เพราะมีการปรับเปลี่ยนในหลายๆอย่างทั่วทั้งโลกในหลายๆประเทศ แน่นอนว่าเพื่อรับการมีอยู่ของผู้มีพลังพิเศษ ในสถานศึกษาเองจึงได้มีกฏที่ถูกตั้งขึ้นมาเพิ่มเพื่อรองรับและยังมีการจัดตั้งกลุ่มเพื่อดูแลและจัดการนักเรียนที่มีพลังพิเศษอีกด้วยโดยได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลส่งผ่านทางโรงเรียน
การร่วมมือกันระหว่างหน่วยP.S.S.และกลุ่มที่เรียกกันว่าสภานักเรียน พวกเขาจะคอยแลกเปลี่ยนข้อมูลและมีการประชุมเพื่อปรึกษาหาลือกันในแต่ละอาทิตย์
่พักเที่ยงของวัน
มอสและกลุ่มเพื่อนออกจากห้องเรียนเพื่อจะไปยังโรงอาหาร โรงเรียนของมอสเป็โรงเรียนรัฐบาลเพราะด้วยความที่มอสนั้นอยู่วัดจึงไม่มีเงินที่จะส่งตัวเองเรียนเอกชน แต่เรียนที่นี่ก็ไม่ได้ด้อยเลยได้ความรู้เยอะดีแถมยังได้เพื่อนดีๆอีกด้วย
การมาถึงของมอสและเพื่อนๆดูเหมือนจะต้องหยุดอาการดีใจในหลายๆอย่างทั้งเื่กินข้าวและดูสาวสวย นั้นก็เพราะที่โรงอาหารแห่งนี้กำลังมีปัญหาเกิดขึ้น นักเรียนหลายคนพากันถอยห่างจุดที่เกิดเื่อยู่
“อะไรวะเกิดเื่อะไรขึ้น”
กรรีบเข้าไปถามเพื่อนร่วมชั้นที่ถอยออกมาเช่นกัน
“พวกม.6อ่ะดิ ข่มพวกม.1ด้วยพลัง”
“แล้วพวกสภานักเรียนหายหัวไปไหน พวกP.S.S.ไม่มาห้ามล่ะ มันหน้าที่พวกเขาไม่ใช่เหรอ”
ชันถามบ้าง
“หน้าที่ของพวกนั้นแค่จัดการกับพวกใช้พลังในที่ห้ามใช้ ทะเลาะกันปกติไม่เกี่ยวกับพวกนั้น ไม่มากันหรอก”
ได้แต่ยืนมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยที่ไม่สามารถเข้าไปช่วยอะไรได้ นั้นคือสิ่งที่หลายๆคนกำลังคิดและเอาแต่เฝ้ามองอย่างเดียว
“ไง ตกลงจะยอมขอโทษมั้ยหรือต้องให้ใช้กำลัง”
เสียงของรุ่นพี่ม.6ผู้มีชื่อว่า เรียว หนุ่มหล่อขวัญใจสาวๆและยังเป็หัวโจกรุ่นพี่ม.6หรือก็คืออันธพาลประจำโรงเรียนนั้นเอง
“ขอโทษเื่อะไร ผมยังไม่ได้ทำอะไรพี่เลย”
“อ๋อนี่จะบอกว่าฉันบ้าเอาน้ำมาสาดใส่ตัวเองงั้นสิ”
“พี่เดินมาชนผมเองนะ”
“ไงนะ!!”
ไม่พูดเปล่าแต่เล่นกระชากคอเสื้อของรุ่นน้องที่ตัวเล็กกว่าขึ้นมาจ้องตาอย่างเดือดดานทำเอาอีกฝ่ายทำอะไรไม่ถูกเพราะกลัว พยายามจะร้องหาคนช่วยแต่สอดส่องสายตาไปทั่วแล้วก็ไม่เห็นถึงความช่วยเหลืออะไรเลย
“เมื่อกี้แกพูดว่าไงนะ พูดไหม่อีกที่ดิ๊ฉันไม่ค่อยได้ยินเลย”
กล่าวถามพร้อมเอียงหูเข้าไปใกล้ๆทว่าอีกฝ่ายได้แต่ส่งเสียงสะอื้นสั่นๆกลับมาแทน มอสที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่นานแต่ไม่ได้เข้าไปยุ่งอะไร เขาไม่ใช่คนที่ชอบมีเื่เพราะรู้ว่าตัวเองสู้คนไม่ไหว แถมตอนนี้คนพวกนั้นมีพลังแล้วด้วยยิ่งทำให้เขายิ่งไม่อยากจะเข้าไปวุ่นวายเข้าไปใหญ่
“อะไรวะ กลัวจนฉี่ราดเลยเหรอวะ! ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
“พอได้แล้วมั้ง”
แต่แล้วเสียงของคนบางคนก็ดังขึ้นทำเอาทุกๆสายตาต้องหันไปมองยังต้นเสียง รวมถึงเรียวเองด้วยก่อนจะพบว่าต้นเสียงของสมาชิกของสภานักเรียน
“โอ้ว... นึกว่าใครที่แท้ก็ น้ำขิงเองหรอกเหรอ”
“ปล่อยเขาซะเรียว นายกำลังทำผิดกฎของโรงเรียน”
พูดพร้อมจับที่ด้ามจับของกระบี่ที่เอวของเธอ ใช่แล้วเธอคือผู้มีพลังในด้านการต่อสู้และอาวุธที่เธอใช้งานได้ดีที่สุดคือกระบี่นั้นเอง
“โว้ว โว้ว ใจเย็นก่อนคนสวย”
ปล่อยคอเสื้อของรุ่นน้องก่อนจะทำเป็ยกมือยอมแพ้แล้วยิ้มยั่วให้กับน้ำขิงอย่างจงใจ
“ปล่อยแล้วเห็นมั้ย ทีนี้เราสองคนมาคุยกันดีๆไม่ดีกว่าเหรอ”
“ไม่จำเป็ ถ้าครั้งหน้านายยังกล้าทำผิดกฎของโรงเรียนอีก ฉันจะ..”
“จะทำไม จะลงโทษฉันงั้นเหรอ หึ.... อย่าลืมสิว่าต่อให้เธอเป็คนของสภานักเรียนก็ไม่ได้แปลว่าจะเอาชนะฉันได้ ฉันคือผู้ควบคุมเพลิงนะ ฉายาความโกรธของซาตาน ฉันไม่ได้ได้มาเพราะโชคช่วยหรอกนะ”
น้ำขิงกัดฟันแน่นเมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูด เพราะมันคือความจริงที่ไม่อาจลืมได้ว่าคนตรงหน้าเก่งและแข็งแกร่งกว่าเธอมากแค่ไหน คนที่พอจะกำหลาบเ้านี้ได้คงมีเพียงหัวหน้าสภานักเรียนเท่านั้น
“แล้วถ้าเป็ฉันล่ะ นายจะว่าไง”
ทว่าอีกเสียงที่ปรากฏพร้อมกับปืนที่ถูกนำมาจ่อไว้ที่หัวของเรียวก็ทำเอาทั้งโรงอาหารต้องผวาเฮือกกันยกใหญ่ เรียวเองก็ดูเหมือนจะรู้ตัวเพราะการแสยะยิ้มของเขา
“ไม่คิดว่าP.S.S.จะมาลงมาจัดการด้วยตัวเอง”
“หุบปากแล้วเอามือไคว้หลังซะไอ้หนู หรืออยากลงไปนอนคุยกับรากมะม่วงก็เลือกเอา”
พูดจบทำการขึ้นไกรปืนทันทีทำเอาเรียวต้องชักสีหน้าไปพอใจ ไม่ใช่เพราะเขากลัวปืนอันที่จริงเขาเอาชนะปืนได้ง่ายๆเลยหากแต่คนที่ใช้มันต่างหากที่เขาไม่แน่ใจว่าถ้าเปิดประเด็นแล้วเขาจะรอดไหม
“ว่าไง”
“โอเค”
เรียวต้องยอมจำใจคุกเข่าลงแล้วเอามือไคว้หลังตามที่อีกฝ่ายสั่ง ก่อนจะถูกใส่กุญแจมือซึ่งมันคืออุปกรณ์ที่ใช้ระงับพลัง มันจะทำให้ผู้มีพลังไม่สามารถใช้พลังของตนได้ในทันทีซึ่งมันแปลว่าจะทำให้คนๆนั้นกลายเป็เพียงคนธรรมดาๆเท่านั้น
เรียวที่กำลังถูกใส่กุญแจมือหันไปมองเพื่อนของตน พวกเขาพยักหน้ารับบางอย่างก่อนจะกระจายกันออกไป มอสที่ยืนอยู่ไกลๆเริ่มจับสังเกตุได้ขึ้นมาดื้อๆ อันที่จริงเขาไม่ได้ตั้งใจจะจับสังเกตอะไรด้วยซ้ำแต่จู่ๆเหมือนสายตามันแว๊บขึ้นมาเอง ต่อจากนั้นเหมือนในหัวของมอสกำลังเกิดบางอย่างขึ้นพร้อมกับความรู้สึกเหมือนการถูกมัดขาและตกยึดไว้กับหมุดเหล็กฝังลงดินไปเลย
การประมวลที่เร็วเหลือเชื่อ ชาย5 – 6 คนที่กำลังกระจายตัวออก สายตาของเด็กหนุ่มเหมือนกล้องที่ซูมเข้าไปดูได้ในระยะที่ใกล้เอามากๆ จับทุกสัดส่วนจับทุกการขยับ จับทุกการกระทำก่อนจะมีการประมวลผลถึงบางอย่าง
‘พลังลม - พลังน้ำแข็ง - พลังในการต่อสู้ด้วยมีดสั้น - พลังในการต่อสู้ด้วยกระบอง - พลังไฟฟ้า’
หลังจากปรากฏคำตอบในหัวของมอส ต่อมาคือการประเมิลทิศทางการโจมตีที่จู่ๆก็ปรากฏ
‘9 นาฬิกา – 10 นาฬิกา – 2 นาฬิกา – 3 นาฬิกา – 4 นาฬิกา’
ตำแหน่งนั้นชัดเจน ภาพที่ค่อยๆช้าลงเรื่อยๆก่อนจะปรากฏการประมวลผลของความรุนแรงและการทำลายที่จะเกิดขึ้น รวมถึงสิ่งที่จะตามมาภายใน3 – 4 นาทีหลังจากเกิดการใช้พลัง
ก่อนท้ายสุดคือการประมวลผลการขัดขวางและทางรอด โดยสมองของมอสที่ทำงานเร็วมาก วิธีการขัดขวางคนพวกนั้นและเมื่อมันจบลง เวลาที่ใช้ในการประมวลผลของสิ่งต่างๆคือ 0 . 15 วินาที
“หรือว่า...”
เสียงของมอสที่ไม่ดังมากนักแต่ก็ทำให้เพื่อนของเขาหันมองอย่างสงสัย
“ระวังซ้าย! 9 -10 นาฬิกา!!”
เสียงของมอสดังขึ้น
“เอาเลย!!”
ตามมาด้วยเสียงของเรียวที่ดังตามมา เพื่อนของเขาที่ได้รับคำสั่งต่างพากันปล่อยพลังและอาวุธของตนออกมา เ้าหน้าที่คนนั้นเองเมื่อได้ยินคำเตือนของมอสก็ตวัดปืนของตนไปด้านหลังทันที น้ำขิงที่รู้ตัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นรีบตวัดดาบของตนออกมาอย่างรวดเร็ว
‘ลม – ไฟฟ้า – น้ำแข็ง – มีดสั้นเข้าข้างซ้ายกดต่ำลงล่างหวังเล่นงานขา – กระบองเข้าขวาหวังเล่นงานลำคอ – เรียวจะหลุดจากการจับกุมและใช้พลังไฟเผาทุกคน’
เหมือนเสียงเตือนในสมองของมอส เขาวิ่งออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจ
ย๊ากกกกกกก!!
ปัง! ปัง! ปัง!
ฝึ๊บบบ!! สวบบ!!
เสียงการปล่อยพลังและอาวุธของแต่ละคนดังขึ้นทว่าทุกๆอย่างก็เหมือนจะไม่เป็ไปตามนั้นเมื่อมอสที่พุ่งเข้ามากลางวงแล้วผลักน้ำขิงออกไปพร้อมใช้ตัวเองดันเ้าหน้าที่ออกไปอีกทางทำให้ทุกการโจมตีพุ่งตรงมาหาเขาทันที
บึ่มม!!...
เรียวเมื่อเห็นโอกาสจึงให้เพื่อนมาปลอดกุญแจมือ มอสที่รับการโจมตีไปเต็มๆกระเด็นออกมาจากวง เพื่อนของเขารีบเข้ามาช่วยในทันที
“หนอย! ไอ้ตัวชอบสอด! อย่าอยู่เลยแก!!!”
ว่าแล้วก็ะเิเปลวเพลิงในมือของตนสร้างเป็ลูกบอลไฟขนาดใหญ่ออกมา มอสมองมันอย่างตกตรึงในขณะที่เพื่อนของเขาพยายามจะช่วย
“ไป!!”
ไม่พูดเปล่าแต่รีบผลักเพื่อนให้ออกไปจากวงการโจมตีที่สมองของเขาคำนวณเอาไว้ให้ มีคิดได้อีกทีก่อนการโจมตี
‘นี้ตรูทำอะไรลงไปฟร๊ะเนี่ย!!’
“ตายห่าไปซะ!! ย๊า!!”
‘พ่อจ๋าแม่จ๋ารอถุงแตกด้วย หลวงลุงจ๋า ลาก่อยยย’
ตูมมมมม......
เปลวเพลิงที่ะเิออกเป็วงกว้างเผาทุกๆอย่างยกเว้นเ้าของมัน แรงะเิทำลายทุกๆอย่างโดยรอบบริเวณอย่างไม่ปราณี เผาทุกๆสิ่ง
ทว่ามันก็หยุดลงโดยไม่มีสาเหตุทั้งการทำลายและเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผา
‘ทำการย้อนกลับ’
เปลวเพลิงและแรงะเิค่อยๆหดตัวลงกลับไปยังจุดที่มันถูกะเิออกมา สิ่งของและผู้คนที่เคยถูกเผาค่อยๆกลับมาเป็เหมือนเดิม เหตุการณ์ทั้งหมดค่อยๆถูกย้อนเวลากลับมายังจุดเริ่มต้น
ฟึบ!!...
เฮือกก!!
มอสสะดุ้งเหมือนคนพึ่งตื่นทำเอาเพื่อนๆที่ยืนข้างๆยังต้องใ จนต้องเข้ามาถามว่าเขาเป็อะไร มอสมองหน้าเพื่อนของตนเองโดยที่เขายังมีอาการช๊อค ก่อนจะมองไปยังจุดที่เคยเกิดเหตุ
“ต.. ต้องหยุด ต้องหยุด”
“เฮ้ยๆ เดี๋ยวๆ เป็อะไรวะ!”
“หลบๆ ฉันต้องไปหยุดพวกนั้นก่อนที่จะเกิดเื่ใหญ่!”
“อะไรของแกวะ!”
“คุณเ้าหน้าที่! ระวังเพื่อนหมอนั้น!! ข้างหลัง!! ข้างหลังคุณ!!”
มอสเมื่อเห็นว่าเข้าไปไม่ได้แน่เลยะโฝ่าฝูงชนเข้าไปทันที ทำให้เ้าหน้าที่หนุ่มที่ได้ยินและเรียวรวมถึงน้ำขิงต้ตองใและหันมองตามที่มอสะโเตือน
“แม่งเอ้ย! เอาเลยย!!!”
“ซวยแล้ว!..”
ตูมมมมมมมม!!!!
‘ทำการย้อนกลับ’
ฝึบบ!!
เฮือกก!!
“เป็อะไรวะเพื่อน”
มอสมองเพื่อนตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา นี่เขาเป็อะไรไป มันคือภาพนิมิตเหรอแต่มันไม่น่าสมจริงขนาดนั้นเลยนี่นา มอสหันไปมองยังจุดที่ทั้งสามอยู่
‘หรือว่า มันจะเป็พลังของเราวะ!? พลังในการย้อนเวลางั้นเหรอ!?’
“ไอ้กร ฉันมีเื่อยากให้พวกแกช่วย”
35K
![ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชนบทตัวน้อยๆ [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1656386284_27306654.webp)
