ทะลุมิติมาเป็นนักศึกษาแพทย์ในยุค 80 [จบ]

        เพื่อเบี่ยงเบนเรื่องที่ทำให้พวกเขาไม่พอใจกู่ซิ่วจึงสั่งให้สวี่เยว่ไปเอาน้ำอัดลมที่แช่เย็นออกมาต้อนรับแขก

        สวี่เยว่ยกน้ำอัดลมมาเสิร์ฟพร้อมกับพูดเสียงอ่อนเสียงหวาน“คุณย่าลู่ เชิญดื่มน้ำอัดลมค่ะ”

        คุณย่าลู่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“ย่าแก่แล้ว ไม่ชอบดื่มน้ำอัดลม”

        จากนั้นก็ยิ้มหวานให้สวี่ฮุ่ย“แม่หนู รินน้ำเย็นให้ย่าหน่อย”

        สวี่ฮุ่ยชะงักไปครู่หนึ่ง“หนูก็ซื้อน้ำอัดลมมาเหมือนกันค่ะ คุณย่าดื่มน้ำอัดลมเถอะค่ะดื่มแล้วจะคลายร้อนกว่า”

        “ได้ฟังหนูก็ได้ ดื่มน้ำอัดลม” คุณย่าลู่คล้อยตามอย่างง่าย ๆ

        สวี่เยว่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ยื่นน้ำอัดลมให้สามพี่น้องสกุลลู่

        สามพี่น้องสกุลลู่ปฏิเสธพร้อมกัน“พวกเราไม่ดื่มน้ำอัดลมยี่ห้อนี้”

        สวี่ฮุ่ยเปิดน้ำอัดลมแล้วยื่นให้คุณย่าลู่พอได้ยินแบบนั้น มือที่กำลังจะเปิดน้ำอัดลมให้พี่น้องสกุลลู่ก็หยุดชะงักกลางอากาศ

        น้ำอัดลมที่เธอซื้อกับน้ำอัดลมในมือสวี่เยว่เป็นยี่ห้อเดียวกันก็คือน้ำอัดลมหย่งเล่อ

        ลู่ฉี่โหย่วเร่งรัด“สหายสวี่ฮุ่ย รีบเปิดน้ำอัดลมให้พวกเราดื่มเร็วเข้าพวกเราร้อนจะแย่อยู่แล้ว”

        สวี่ฮุ่ยกระพริบตาพูดตะกุกตะกัก “ฉันซื้อน้ำอัดลมหย่งเล่อมาเหมือนกัน”

        ลู่ฉี่โหย่วพูด“พวกเราชอบดื่มน้ำอัดลมยี่ห้อนี้ที่สุดเลย”

        น้องชายทั้งสองพยักหน้าหงึกๆ

        สวี่ต้าซานกับภรรยารู้สึกเสียหน้ามาก

        น้ำอัดลมยี่ห้อเดียวกันสวี่เยว่ยื่นให้ แต่ย่าหลานสกุลลู่ไม่ดื่มกันสักคนเหมือนเป็นยาพิษยังไงยังงั้น

        แต่พอสวี่ฮุ่ยให้พวกเขากลับแย่งกันดื่ม ราวกับเป็นน้ำทิพย์จากสรวงสวรรค์

        เห็นได้ชัดว่าคุณนายลู่กับหลานชายของเธอเกลียดครอบครัวพวกเขาสุดๆ ยกเว้นสวี่ฮุ่ย

        หลังจากดื่มน้ำอัดลมเสร็จหญิงชราก็สั่งให้หลานชายทั้งสามคนยกของขวัญที่ซื้อให้สวี่ฮุ่ยเข้ามาในบ้าน

        แค่เสื้อผ้าฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วงรวมกันก็ปาไปสิบๆ ชุดแล้ว แถมยังเป็นของแบรนด์เนมทั้งหมด

        รองเท้าแบบต่างๆ ก็มีนับสิบคู่ ทำจากหนังทั้งหมดด้วย

        ชุดชั้นในก็มีสิบชุดถุงน่องสำหรับใส่กับกระโปรง ถุงเท้าสั้นสำหรับใส่กับกางเกงก็มีไม่น้อย

        นอกจากนี้ยังมีนมผงลำไยอบแห้ง พุทราจีน และของบำรุงอื่น ๆ อีกมากมาย…

        มีค่ามากกว่าของขวัญตอบแทนคราวก่อนเสียอีก

        เพื่อนบ้านที่มามุงดูต่างพากันซุบซิบนินทา

        แม้แต่สินสอดทองหมั้นของเจ้าสาวจากบ้านรวยๆ ก็ยังไม่จัดเต็มขนาดนี้ คุณย่าลู่ใจกว้างจริง ๆ !

        กู่ซิ่วมองเสื้อผ้ารองเท้าชั้นนำเหล่านั้นทั้งรู้สึกอยากได้และรู้สึกไม่พอใจ

        ถ้าไม่ใช่เพราะยัยเด็กเวรสวี่ฮุ่ยนี่มาขัดขวาง ของดี ๆ พวกนี้ก็ต้องเป็นของเยว่เยว่ลูกสาวสุดที่รักของเธอ

        สวี่ฮุ่ยพูดอยู่ตลอดว่าของเยอะเกินไปเธอไม่กล้ารับไว้

        คุณย่าลู่ตบแขนเธอเบาๆ แล้วถาม “หนูรักย่าไหม?”

        สวี่ฮุ่ยพยักหน้าอย่างว่าง่าย“รักค่ะ”

        คุณย่าลู่พูดอย่างจริงจัง“ในเมื่อรัก ก็รับไปซะ ไม่อย่างนั้นจะแปลว่าไม่ได้รักย่าจริง ๆ”

        สามพี่น้องสกุลลู่ก็ช่วยกันพูด

        ลู่ฉี่โหย่วพูด“แค่นี้ยังถือว่าเล็กน้อยย่าบอกว่ายังไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าฤดูใบไม้ผลิกับฤดูหนาวให้เธอเลยเพราะกลัวว่าห้องเธอจะเล็กเกินไป เก็บของไม่พอ ไม่อย่างนั้นคงจะเยอะกว่านี้อีก”

        ลู่ฉี่เหวินพูด“พอถึงฤดูใบไม้ผลิกับฤดูหนาวคุณย่าจะซื้อเสื้อผ้าตามฤดูกาลมาให้เธอเพิ่มอีก”

        สวี่ฮุ่ยรีบโบกมือปฏิเสธของขวัญพวกนี้เธอก็รู้สึกเกรงใจจะแย่อยู่แล้ว

        คุณย่าให้หลานชายทั้งสามคนตรวจสอบของขวัญที่กู่ซิ่วชดใช้ถ้าไม่มีอะไรขาดก็ยกไปไว้ในรถ เดี๋ยวจะเอาไปให้ครอบครัวยากไร้

        กู่ซิ่วโมโหจนกัดฟันกรอด

        สกุลลู่ไม่ได้เสียดายของพวกนี้แต่ที่จะเอากลับคืนไป เพียงเพื่อต้องการตบหน้าเธอกับสวี่เยว่!

        สามพี่น้องสกุลลู่ตรวจสอบทีละชิ้น

        สวี่ฮุ่ยนั่งมองนาฬิกาข้อมือเซี่ยงไฮ้ทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าอยู่ข้างๆ ตาไม่กะพริบ

        ตอนนี้เธอมีเงินแล้วนาฬิกาข้อมือสวย ๆ แบบนี้เธอไม่กล้าซื้อแต่เธอยังซื้อนาฬิกาข้อมือยี่ห้อจีนราคาสามสิบกว่าหยวนได้อยู่

        พอไปตั้งรกรากที่เมืองเจียงเฉิงแล้วเธอต้องใช้ชีวิตอยู่คนเดียว ไม่มีนาฬิกาจะดูเวลาไม่สะดวก

        นาฬิกาปลุกเก่าๆ เรือนเล็กที่สีลอกในห้อง เธอจะไม่เอาไปด้วยเด็ดขาดมันเป็นของที่สวี่เยว่เคยใช้แล้ว

        เธอจะไม่เอาอะไรของบ้านสกุลสวี่ไปทั้งนั้นยิ่งเป็นของใช้ต่อจากสวี่เยว่ยิ่งไม่ต้องการ

        สวี่ฮุ่ยวางแผนว่าครั้งหน้าที่ไปเมืองเอกมณฑลเธอจะซื้อนาฬิกาข้อมือให้ตัวเองสักเรือน

        คุณย่าลู่เห็นเข้าก็นึกว่าสวี่ฮุ่ยอยากได้นาฬิกาเรือนนั้น

        เธอทำหน้ารังเกียจแล้วให้หลานชายคนเล็กเอานาฬิกาเรือนนั้นออกไป“นาฬิกาเรือนนั้นไม่คู่ควรกับหนูพี่ลู่ของหนูซื้อเรือนที่ดีกว่านี้มาให้หนูแล้ว”

        คุณย่าเงยหน้าขึ้นถามลู่ฉี่โหย่ว“นาฬิกาที่พี่ชายซื้อให้ฮุ่ยฮุ่ยล่ะ?”

        ลู่ฉี่โหย่วรีบหยิบกล่องสวยงามใบหนึ่งออกมาจากตัวแล้วเปิดออกข้างในเป็นนาฬิกาข้อมือสีทอง หน้าปัดรูปวงรีประดับเพชรเต็มหน้าปัด

        คุณย่าลู่สวมนาฬิกาให้สวี่ฮุ่ยด้วยตัวเอง“นี่คือนาฬิกาข้อมือยี่ห้อทิโทนิ ชุบทอง ประดับเพชรราคาตั้งห้าร้อยกว่าหยวนแน่ะ”

        “เราอย่าเอาของที่คนอื่นคืนมาเลยใครจะไปรู้ว่าเขาเคยใส่แล้วหรือเปล่า? มันจะทำให้หนูแปดเปื้อนนะ”

        สวี่เยว่แสร้งทำเป็นใสซื่อบริสุทธิ์มาตลอด

        ไม่ว่าย่าหลานสกุลลู่จะทำให้เธอขายหน้ายังไงเธอก็แกล้งไม่รู้ไม่ชี้ ยิ้มหวานอย่างเดียว

        แต่พอได้ยินแบบนี้เธอก็ยิ้มไม่ออก