ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        หูหลันเยวี่ยหันขวับไปตามสัญชาตญาณ เพื่อมองหาเสียงอันอ่อนโยนที่เอ่ยเรียกชื่อเธอ

        "หลันเยวี่ย! เป็นเธอจริงๆ ด้วย!" สุภาพสตรีในชุดเสื้อคลุมยาวสีม่วงอ่อนเดินเข้ามาหาหูหลันเยวี่ยอย่างรวดเร็วด้วยรอยยิ้ม

        "ป้าซู..." หูหลันเยวี่ยมองพิจารณาอีกฝ่ายอย่างละเอียดถี่ถ้วน ก่อนจะเอ่ยเรียกออกมาอย่างมั่นใจ

        สุภาพสตรีที่หูหลันเยวี่ยเรียกว่าป้าซู ก็คือ ซูเพ่ยอวิ๋นนั่นเอง

        ในตอนนั้น หูหลันเยวี่ยกับหลินซือหย่วนเคยช่วยชีวิตซูเพ่ยอวิ๋นที่ถูกงูกัดไว้ด้วยกัน นับแต่นั้นมา เธอกับหลินซือหย่วนก็กลายเป็นมิตรต่างวัยของซูเพ่ยอวิ๋น

        ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา พวกเขามีการติดต่อกันผ่านจดหมายอยู่เรื่อยๆ

        หลินซือหย่วนที่มาทำธุระในเมืองครั้งก่อน ก็แวะมาเยี่ยมซูเพ่ยอวิ๋นด้วย

        ซูเพ่ยอวิ๋นอาศัยเส้นสายของตนเองในเมือง ช่วยเหลือหลินซือหย่วนไปไม่น้อย

        ครั้งนี้ที่เข้ามาในเมือง หูหลันเยวี่ยกับหลินซือหย่วนตกลงกันว่าจะไปเยี่ยมซูเพ่ยอวิ๋นที่บ้าน แต่ไม่คิดว่าจะมาเจอกันโดยบังเอิญที่นี่

        ซูเพ่ยอวิ๋นยิ้มแล้วตบไหล่หูหลันเยวี่ยเบาๆ "ถ้าซือหย่วนไม่บอกว่าเธอผอมลงกว่าเมื่อก่อน ป้าคงไม่กล้าทักจากด้านหลังหรอกนะ"

        "ป้าซู นับรวมครั้งนี้ หนูเพิ่งเจอคุณแค่สองครั้งเองนะคะ แต่กลับจำหนูได้ตั้งแต่มองจากด้านหลัง เก่งจังเลยค่ะ!" หูหลันเยวี่ยไม่ได้ประจบประแจง แต่เธอชื่นชมความจำของซูเพ่ยอวิ๋นจากใจจริง

        หูหลันเยวี่ยคิดว่าความจำของตัวเองก็ไม่ได้แย่ แต่เธอก็ไม่สามารถจำใครได้ง่ายดายเช่นนี้ในการพบกันครั้งที่สอง

        เมื่อมองดวงตาเป็นประกายของหญิงสาวตรงหน้า ซูเพ่ยอวิ๋นก็ยิ้มอ่อนโยนมากขึ้น "เสื้อผ้ากับกิ๊บติดผมบนตัวเธอ ป้าเป็นคนช่วยซือหย่วนเลือกนะ แถมท่าเดินของเธอกับผมยาวดำขลับเป็นธรรมชาตินี่ ป้าจำได้ไม่ยากหรอก"

        ทั้งสองทักทายกันครู่หนึ่ง ซูเพ่ยอวิ๋นจึงถามหูหลันเยวี่ยว่ามาศูนย์กิจกรรมเยาวชนทำไม

        ขณะที่หูหลันเยวี่ยกำลังจะเอ่ยปาก ก็มีชายหนุ่มในชุดโค้ตสีน้ำตาลกาแฟ เดินเข้ามาหา

        "ผู้อำนวยการซู ไม่คิดเลยว่าจะเจอท่านที่นี่" ชายหนุ่มเดินตรงเข้าไปหาซูเพ่ยอวิ๋นด้วยท่าทางประจบประแจง

        ซูเพ่ยอวิ๋นยิ้มอย่างสงวนท่าทีให้ชายหนุ่มคนนั้น "ฉันมาหาเพื่อนค่ะ เสี่ยวเหอ ได้ยินว่าเธอมาทำงานพิเศษที่นี่ เป็นยังไงบ้าง?"

        ชายหนุ่มที่ซูเพ่ยอวิ๋นเรียกว่าเสี่ยวเหอ รีบตอบอย่างนอบน้อม "ช่วงแรกก็ไม่ค่อยชินครับ แต่ค่อยๆ ชินไปเอง สอนเด็กๆ สนุกกว่าสอนนักศึกษาเยอะเลยครับ"

        ขณะที่ชายหนุ่มทักทายซูเพ่ยอวิ๋นอยู่นั้น สายตาของหูหลันเยวี่ยก็มองสำรวจเขาอยู่ตลอดเวลา

        หลังจากที่ชายหนุ่มทักทายซูเพ่ยอวิ๋นเสร็จ ก็เตรียมจะเดินเข้าไปข้างใน หูหลันเยวี่ยจึงรีบเรียกเขาไว้ "เหอเจี้ยนจวิน เพื่อนของฉันฝากมาบอกอะไรบางอย่างค่ะ"

        ขาที่ชายหนุ่มเพิ่งยกขึ้นชะงักค้าง "สหายหญิงท่านนี้ ผมเหมือนจะไม่รู้จักคุณนะครับ"

        เนื่องจากหูหลันเยวี่ยยืนอยู่กับซูเพ่ยอวิ๋น เหอเจี้ยนจวินจึงคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะสนิทกับผู้อำนวยการซูเป็นพิเศษ เขาจึงสุภาพกับหูหลันเยวี่ยด้วย

        หูหลันเยวี่ยมองตาเหอเจี้ยนจวินอย่างจริงจังแล้วพูดว่า "ฉันก็ไม่สนิทกับคุณหรอกค่ะ แต่เพื่อนฉันรู้จักคุณ เธออยากบอกอะไรบางอย่าง แต่ไม่สะดวกที่จะพูดด้วยตัวเอง เลยฝากฉันเป็นกระบอกเสียง ไม่ทราบว่าคุณเหอจะกรุณาให้เวลาฉันสักพัก เพื่อให้ฉันได้ทำตามที่เพื่อนฝากมาได้ไหมคะ"

        ขณะที่เหอเจี้ยนจวินกำลังครุ่นคิด ซูเพ่ยอวิ๋นก็เอ่ยปากขึ้นช้าๆ "เหลือเวลาอีกสิบกว่านาทีก่อนจะเริ่มคาบเรียน เสี่ยวเหอ ช่วงนี้เธอน่าจะไม่ยุ่งใช่ไหม?"

        เหอเจี้ยนจวินรีบตอบ "ช่วงนี้ผมไม่ยุ่งครับ"

        หูหลันเยวี่ยกล่าว "ในเมื่อคุณเหอไม่ยุ่ง งั้นฉันขอใช้เวลาอันมีค่าของคุณเหอสักหน่อยนะคะ"

        "พวกเธอคุยกันก่อนเถอะ" ซูเพ่ยอวิ๋นถอยไปด้านข้างอย่างรู้ความ

        รอจนซูเพ่ยอวิ๋นไปแล้ว หูหลันเยวี่ยก็บอกเจตนาของตนเองกับเหอเจี้ยนจวิน "ฉันได้ยินมาว่าคุณเหอกำลังจะไปดูตัวกับลูกสาวคนเดียวของผู้จัดการเฉินของโรงงานเครื่องจักร ไม่ทราบว่าแม่สื่อที่ชักนำพวกคุณมาเจอกัน ได้บอกโรคประจำตัวของลูกสาวผู้จัดการเฉินให้คุณทราบหรือยังคะ?"

        "คุณเป็นใคร? ต้องการจะพูดอะไรกันแน่?" เหอเจี้ยนจวินเริ่มหมดความอดทน เขาจ้องมองสาวสวยที่ไม่รู้จักตรงหน้าด้วยสายตาคมกริบ

        หูหลันเยวี่ยไม่ได้สนใจความหงุดหงิดของเหอเจี้ยนจวิน "ฉันเป็นใครไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือ ฉันอยากให้คุณเหอรู้ว่า หญิงสาวที่คุณกำลังจะไปดูตัวด้วยนั้น มีโรคประจำตัวคือฉี่รดที่นอน ถ้าคุณเหอไม่เชื่อ ก็ลองไปสอบถามจากคนที่อยู่ในบ้านพักของผู้อำนวยการเฉินดูก็ได้ค่ะ"

        หูหลันเยวี่ยหายใจเข้าออกเล็กน้อย แล้วกล่าวต่อ "ฉันดูแล้วคุณเหอก็รูปงาม แถมยังเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย หนุ่มๆ ที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมขนาดนี้ อยากจะได้คู่ครองแบบไหนก็ย่อมหาได้ทั้งนั้น ทำไมถึงมีคนแนะนำหญิงสาวที่มีโรคประจำตัวให้คุณด้วย แสดงว่าเขาดูถูกคุณเหอมากเลยนะคะ"

        หูหลันเยวี่ยกล่าวกับเหอเจี้ยนจวินเพียงเท่านี้ แล้วก็เดินไปหาซูเพ่ยอวิ๋นที่รออยู่อย่างรวดเร็ว

        ถึงแม้ว่าแม่สื่อที่ชักนำเหอเจี้ยนจวินกับเฉินเชี่ยนเชี่ยนจะมีลิ้นที่สามารถหว่านล้อมคนได้เก่งกาจเพียงใด ก็ยากที่จะทำให้คนทั้งสองมาลงเอยด้วยกันได้

        เหอเจี้ยนจวินเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย แถมพ่อแม่ก็เป็นผู้บริหารระดับกลางของรัฐวิสาหกิจขนาดใหญ่ ผู้ชายที่มีคุณสมบัติแบบนี้ ไม่ว่าจะอยู่ในยุคสมัยไหน ก็เป็นที่หมายปองในตลาดคู่ครองทั้งนั้น

        เพราะเป็นที่ต้องการในตลาดคู่ครอง เหอเจี้ยนจวินจึงหยิ่งทะนง

        ไม่ว่าโรคประจำตัวของเฉินเชี่ยนเชี่ยนจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ เขาก็ไม่มีทางตกลงที่จะพบกัน

        ซูเพ่ยอวิ๋นไม่ได้สนใจว่าหูหลันเยวี่ยคุยอะไรกับเหอเจี้ยนจวิน

        ต่อมา ซูเพ่ยอวิ๋นจึงพาหูหลันเยวี่ยเยี่ยมชมสถานที่ต่างๆ ในศูนย์กิจกรรมเยาวชน แล้วพาไปพบกับเพื่อนๆ ของเธอ

        หูหลันเยวี่ยใช้ชีวิตมาสองชาติ แต่เพิ่งจะเคยมาศูนย์กิจกรรมเยาวชนเป็นครั้งแรก

        เด็กๆ ที่มีฐานะทางบ้านค่อนข้างดี มักจะมาเรียนพิเศษที่ศูนย์กิจกรรมเยาวชนในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์หรือวันหยุดเทศกาล

        ซูเพ่ยอวิ๋นเห็นว่าหูหลันเยวี่ยเหม่อลอยไป จึงยิ้มแล้วถามว่า "คิดอะไรอยู่เหรอ?"

        หูหลันเยวี่ยรีบเรียกสติกลับคืนมา "หนูกำลังคิดค่ะว่า ต่อไปต้องหาเงินให้ได้มากๆ ในอนาคตจะได้ส่งน้องสาวตัวน้อยมาเรียนพิเศษแบบเด็กในเมืองบ้าง"

        ซูเพ่ยอวิ๋นยิ้มและพยักหน้า "มีพี่สาวอย่างเธอ น้องสาวตัวน้อยของเธอนี่โชคดีจริงๆ"

        ขณะเดินออกจากศูนย์กิจกรรมเยาวชน ซูเพ่ยอวิ๋นก็ชักชวนหูหลันเยวี่ย "ไปนั่งเล่นที่บ้านป้าไหม ถือโอกาสแนะนำลูกสาวให้เธอรู้จักด้วย"

        เมื่อเจอไมตรีจิตอันดีของซูเพ่ยอวิ๋น หูหลันเยวี่ยก็ไม่ได้ปฏิเสธ

        บ้านของซูเพ่ยอวิ๋นอยู่ห่างจากศูนย์กิจกรรมเยาวชนไปสองป้ายรถประจำทาง

        ซูเพ่ยอวิ๋นเป็นผู้บริหารในมหาวิทยาลัย ส่วนสามีของเธอ ฉินหม่านเฉิง ก็เป็นผู้บริหารในหน่วยงานพิเศษแห่งหนึ่ง ทั้งสองจึงต้องใช้ชีวิตอยู่ห่างกัน

        และทั้งสองคนก็มีทั้งลูกชายกับลูกสาวด้วยกัน

        ลูกชาย ฉินเจียเหอ รับราชการทหารอยู่ห่างไกล ส่วนลูกสาว ฉินอวิ๋นเยียน กำลังเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัย

        เมื่อซูเพ่ยอวิ๋นมาถึงบ้าน ก็รีบเรียกฉินอวิ๋นเยียนที่เก็บตัวอ่านนิยายอยู่ในห้องออกมา

        ฉินอวิ๋นเยียนอายุมากกว่าหูหลันเยวี่ยหนึ่งปี และสูงกว่าเธอครึ่งศีรษะ

        หลังจากที่ซูเพ่ยอวิ๋นแนะนำ ฉินอวิ๋นเยียนก็ยื่นมือให้หูหลันเยวี่ยอย่างกระตือรือร้น "ฉันรู้จักเธอนะ เธอเป็นคนบ้านเดียวกันกับแม่ แถมยังเป็นมิตรต่างวัยของแม่อีก ฉันรู้ว่าฉันอายุมากกว่าเธอหนึ่งปี ต่อไปเรียกฉันว่าพี่เยียนก็ได้นะ"

        "สวัสดีค่ะพี่เยียน" หูหลันเยวี่ยจับมือกับฉินอวิ๋นเยียน

        จากการพบปะกันครั้งแรก หูหลันเยวี่ยก็รับรู้ได้ว่าฉินอวิ๋นเยียนเป็นหญิงสาวที่กระตือรือร้นและเปิดเผยเหมือนเด็กผู้ชาย