั่งพยักหน้า ภายในใจของเขารู้สึกเร่าร้อนยิ่งนัก พอกันทีกับวันเวลาอันไร้สาระ
หลังจากสั่งเสร็จฉินชูก็กลับมาฝึกปราณต่อที่ผาหินตัด เอ้อพั่งกับไป๋อวี้จึงเริ่มพูดคุยกันถึงอนาคตหลังจากนี้
“โอสถมีความสำคัญยิ่งนัก ตอนนี้ลูกพี่อาจจะยังมีพอใช้ แต่หลังจากนี้เล่า... ดังนั้นแต้มคุณูปการที่ได้มาจากการทำภารกิจหลังจากนี้จะต้องเก็บไว้ใช้เป็กองกลางเพื่อกองกำลังของพวกเรา และเหล่าพี่น้องที่มีเวลาก็จะต้องออกไปทำภารกิจกับข้า” ไป๋อวี้คิดก่อนจะพูดขึ้น
เอ้อพั่งเห็นด้วย จากนั้นก็ไปจัดแจงงานที่ได้รับสั่งให้เรียบร้อย
หลังจากฝึกปราณมาสักพัก ฉินชูก็เริ่มฝึกวิชากระบี่พื้นฐานต่อ
กระบวนท่าที่ฝึกก็ยังเป็ท่าง่ายๆ เช่นเดิม แทง เสียบ ฟัน ผ่า ปาด เฉือนและอื่นๆ ทว่าแต่ละกระบวนท่ากลับร้อยเรียงเชื่อมต่อกันอย่างไหลลื่นดุจสายนที
เื่ที่ฉินชูถูกสั่งห้ามเอาไว้ไม่ให้บอกใคร มีแค่คนส่วนน้อยเท่านั้นที่รู้ ในระหว่างนี้ ซูซานเหอก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ เขาไปหาหลิ่วเจ๋อเพื่อถ่ายทอดวิชากระบี่โลหิตพล่านให้กับเธอ
ส่วนผู้าุโระดับสามจางจี้ได้มอบกระบี่ขั้นที่สี่ให้เธอและสั่งให้เธอฆ่าฉินชูทิ้งเสีย แล้วเขากับซูซานเหอจะหาวิธีจัดการกับความผิดของเธอเอง เพื่อไม่ให้เธอถูกไล่ออกจากสำนัก
ฝึกปราณมาครึ่งเดือน ตบะของฉินชูก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย
หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าจัดการตนเองเรียบร้อยแล้ว ฉินชูก็มาที่ลานศิษย์รับใช้ ซึ่งในตอนนี้บรรดาศิษย์รับใช้นับร้อยคนกำลังยื่นต่อแถวเฝ้ารออยู่
“นี่พวกเ้าทำอะไรกันอยู่ ไม่ทำงานกันหรือ” ฉินชูขมวดคิ้วเล็กน้อย เขา้าให้ศิษย์รับใช้แข็งแกร่งขึ้น แต่ก็ไม่อยากให้พวกเขาลืมกำพืดของตัวเอง
“ลูกพี่ พวกเราทำงานเสร็จตั้งนานแล้วขอรับและวันนี้พวกเราจะไปที่ยอดเขาหลักกับลูกพี่ด้วย” เอ้อพั่งพูดขึ้น
เมื่อได้ยินคำตอบของเอ้อพั่ง ฉินชูก็พยักหน้า หากทำงานเสร็จแล้วก็ไม่เป็ไร
ฉินชูพาเหล่าศิษย์รับใช้ออกจากหอ ก่อนจะมุ่งหน้าไปที่ยอดเขาหลักเพื่อท้าสู้
เพิ่งออกจากหอศิษย์รับใช้ได้ไม่นาน ฉินชูก็พบกับหลัวเจินและผู้าุโของสำนักที่จัดการเื่ของหลี่ปัวให้ก่อนหน้านี้
“คารวะท่านาุโทั้งสอง” ฉินชูประสานมือขึ้น
“จงไปต่อสู้อย่างห้าวหาญและมีเกียรติ หากเ้าอ่อนแอสู้อีกฝ่ายไม่ได้ นั่นมันก็เื่ของเ้า แต่หากใครคิดใช้วิธีสกปรกกับเ้า ข้าไม่ยอมเด็ดขาด!” หลัวเจินพูดแสดงจุดยืนของตัวเอง
หลังจากออกจากหอศิษย์รับใช้ได้ระยะทางประมาณหนึ่ง ฉินชูก็พบกับหลินเจิงและศิษย์สายนอกคนอื่นๆ รวมถึงศิษย์สายในบางคนรวมอยู่ด้วย
“พวกเ้าก็มาด้วยหรือ” ฉินชูทักทายหลินเจิง
หลินเจิงก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว “แน่นอน แม้ว่าภายในยอดเขาชิงจู๋ของพวกเราจะมีความขัดแย้งและกระทบกระทั่งกันบ้าง แต่เมื่อเผชิญกับการท้าทายจากภายนอก พวกเราจะไม่มีทางขัดแข้งขัดขากันเอง เ้าไม่ได้ต่อสู้ตัวคนเดียว”
เงียบไปสักพักหนึ่ง ฉินชูก็พยักหน้า จากนั้นก็เดินทางไปที่ยอดเขาหลักต่อ
ครั้นถึงประตูยอดเขาชิงหยุน พวกฉินชูก็ไม่สามารถรุดหน้าต่อไปได้ เพราะศิษย์สายนอกของยอดเขาหลักกำลังรวมตัวรอพวกเขาอยู่ที่ลานกว้างหน้าประตู
รอบๆ ลานกว้างมีคนรายล้อมอยู่ไม่น้อย นอกจากลูกศิษย์จากยอดเขาชิงจู๋และชิงหยุนแล้ว ยังมีลูกศิษย์จากยอดเขาที่เหลืออีกห้าลูกมารอชมการต่อสู้ด้วย
“พวกศิษย์รับใช้กากเดน ช่างรนหาที่ตายเสียจริงๆ” ศิษย์สายนอกคนหนึ่งจากยอดเขาชิงหยุนก้าวออกมาเปิดฉากด่าฉินชูก่อน เขารู้สึกเหมือนถูกศิษย์รับใช้เหล่านี้ตบหน้า เขาจึงอารมณ์เสียยิ่งนัก
เมื่อถูกคนชี้หน้าด่า ฉินชูมีหรือจะยอม แรงถูกเค้นไปที่ฝ่าเท้า ตัวพลันก้มไปข้างหน้าเล็กน้อย จากนั้นฉินชูก็พุ่งเข้าใส่ศิษย์สายนอกคนนั้นอย่างรวดเร็ว
“ไปตายซะ” ศิษย์สายนอกคนนั้นควักกระบี่ออกมาเตรียมที่จะฟันฉินชู
เคร้ง!
ฉินชูควักกระบี่ออกมาเช่นกัน เพียงท่าเดียวก็ปัดกระบี่ของอีกฝ่ายกระเด็นหลุดออกจากมือ และเมื่อพลิกข้อมืออีกเพียงนิดเดียว ปลายกระบี่ก็จ่ออยู่ที่คอศิษย์สายนอกปากดีคนนั้นแล้ว จากนั้นฉินชูก็ปล่อยหมัดซ้ายใส่ดวงตาข้างขวาของเขาจนกระเด็นหงายหลังออกไป
“ศิษย์รับใช้กากเดนอย่างนั้นหรือ เ้าสมควรเป็กากเดนมากกว่าศิษย์รับใช้อย่างข้าเสียอีก มีสิทธิ์อะไรมาดูถูกข้า...” ฉินชูยกเท้าเหยียบหน้าศิษย์สายนอกปากดีคนนั้น ก่อนที่เขาจะเตะศิษย์สายนอกกระเด็นออกนอกลานกว้าง
ระห่ำ! รุนแรง! เหี้ยมโหด! นี่คือคำวิจารณ์จากผู้คนรอบลานกว้างที่มีต่อฉินชู
“คิดจะดูถูกพวกเราศิษย์รับใช้ก็จงงัดความกล้านั้นออกมาสู้กับข้า” ฉินชูกวาดกระบี่ชี้หน้าอย่างท้าทาย
“ต่อสู้เป็นิดๆ หน่อยๆ ทำเป็ได้ใจจนลืมกำพืดตัวเองไปแล้วหรือว่าตัวเองเป็แค่ขยะ” ศิษย์สายนอกอีกคนะโออกมาท้าสู้ต่อ
ศิษย์สายนอกเริ่มชักกระบี่ออกมาเพื่อเปิดฉากการต่อสู้ ฉินชูก็สามารถปัดกระบี่ของอีกฝ่ายหลุดออกจากมือไปได้อีกเช่นเคย ก่อนจะต่อยหนึ่งหมัดและเตะกระเด็นออกนอกลานกว้าง
“ใครยังคิดจะเรียกข้าว่ากากเดนหรือเศษขยะอยู่อีก อย่าคิดว่าข้าดูถูกพวกเ้า แต่พวกเ้าจะรุมกันเข้ามาก็ได้ ขยะอย่างข้าจะจัดการพวกเ้าให้ดู” พูดจบ ฉินชูก็พุ่งเข้าหาศิษย์สายนอกสองสามคนที่ก้าวออกมาทันที
3K
