“คุณราฟ ทำแบบนี้อีกแล้วนะคะ!” นาราถอนใจยืนอยู่หน้าโซฟาตัวใหญ่ในห้องหรูหราโอ่อ่า มีแต่เฟอร์นิเจอร์ราคาแพง
ราฟชำเลืองมองนาราอย่างไม่ใส่ใจและยกแก้วไวน์ขึ้นดื่ม“มีหน้าที่อะไรก็ทำไป อย่ามายุ่ง”
“คุณราฟ! เดือนนี้รายที่สามแล้วนะคะ แล้วน้องคนนี้ก็เป็คนของโรงพยาบาลด้วยการไกด์ดิ้งส่วนตัวย่อมต้องถูกบันทึกข้อมูลเอาไว้” นารานั่งลงบนโซฟาด้วยความอ่อนใจ“กับคนอื่นๆ ที่เป็ไกด์ดิ้งอิสระเรายังพอเคลียร์ได้แต่กับน้องทาโก้ที่เป็เ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลน่ะ….” นาราถอนใจเฮือกใหญ่
“ก็ยัดเงินไปสิ”ราฟพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“คุณราฟ น้องทาโก้เป็เ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลเซนติเนลทัลลิตี้นะคะ”
ราฟชะงักและหันมามองหน้านารา“โรงพยาบาลของไอ้โฮปน่ะเหรอ”
นาราพยักหน้าราฟวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะดังปึ้ก!
“แล้วไอ้คนที่มันจัดการหาไกด์มา มันไม่ดูก่อนหรือไงว่าไอ้เ้าหน้าที่คนนั้นมันทำงานอยู่ที่ไหน!ทำไมแม่งโคตรโง่อย่างนี้วะ!” ราฟตะคอกใส่นาราดังลั่นห้องข้าวของเครื่องใช้เริ่มสั่นะเืราวกับเกิดแผ่นดินไหวนาราฝังตัวลงบนเบาะโซฟาเพื่อหลบสิ่งของที่เริ่มเหวี่ยงตัวเองออกมาจากชั้นวาง
“คุณราฟ สงบสติอารมณ์ก่อนค่ะ!”นาราะโและยกแฟ้มในมือขึ้นมาบังศีรษะตัวเองเอาไว้
ของชิ้นใหญ่ๆเริ่มขยับ นารามองไปรอบๆ ตัวแล้วตัดสินใจหยิบเข็มฉีดยาออกมาจากกระเป๋าถือของตัวเอง
นาราเอื้อมมือไปจับมือของราฟส่งพลังไกด์คลาสเอให้เขาสงบจิตสงบใจ เธอมองดวงตาสีแดงสว่างเจิดจ้าของราฟและแทงเข็มลงไปบนแขนของเขาฉีดเซรุ่มควบคุมพลังเข้าไปจนหมด แล้วราฟจึงค่อยๆ ทิ้งตัวลงนั่งอย่างอ่อนแรงพร้อมๆกับข้าวของในห้องที่เคลื่อนที่ช้าลงและหยุดนิ่งในที่สุด
ราฟพิงศีรษะมองเพดานห้องอย่างเหม่อลอยนาราใช้ดวงตาสีเขียวของเธอมองเขาอย่างอ่อนใจ
คุณราฟมักจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้จนต้องใช้ยาอยู่บ่อยครั้งแต่ละครั้งก็ต้องเพิ่มปริมาณยามากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อหมดฤทธิ์ยาอาการที่กำเริบก็จะหนักขึ้นกว่าเดิม เมื่อคืนนี้จึงได้ทำให้ไกด์ตายไปอีกคนแล้ว
“เป็อะไรทาโร่ วันนี้คิ้วขมวดอย่างงี้ทั้งวันเลย”อาชิกอดคอทาโร่ที่นั่งมองโทรศัพท์หน้ายุ่งพลางเอ่ยถาม
“อือ ติดต่อพี่ชายไม่ได้ เป็ห่วงมัน” ทาโร่เลื่อนดูข้อความและช่องทางอื่นๆที่ใช้ติดต่อกับทาโก้ แต่ทุกอย่างก็เงียบกริบ
“พี่แกเค้าไปกะสาวหรือเปล่า แกก็อย่าจิกพี่ชายแกนักสิวะ ไหน….ดูซิ”อาชิคว้าโทรศัพท์ไปจากมือทาโร่ จนเ้าของโทรศัพท์หน้านิ่วคิ้วขมวด “โอ้โห!คุณไกด์ครับ นี่คุณเป็น้องหรือเป็เมียพี่คุณครับ จิกเป็ไก่เลยครับไม่ใช่ไกด์แล้วแบบนี้!” อาชิมองหน้าทาโร่และนั่งหัวเราะ
“ไอ้ชิบ…. เอามา!”ทาโร่คว้าโทรศัพท์คืนมาและถอนใจ
ทาโร่มองไปรอบๆนักศึกษาคนอื่นๆ ทั้งชายและหญิงมองมาที่เขาเป็ระยะด้วยความสนใจ
ไกด์คลาสบีเช่นเขาถือเป็บุคคลพิเศษที่พบเห็นได้ทั่วไปแต่ก็ยังคงเป็ที่น่าสนใจของคนธรรมดาอยู่ดี เพราะด้วยรูปลักษณ์ที่ไอ้อาชิบอกว่า‘เรียกแขก’ ของเขา คือดวงตาสีฟ้า ผมสีน้ำตาลเข้ม ทำให้เขาดูน่าสนใจไม่น้อย
ไกด์คลาสอื่นๆก็จะมีเอกลักษณ์ดวงตาแตกต่างกันไป คลาสดีคือผู้ที่มีพลังฟื้นฟูอยู่ในระดับต่ำสุดจะมีดวงตาสีน้ำตาลคลาสซีคือพลังระดับเดียวกับพ่อของเขามีดวงตาสีเทา
ส่วนคลาสเอกับคลาสเอสนั้นเป็ผู้ที่มีพลังฟื้นฟูระดับสูงจะมีดวงตาสีเขียวและดวงตาสีแดงโดยคลาสเอสที่มีดวงตาสีแดงนั้นจะเป็ผู้มีพลังสูงสุด
และสาเหตุที่ผู้ที่ได้รับพลังไกด์ต้องมีรูปลักษณ์บ่งบอกชัดเจนก็เพื่อให้พวกที่มีพลังพิเศษทั้งห้าพบเจอพวกเขาได้ง่ายๆ นั่นเอง
การอยู่ปะปนกับคนธรรมดาของไกด์เช่นทาโร่จึงกลายเป็จุดเด่นอย่างช่วยไม่ได้
และการพบเซนติเนลที่มีจำนวนน้อยกว่าไกด์ถึงหนึ่งในสามก็เป็เื่น่าตื่นเต้นสำหรับคนธรรมดาแต่สำหรับไกด์อย่างเขานั้น มันไม่ใช่เื่น่าสนุกเลย
ทาโร่เคยถูกลวนลามจากเซนติเนลคลาสบีระหว่างเดินกลับบ้าน่ค่ำเพราะเพิ่งเลิกจากกิจกรรมของมหาวิทยาลัย
เซนติเนลที่ควบคุมตัวเองไม่ได้เพราะถูกพลังของตัวเองตีกลับจำเป็ต้องได้รับการฟื้นฟูจากไกด์แต่ทาโร่เป็ไกด์ที่ยังไม่ได้รับการขึ้นทะเบียนเพราะยังไม่บรรลุนิติภาวะจึงยังไม่สามารถไกด์ดิ้งให้ใครได้และอาจเกิดอันตรายขณะไกด์ดิ้งเพราะพลังของเขายังไม่เสถียร
แต่เซนติเนลหน้ามืดพวกนี้ไม่สนใจเื่เหล่านี้หรอก พวกนั้นก็ขอแค่ให้ตัวเองได้บำบัดเท่านั้นก็พอไกด์ตัวเล็กตัวน้อยอย่างเขาก็เหมือนขนมหวานกรุบกริบ
โชคยังดีอยู่บ้างที่เซนติเนลหน้ามืดคนนั้นมีพลังการได้ยินแค่ทาโร่ะโแหกปากใส่หูของมันทีเดียวพลังที่อ่อนไหวต่อเสียงของมันคงขยายเสียงะโของทาโร่ให้ดังอย่างกับเครื่องเสียงงานศพของพ่อมันอยู่ในหูจนเซนติเนลคนนั้นะโหนีและปิดหูแทบไม่ทันจากนั้นทาโร่ก็รีบวิ่งหนีออกมาได้อย่างปลอดภัย
การไกด์ดิ้งสามารถทำได้โดยการััพลังจากไกด์ที่ส่งให้เซนติเนลก็มีหลายระดับตามวิธีการัั ั้แ่การจับมือการกอด การจูบ ล้วนส่งพลังให้เซนติเนลได้ทั้งนั้นแต่การไกด์ดิ้งที่สามารถส่งพลังให้เซนติเนลได้ร้อยเปอร์เซ็นต์คือการมีความสัมพันธ์กัน
ดังนั้นชีวิตของไกด์คลาสบี ซี ดี ที่แม้ว่าจะมีพลังอยู่ไม่มากนักแต่ก็ยังเป็ที่้าของเซนติเนลทั้งสิ้น
ส่วนไกด์คลาสเอสและคลาสเอนั้นเป็ผู้มีพลังฟื้นฟูอยู่ในระดับสูง จึงถูกปกป้องดูแลอย่างดีในหอคอยงาช้างได้รับการปฏิบัติราวกับเ้าชายและเ้าหญิง
ส่วนไกด์ระดับกลางอย่างทาโร่ก็ต้องดิ้นรนปกป้องตัวเองจากเซนติเนลป่าเถื่อนทาโร่ยังโชคดีที่มีพี่พักอยู่ในย่านของไกด์ ชีวิตจึงยังปลอดภัยดีอยู่
ทาโร่ล้างมือในอ่างล้างหน้าและใช้มือที่ยังเปียกชื้นเสยผมสีน้ำตาลเข้มของตัวเองขึ้นส่องกระจกในห้องน้ำ ดวงตาสีฟ้าที่สะท้อนกลับมามีวี่แววความกังวล
“ทาโก้ พี่หายไปไหนกันนะ”
ทาโร่ถอนใจเขาทนอึดอัดหายใจไม่ออกอยู่อย่างนี้ไม่ไหวแล้วจึงตัดสินใจคว้ากระเป๋ามาคาดกับไหล่และเดินจ้ำเท้าออกไป เพื่อไปโรงพยาบาลที่ทาโก้ทำงานอยู่
ขณะที่กำลังเดินเกือบพ้นจากตึกคณะโทรศัพท์ในเป๋ากางเกงก็สั่นขึ้นมาทาโร่รีบหยิบออกมาดูและยิ้มโล่งอกเมื่อมองที่หน้าจอเขากดรับสายทันทีและกรอกเสียงลงไปโดยที่ไม่รอให้ฝ่ายที่โทรมาได้เอ่ยปาก
“พี่ทาโก้ พี่หายไปไหนมาทั้งคืน ทาโร่รอพี่อยู่นะ โทรไปก็ไม่รับทาโร่เป็ห่วงจะตายอยู่แล้ว….”
“คุณครับ คุณ ฟังก่อนครับ”
“อะ…นั่น…ใครครับ?” ทาโร่ขมวดคิ้วและหันหน้าจอมาดูอีกครั้งก็เบอร์ของพี่ทาโก้นี่หว่า แล้วไหงเป็เสียงคนอื่น
“คุณเป็อะไรกับเ้าของโทรศัพท์เครื่องนี้ครับ”
“ผม…เป็… น้องชายครับ” ทาโร่รู้สึกใจเต้นรัวเร็วขึ้นเมฆดำมืดครึ้มของลางร้ายเริ่มเกาะกุมจิตใจของเขา
“ตอนนี้สะดวกเดินทางมาที่โรงพยาบาล….ไหมครับทางเรามีบุคคลที่้าการยืนยันครับผม”
หลังจากนั้นทาโร่ก็แทบจะจับใจความอะไรไม่ได้อีกเขาเดินราวกับล่องลอยไปขึ้นรถแท็กซี่เพื่อไปยังสถานที่ที่ปลายสายโทรมาบอกเขา
ใบหน้าขาวซีดเดินราวกับไม่ได้รู้สึกถึงพื้นดินไม่รู้สึกถึงสายตาและเสียงรอบข้างที่ดังอยู่รอบตัว ทาโร่เดินราวกับหุ่นยนต์ไปยังห้องที่มีคนแจ้งว่าให้เขามาเพื่อยืนยันตัวบุคคลผู้หนึ่ง
มีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่หน้าห้องนั้นเธอยืนมองชายหนุ่มที่เดินราวกับล่องลอยตรงมาทางเธอ
หนุ่มน้อยคนนี้เป็ไกด์คลาสบี!เธอรู้เพราะดวงตาสีฟ้าของเขา แต่คงดูไม่เหมาะนักถ้าเอ่ยทักทายและแสดงท่าทีตื่นเต้นที่ได้พบเจอผู้มีพลังไกด์เธอจึงต้องสงวนท่าทีเอาไว้
“คุณทาโร่ใช่มั๊ยคะ”เสียงหวานใสเอ่ยถาม
ทาโร่พยักหน้าช้าๆใบหน้าขาวซีดและขอบตาแดงๆ ของเขา เห็นแล้วก็ทำให้ยิ่งน่าสงสาร
“เชิญตามมาทางนี้ค่ะ”
1K
