เสียงของชุนิปลุกกู้หลินกลับมาสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้า “คนที่พร้อมแล้วเดินตามข้ามา เริ่มแรกแช่บ่อน้ำร้อนหนึ่งชั่วยาม ต่อด้วยการนั่งตากแดดอีกสองชั่วยาม แล้วลงไปแช่น้ำเย็นอีกสองชั่วยาม จบด้วยการตากน้ำค้างสี่ชั่วยาม ถ้าทำได้ถือว่าผ่าน” ชุนิอารมณ์ดีหันมามองดูผู้สมัครที่เหลืออยู่แปดในสิบส่วนจากเมื่อวานแล้วคาดคะเนว่าใครจะอยู่ใครจะไปกับลูกน้ององครักษ์ที่มาช่วยงาน
บ่อน้ำพุร้อนขนาดใหญ่มีไอจางลอยบางเหนือผิวน้ำ บริเวณโดยรอบเป็หินก้อนใหญ่ บรรยากาศเงียบสงบ ปกติแล้วเป็ที่สำหรับเหล่าราชองครักษ์มาพักผ่อนหย่อนใจคลายความเมื่อยล้าในวันหยุด
“เอ้า! ลงไปแช่ได้” ชุนิะโบอกทุกคน สายตามองดูพวกเขาเหมือนมองลูกแกะตัวน้อยเพราะการแช่บ่อน้ำพุร้อนคือการผ่อนคลายก่อนจะต้องเจอความทรหดอดทนมากกว่านี้ต่างหาก
กู้หลินและโจวหยางอิงได้ทีวิ่งลงไปจับจองมุมก้อนหินไว้นอนพิงพักผ่อนความเหนื่อยกายจนเกือบจะหลับคาบ่อน้ำพุเสียแล้วหากไม่ได้ยินเสียงะโขององครักษ์ “ห้ามหลับ!”
“เ้านี่หลับไปแล้ว สอบตก!” เสียงขององครักษ์อีกคนดังขึ้น ก่อนจะหันไปมองคนที่แทบจะลอยขึ้นอืดอีกทางฟากหนึ่ง “นั่นหลับหรือตาย เ้านั่น! เ้าคนที่ลอยขึ้นอืดนั่นน่ะ สอบตก!”
การทดสอบเต็มไปด้วยความสนุกสนาน สายตาคู่หนึ่งมองกู้หลินจากที่ไกล ๆ เขาไม่เข้าใจสักนิดเลยว่าทำไมถึงยังคงดื้อเข้ารับการทดสอบด่านต่อมาอีก ทั้ง ๆ ที่เมื่อวานก็เหนื่อยจนแทบจะลุกไม่ไหวแล้ว
จู่ ๆ เสียงเพลงใบไม้ที่คุ้นเคยดังแว่วมาตามสายลม กู้หลินหันขวับมองมาทางต้นเสียงพลันได้สบดวงตาสีเขียวมรกตอย่างพอดิบพอดีจนคนเป่าเพลงใบไม้สะอึกรีบหันไปมองทางอื่น
“หัวหน้า เพลงนี้เสียงเพี้ยนไปนิดหนึ่งนะขอรับ” อาโปทักตงฟางฮุ่ยหลิงด้วยความไร้เดียงสา
“ใครอนุญาตให้เ้ามานั่งพัก” ตงฟางฮุ่ยหลิงถามเสียงเข้มพลางสั่งให้เขาไปช่วยงานชุนิต่อ
อาโปถึงกับเกาหัวเดาไม่ถูกว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้ง ๆ ที่หัวหน้าเป็คนบอกให้ตัวเองมานั่งพักเมื่อสักครู่นี้เอง
ไม่นานนัก การทดสอบในบ่อน้ำร้อนก็เสร็จสิ้น กู้หลินค่อย ๆ ปีนขึ้นมาข้างบนด้วยเสื้อผ้าที่เปียกโชก ก่อนจะเดินตามชุนิและผู้ผ่านด่านไปยังสถานที่ต่อไป
ลานโล่งโปร่งไร้เงาต้นไม้ใหญ่คอยบดบังแสงอาทิตย์ ทำให้รัศมีของมันสาดส่องลงมายังเบื้องล่างได้เต็มที่ โจวหยางอิงหยิบยาเม็ดเล็ก ๆ ออกมาจากกระปุก แล้วบอกคนตรงหน้าว่า “อ้าปาก”
กู้หลินทำตามอย่างว่าง่าย เขาจึงป้อนยาเม็ดนั้นให้พร้อมกำชับอีกว่า “ถ้าไม่ไหว บอกข้า”
“รู้แล้วน่า เ้าทำเหมือนข้าเป็เด็กไปได้” กู้หลินพยักหน้าแล้วเคี้ยวยาเม็ดดังกร้วม ๆ อารมณ์ดีเพราะรสชาติหวานเหมือนลูกกวาด
จากนั้นพวกเขาก็ได้นั่งอยู่ท่ามกลางลานกว้าง เวลาสองชั่วยามดูจะยาวนานไม่สิ้นสุดเพราะยังเหลือด่านอื่น ๆ อีกสองด่านให้ฝ่าฟัน
ครั้นผ่านไปไม่เท่าไหร่ บางคนก็ทนไม่ได้เกิดไข้หนาวสั่นขึ้นมาจนต้องขอถอนตัว ยิ่งเข้าสู่ด่านที่ต้องลงไปแช่ในน้ำเย็นอีกสองชั่วยาม จำนวนคนที่ผ่านมาได้ก็ลดน้อยลงไปเรื่อย ๆ
“หยางอิง คุณชายอย่างเ้า ไม่เห็นต้องมาทนอะไรเช่นนี้เลย” กู้หลินถามเขาปากสั่นหงึก ๆ เพราะความหนาวเย็นจากการนั่งตากน้ำค้างยามค่ำคืนหลังจากขึ้นมาจากบ่อน้ำเย็น
“ความคิดของข้าก็เหมือนของเ้า อ้าปาก” เขาเอ่ยพลางหยิบยาเม็ดสุดท้ายป้อนให้กู้หลิน “คงจะพอช่วยให้หายหนาวได้บ้าง หวังว่าเ้าจะไม่เป็หวัดไปเสียก่อน” สีหน้าของเขาดูกังวลเล็กน้อย แต่ยาเม็ดทั้งหมดที่ให้กู้หลินกินตลอดทั้งวันก็ช่วยให้อีกฝ่ายผ่านร้อนผ่านหนาวมาจนถึงด่านสุดท้ายของการทดสอบที่สองจนได้ เหลืออีกเพียงหนึ่งชั่วยามจะถือเป็อันสิ้นสุด
อากาศค่ำคืนนี้ค่อนข้างเย็น อีกทั้งมีลมพัดตลอดเวลา ความเหนื่อยล้าเริ่มคืบคลานเข้ามาหาผู้เข้าสอบทีละเล็กทีละน้อยจนบางคนผล็อยหลับไปทั้งอย่างนั้น
“หัวหน้า พักผ่อนหรือไม่ขอรับ” เฉินป๋อมาเข้ายามแทนอาโปที่ไปเตรียมด่านทดสอบสุดท้ายสำหรับวันพรุ่งนี้เอ่ยถามตงฟางฮุ่ยหลิงเพราะเห็นว่าเขาติดตามดูผู้เข้าสอบั้แ่เริ่มต้นหัววัน
“...” คนถูกถามไม่ตอบอะไรราวกับใช้สมาธิที่มีฟังบทสนทนาของคนสองคนที่นั่งอยู่อีกฟากหนึ่ง
“หัวหน้า”
“...”
“หัวหน้า!” เฉินป๋อะโเรียกจนผู้เข้าสอบที่กำลังตาปรือสะดุ้งตื่นกะทันหันตามเสียงของเขา
“มีอะไร” ตงฟางฮุ่ยหลิงมองหน้าเขาด้วยสายตาเรียบเฉย
“เฮ้อ! ข้าเพิ่งจะเคยเห็นหัวหน้าใจลอย คิดอะไรอยู่หรือขอรับ” เฉินป๋อพูดตามตรงเพราะไม่เคยเห็นเขาเป็เช่นนี้มาก่อน จึงกระซิบถามอีกครั้ง
“หัวหน้าสนใจเ้าตัวเล็กหรือขอรับ”
โป๊ก!
ฝักดาบประจำตัวตงฟางฮุ่ยหลิงกระทบกับศีรษะของเฉินป๋ออย่างไม่ปรานีจนเ้าตัวหน้าเหวอแต่ยังมิวายคิดลองของ “เป็ห่วงหรือ...”
ยังไม่ทันจะได้พูดจบประโยคเขากลับต้องรีบห้ามปรามหัวหน้าหน่วยเพราะเห็นว่าตงฟางฮุ่ยหลิงกำลังดึงดาบออกมาจากฝัก
“หัวหน้า ใจเย็น ๆ ก่อนขอรับ ข้าแค่เดาไปอย่างนั้น หัวหน้าจริงจังไปได้ หรือว่าคิดแบบนั้นจริง ๆ” เฉินป๋อยิ้มกว้างแล้วรีบวิ่งหนีไปในความมืดอย่างรวดเร็วโดยไม่สนคำตอบของเขา
ครั้นหันมาอีกทางหนึ่งก็เห็นกู้หลินยิ้มกว้างพร้อมโบกมือให้จึงทำเป็เมินไม่สนใจ
“เฮ้อ” กู้หลินถอนหายใจ คิดอยากจะลุกมาหาเขาแล้วนั่งดูดาวในค่ำคืนนี้ด้วยกันเหมือนอย่างเคยแต่ทำได้แค่เพียงคิดเท่านั้น พลันรู้สึกได้ว่าคนที่นั่งข้าง ๆ กำลังเอนหัวลงมาซบไหล่ “หยางอิง ง่วงแล้วหรือ”
“เปล่า ข้าแค่เมื่อย ขอพิงสักหน่อยได้หรือไม่” เขาเอ่ยปาก ความรู้สึกที่ได้ใกล้ชิดกับกู้หลินในไม่กี่วันนี้ดูจะมากกว่าที่เคยเป็มาเสียอีก “ดาวตรงนั้น มีคนเคยเล่าให้ข้าฟังว่าเป็ดาวของสาวทอผ้ากับหนุ่มเลี้ยงวัว”
“อย่างนั้นหรือ” กู้หลินมองตามมือที่โจวหยางอิงชี้ให้ดู แล้วหันไปทางตงฟางฮุ่ยหลิงบ้าง
ใครบางคนก็เคยเล่าเื่นั้นให้ข้าฟังเช่นกัน แต่คืนนี้กลับจำเื่ราวระหว่างเราไม่ได้เลย
ผ่านไปครู่หนึ่ง
เสียงบอกหมดเวลาของชุนิดังขึ้นพร้อมประกาศรายชื่อคนที่ผ่านการทดสอบ “ยามจื่อพบกันที่ทางเข้าป่าหลิ่งอี๋”
รายละเอียดของการทดสอบด่านสุดท้ายทำให้หลายคนตื่นเต้นกระวนกระวายไม่น้อยเพราะเป็การทดสอบยามค่ำคืนและต้องเอาตัวรอดจากการซุ่มโจมตีของหน่วยราชองครักษ์ไปยังปากทางออกให้ได้
เฉินป๋อเห็นว่ากู้หลินผ่านการคัดเลือกจึงเข้ามาแสดงความยินดีด้วยเพราะรู้สึกถูกชะตากัน “ไม่นึกว่าเ้าจะอดทนได้เก่งขนาดนี้ แต่ถ้าอยากผ่านด่านทดสอบวันพรุ่งนี้แล้วล่ะก็ เ้าคงต้องพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์แล้วล่ะ”
“พี่เฉินสบายใจได้” เขายิ้มกว้างให้เฉินป๋อ ไม่นึกเดือดร้อนใจมากมาย แล้วเอ่ยปากบอกกับคนข้าง ๆ ว่า “ฮุ่ยหลิง ฝันดีนะ”
ทว่า หัวหน้าผู้เคร่งขรึมไม่ตอบสิ่งใดกลับมา แม้แต่สายตายังมองไปทางอื่น ทำราวกับไม่สนใจกู้หลินแม้แต่น้อย
“คุณชาย เสื้อคลุมกันหนาวขอรับ” บ่าวรับใช้จวนสกุลโจวนำเสื้อคลุมยาวมาให้ทั้งสองคน แต่โจวหยางอิงกลับยกให้กู้หลินสวมใส่เพียงคนเดียว แล้วบอกกับคนตรงหน้าว่า “เหนื่อยหรือไม่ ข้ายอมให้เ้าขี่หลัง”
“ไม่เอาหรอก เ้าเองฝึกมาทั้งวัน ไม่กล้า ๆ” กู้หลินส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน รู้ว่าอีกฝ่ายเหนื่อยล้าไม่แพ้กันพลางส่งเสื้อคลุมคืนให้เ้าตัว
ไม่ทันไร โจวหยางอิงก็ถอดเสื้อคลุมมาห่มให้กู้หลินตามเดิม “ข้าให้เลือกสองอย่าง ขี่หลังข้าหรือว่าจะให้ข้าอุ้ม ดูอย่างไรเ้าก็ไม่มีแรงเหลือให้เดินกลับจวน แล้วถ้าพรุ่งนี้ล้มป่วยขึ้นมา ข้าจะไม่ปลุกเ้าเด็ดขาด”
“เ้าขู่ข้าเหรอ” กู้หลินมองค้อนแล้วพูดต่อ “นั่งลงสิ ข้าจะขี่หลัง” นึกในใจว่าถ้าปฏิเสธคงจะต้องโดนอุ้มกลับไปอย่างแน่นอน โจวหยางอิงช่างเอาแต่ใจจริง ๆ
“เสี่ยวหลิน ข้าหนาว” จู่ ๆ เขานึกอยากออดอ้อนสหายคนนี้ขึ้นมา อีกฝ่ายจึงโอบเสื้อคลุมที่สวมอยู่มาห่มให้เขาด้วย
“ดีขี้นหรือไม่” ลมหายใจอุ่น ๆ รดต้นคอของเขา อีกทั้งอ้อมกอดของกู้หลินยังทำให้หัวใจของเขาแทบจะะโออกมาเต้น
ตึกตัก ตึกตัก
เวลานี้โจวหยางอิงหน้าแดงจนถึงคอด้วยความเขินอาย ต้องพูดอะไรสักอย่างเพื่อระบายความรู้สึกนั้นออกมา “เห็นทีข้าคงหลับฝันดีแน่ ๆ”
ขณะที่อีกทางหนึ่งนั้นเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดแต่กลับไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองจึงเขวี้ยงก้อนหินที่ถือไว้ในมือระบายสิ่งที่อัดอั้น
“โอ๊ย! ใครปาก้อนหินใส่หัวข้า” เฉินป๋อหันขวับมาที่ต้นทางแต่ต้องยอมสงบปากสงบคำเพราะทางนั้นดันมีแค่ตงฟางฮุ่ยหลิงยืนอยู่เพียงลำพัง
4K
