หลังจากประกาศสถานะ “แฟน” อย่างเป็ทางการกลางลานจอดรถไปเมื่อเช้า ไลน์กลุ่มของบริษัทเอริก็แทบะเิ พนักงานต่างซุบซิบถึงเื่ที่บอสสาวสุดเนี้ยบโดนหนุ่มขับรถผ่านแอป (ที่โปรไฟล์อดีตไม่ธรรมดา) ตกเข้าอย่างจัง
แต่สำหรับ เอริสา ตรรกะความสนใจของเธอไม่ได้อยู่ที่เสียงนินทาเ่าั้เลยแม้แต่น้อย สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่นาฬิกาข้อมือ ทุกๆ ห้านาที... เข็มยาวเดินช้าชะมัด
และทันทีที่เข็มนาฬิกาบอกเวลาเลิกงาน ข้อความสั้นๆ จากไลน์ที่เธอตั้งพินไว้บนสุดก็เด้งขึ้นมา
Bou: แฟนมาจอดรอที่เดิมแล้วนะคับบอส ❤️
คำว่า ‘แฟน’ คำเดียวทำเอาบอสสาวหน้าร้อนฉ่าสลัดมาดขรึมรีบเก็บของลงกระเป๋าแล้วกดลิฟต์ลงมาทันที
เมื่อก้าวลงมาหน้าลานจอดรถ เอริกลับไม่พบรถ SUV คันคุ้นเคย แต่เธอกลับเห็นผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีดำกางเกงยีนส์ ยืนพิงอยู่ข้างๆ รถจักรยานยนต์บิ๊กไบค์สไตล์คลาสสิกสีดำคันดุดัน บลูหันมายิ้มตาหยิบพลางชูหมวกกันน็อกใบเล็กสีพาสเทลขึ้นมา
"บอกแล้วไงครับว่าเดทแรกจะพาเปลี่ยนบรรยากาศ" บลูเดินเข้ามาหาพลางสวมหมวกกันน็อกให้เธออย่างเบามือ ระยะห่างที่ใกล้จนได้กลิ่นสบู่อ่อนๆ ผสมกลิ่นหนังทำเอาเอริลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ "รถติดในเมืองกรุงตอนเย็น... ต้องแก้ด้วยสองล้อครับบอส"
"นายมันจอมนอกลู่อยู่เรื่อย" เอริบ่นอุบแต่ก็ยอมก้าวขึ้นซ้อนท้าย ทันทีที่เครื่องยนต์สตาร์ทเสียงดังกระหึ่ม บลูคว้ามือเรียวของเธอให้มาโอบรอบเอวหนาของเขาไว้
"จับแน่นๆ นะคับ... เกาะหัวใจผมไว้ให้ดี"
รถบิ๊กไบค์ทะยานออกไปสู่ท้องถนนท่ามกลางสายลมเย็นยามค่ำคืน เอริซบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างของบลู ลมที่พัดผ่านตัวไปไม่ได้ทำให้เธอหนาวเลยสักนิด เพราะความอบอุ่นจากคนข้างหน้ามันแผ่ซ่านเข้ามาจนล้นอก
บลูพายัยบอสจอมดื้อมาจอดที่หน้าร้านกาแฟกึ่งสตูดิโอเล็กๆ แถบชานเมืองที่ตกแต่งด้วยไฟปิงปองสีส้มอบอุ่น ตัวร้านเปิดเพลงบลูส์เบาๆ คลอเคล้ากับบรรยากาศอันเงียบสงบ
หลังจากสั่งเครื่องดื่มมานั่งทานกันที่มุมส่วนตัว เอริแอบสังเกตเห็นลายเส้นตัวอักษรภาษาอังกฤษฟอนต์มินิมอลบนแผ่นกระดาษที่บลูพกติดตัวไว้ในกระเป๋าเสื้อ เธอถือวิสาสะหยิบมันขึ้นมาดู
‘To give is to live forever’ (การให้... คือการมีชีวิตอยู่ตลอดกาล)
"ลายมือสวยดีนี่... นายจะเอาไปทำอะไรเหรอ?" เอริถามพลางลูบตัวอักษรนั้นเบาๆ
บลูนิ่งไปนิด เขามองดูข้อความบนกระดาษด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งและจริงใจ "ผมตั้งใจจะเอาข้อความนี้ไปสักน่ะครับ... แถวๆ แขนหรือหน้าอกข้างซ้าย"
"หืม? คนอย่างนายเนี่ยนะจะสัก? แล้วความหมายของประโยคนี้สำหรับนายคืออะไรล่ะ" บอสสาวผู้ใช้ชีวิตด้วยการคิดคำนวณกำไรขาดทุนถามด้วยความสงสัย
บลูขยับตัวเข้ามาใกล้ เอื้อมมือไปกุมมือของเอริไว้แล้วสบตาเธอตรงๆ ด้วยความคลั่งรักที่นุ่มนวล "บอสรู้ไหม... สมัยก่อนตรรกะของผมคือการ 'ตักตวง' ยิ่งได้มาก ยิ่งมีความสุข ยิ่งประสบความสำเร็จ แต่พอระบบชีวิตมันพัง ผมถึงได้เข้าใจว่า ความสุขที่แท้จริงมันไม่ได้เกิดจากการรับ... แต่มันเกิดจากการ 'ให้' ต่างหาก"
"..."
"การให้เวลา ให้ความรู้สึกดีๆ ให้ความสบายใจกับใครสักคนโดยไม่หวังผลตอบแทน... นั่นแหละครับคือสิ่งที่จะอยู่ตลอดไป ต่อให้ตัวเราจะจากโลกนี้ไปแล้ว แต่ความทรงจำและความอบอุ่นที่เราเคยให้ไว้ มันจะยังมีชีวิตอยู่ในใจของคนคนนั้นตลอดกาล" บลูคลี่ยิ้ม พลางบีบมือเธอเบาๆ "เหมือนที่ผมอยากให้ความสุขและเป็เซฟโซนให้กับบอสในทุกๆ วันไงคับ"
คำอธิบายของบลูทำเอาหัวใจของเอริสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ตัวอักษรบนกระดาษใบนั้นไม่ได้เป็แค่ข้อความธรรมดา แต่มันคือปรัชญาชีวิตของผู้ชายธรรมดาๆ คนนี้... ผู้ชายที่เข้ามาเปลี่ยนตรรกะอันแข็งกระด้างในหัวใจของเธอให้กลายเป็ความอ่อนโยน
เอริก้มมองมือที่กุมกันอยู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของบอสสาวจอมดื้อบัดนี้เชื่อมหวานและเต็มไปด้วยความรักอย่างปิดไม่มิด
"บลู..."
"ครับบอส?"
"ถ้าอย่างนั้น... ฉันขอเป็คนคำนวณและออกแบบตำแหน่งรอยสักนี้ให้นายเองนะ" เอริแอบอมยิ้มแก้มแดง "เพราะในเมื่อนายตั้งใจจะ 'ให้' ความสุขกับฉันตลอดไปแล้ว... ฉันก็อยากให้ตัวอักษรนี้ อยู่ในพิกัดที่ใกล้กับหัวใจของนายที่สุดเหมือนกัน"
บลูถึงกับชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะะเิรอยยิ้มกว้างจนตาปิด ความคลั่งรักแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูหัวใจ เขาดึงมือเรียวของบอสสาวขึ้นมาจุมพิตเบาะๆ ที่หลังมืออย่างแสนรัก
"ตามใจบอสเลยคับ... เพราะตอนนี้ ระบบหัวใจของผม ยกสิทธิ์การเข้าถึงให้คุณเอริสาคุมบังเหียนแต่เพียงผู้เดียวแล้วครับผม"
มีต่ออีกน้าาาา
970
