ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]

        ช่วงกลางวันของสารทฤดูท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆบดบัง พลานุภาพของอากาศร้อนเป็นอย่างยิ่ง พระอาทิตย์แผดเผาส่องกระทบดวงตาของหวังเฮ่าจนต้องหรี่ตาลง หน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อกาฬ

        เขาออกมาจากหมู่บ้านหวังวิ่งเหยาะๆ ตลอดทาง ผ่านตําบลชิงอวี๋ แล้ววิ่งตรงไปข้างหน้าอีกหลายสิบลี้ในที่สุดก็มาถึงโรงรับจํานําของตระกูลเฮ่อในอำเภอเฟิงหยางที่เขาเคยทํางานยามเที่ยงตรง

        โรงรับจํานําไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อห้าปีก่อนหลงจู๊ยังคงเป็นผู้เฒ่าเฮ่อที่ดูซื่อสัตย์และเฉลียวฉลาดเสี่ยวเอ้อร์ยังคงเป็นเฮ่อผิงอันบุตรชายร่างอ้วนโง่เขลาเล็กน้อยของผู้เฒ่าเฮ่อ

        โดยปกติคนจะขาดแคลนเงินกันอย่างหนักในช่วงปลายปีและช่วงเริ่มต้นเข้าสู่วสันตฤดูทำให้มีคนมาจำนำของกับโรงรับจำนำเป็นจำนวนมาก

        ยามนี้เป็นสารทฤดูจำนวนคนที่มาจำนำของมีไม่มาก คนซื้อของเองก็เช่นกัน

        ทว่าผู้เฒ่าเฮ่อมีการจัดการที่เข้มงวดยิ่งแม้ว่าจะไม่มีลูกค้า เขาและบุตรชายก็ยังคงอยู่ในร้าน ไม่ได้กลับบ้านไปพักกลางวัน

        ผู้เฒ่าเฮ่อเอ่ยอย่างประหลาดใจ“นี่ไม่ใช่หวังเฮ่าหรอกหรือ ข้าไม่ได้ตาฝาดไปใช่หรือไม่?”

        “ท่านลุงเฮ่อท่านมิได้มองผิด เป็นข้าเองขอรับ ท่านยังเหมือนกับเมื่อหลายปีก่อนยิ่งมีอายุก็ยิ่งแข็งแรงขึ้น” หวังเฮ่ายิ้มตาหยีเอ่ยคำพูดเยินยอหลายประโยคแล้วเอ่ยถึงจุดประสงค์ในการมาครั้งนี้ “ข้ามาที่โรงรับจํานําเพราะมีเรื่องรบกวนท่านข้ามีเงินไม่มากนัก แต่อยากซื้อเสื้อนวมฝ้ายและผ้าห่มเก่าสำหรับบุรุษ สตรีและเด็กเล็กใช้ในฤดูหนาวจำนวนหนึ่ง”

        ครั้นผู้เฒ่าเฮ่อได้ยินว่าการซื้อขายมาถึงหน้าประตูก็ยิ้มกว้างขึ้นอีกหนึ่งส่วน “คนหนุ่มเช่นเจ้าพอจากไปก็ไปเสียหลายปีพวกข้ายังคิดถึงเจ้าเสมอ ในที่สุดเจ้าก็กลับมาเยี่ยมเยียนแล้ว”

        ผู้เฒ่าเฮ่อมีจรรยาบรรณในอาชีพสูงเขาไม่ถามหวังเฮ่าว่าซื้อเสื้อผ้าเหล่านี้ไปทําสิ่งใดเอ่ยไปพลางโบกมือให้เฮ่อผิงอันที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจไปพลางให้เขาไปหาเสื้อผ้าฝ้ายเก่าที่คลังเก็บสินค้า

        โรงรับจํานําตระกูลเฮ่อของผู้เฒ่าเฮ่อเป็นมรดกตกทอดมาจากบรรพบุรุษและมีมากกว่าหนึ่งแห่ง ในอําเภออื่นๆ ยังมีอีกสองแห่งทว่าสองแห่งนั้นเป็นของเหล่าพี่น้องของผู้เฒ่าเฮ่อ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา

        ผู้เฒ่าเฮ่อเป็นพ่อค้ากิจการขนาดเล็กฉลาดเพียงเล็กน้อยแต่ไม่มีสติปัญญาอันดีเยี่ยม เขาสามารถรักษาให้คงไว้ได้ทว่าไม่สามารถบุกเบิกการค้าได้

        ผู้เฒ่าเฮ่อเข้ามาดูแลโรงรับจํานําแห่งนี้ต่อจากบิดาหลายปีที่ผ่านมาการค้าขายไม่ได้ขยับขยายเพิ่มขึ้นเลย

        หวังเฮ่าเคยเป็นเสี่ยวเอ้อร์ที่โรงรับจํานําอยู่ครึ่งปี

        ในยามนั้นหวังเฮ่าตั้งใจเรียนรู้ในการจำแนกราคาสิ่งของกับผู้เฒ่าเฮ่อยิ่งเขาเป็นคนช่างพูดคุย ขยันขันแข็งและยังรอบคอบ ทํางานในโรงรับจำนำได้ไม่เลวมีหลายครั้งที่เขาพบโอกาสทางการค้าและแนะนําต่อชายชรา แต่น่าเสียดายที่ผู้เฒ่าเฮ่อไม่ยอมรับคำแนะนำจากเขาหลังจากนั้นผู้เฒ่าเฮ่อก็ได้แต่รู้สึกเสียใจในภายหลัง

        “ท่านลุงเฮ่อพอข้าไปเป็นทหาร สองปีแรกก็ไม่ได้กลับมา ปีที่สามจึงได้กลับบ้านเดินทางไปกลับสี่ร้อยลี้ อยู่บ้านได้ไม่กี่วันก็ต้องกลับไปที่ค่ายทหารข้าไม่มีเวลามาเยี่ยมท่านและผิงอันจริงๆปีนี้ข้ากลับจากค่ายทหารก็เพื่อมาแต่งงานขอรับ”

        ผู้เฒ่าเฮ่อหัวเราะเหอๆแล้วเอ่ยว่า “ไม่เลว เจ้าแต่งภรรยาแล้ว!” ยังเอ่ยอย่างภาคภูมิใจอีกว่า “ผิงอันก็แต่งภรรยาแล้วและยังกลายเป็นบิดาแล้วด้วย”

        เฮ่อผิงอันก้มลงหาเสื้อนวมผ้าฝ้ายเก่าในห้องเก็บของด้านหลังได้ยินผู้เฒ่าเฮ่อเรียกชื่อเขาก็รีบวิ่งออกมาระยะห่างของดวงตาทั้งสองข้างของเขากว้างกว่าคนทั่วไปถึงหนึ่งเท่า ดูแล้วตลกเล็กน้อยเขาเงยศีรษะโตๆ ขึ้น เสียงพูดค่อนข้างคลุมเครือ เหมือนอมม่ายหยาถังไว้ในลําคอ “ท่านพ่อท่านเรียกข้าหรือขอรับ?”

        ผู้เฒ่าเฮ่อก็ไม่ได้โกรธยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ข้าบอกว่าเจ้าเป็นบิดาคนแล้ว!”

        “ข้ามีบุตรชายแล้ว”เฮ่อผิงอันยื่นนิ้วมือสองนิ้วไปทางหวังเฮ่า เอ่ยเสียงดังว่า “บุตรชายสองคน!”

        “ผิงอันยินดีกับเจ้าด้วย!” หวังเฮ่าอวยพรออกมาจากใจจริง “ท่านลุงเฮ่อ ยินดีกับการเป็นท่านปู่ด้วยขอรับ”

        ผู้เฒ่าเฮ่อแหงนหน้าขึ้นหัวเราะเสียงดังเริ่มเอ่ยชมหลานชายอย่างไม่รู้จบ “หลานชายสองคนของข้าฉลาดยิ่งนัก หน้าตาก็ดีดวงตาก็งดงาม ใบหูก็งาม อายุหนึ่งขวบกว่าก็พูดเก่งแล้ว...”

        หวังเฮ่ามีเวลาไม่มากไม่อาจอยู่ที่นี่ได้นาน จึงได้แต่เอ่ยขัดจังหวะว่า “ท่านลุงเฮ่อครั้งนี้ข้ามาอย่างเร่งรีบ ทำให้ไม่อาจไปเยี่ยมหลานชายทั้งสอง คราวหน้าเมื่อข้ามีโอกาสต้องไปเยี่ยมอย่างแน่นอนข้าต้องรีบเดินทาง รบกวนท่านกับผิงอันช่วยเลือกเสื้อผ้าเก่าๆ แต่สภาพดีให้จำนวนหนึ่งด้วยขอรับ”

        “เช่นนั้นเจ้าไปเลือกกับข้าที่ด้านหลัง”ผู้เฒ่าเฮ่อพาหวังเฮ่าเข้าไปในห้องเก็บของที่มีสินค้าเก่ากองเป็นภูเขา “กำลังเข้าสู่ฤดูหนาวแล้วข้าตั้งใจเก็บรวบรวมเสื้อกันหนาวเหล่านี้จากสถานที่ต่างๆ นี่เป็นสินค้าที่เพิ่งมาถึงเมื่อสองวันนี้เจ้าโชคดีนัก มาได้ทันเวลาพอดี”

        หวังเฮ่ามีประสบการณ์มากมายในการเลือกเสื้อผ้าไม่นานก็เลือกเสื้อนวมฝ้าย กางเกงผ้าฝ้ายเก่าสำหรับคนทุกเพศทุกวัยที่นำไปซักตากให้แห้งก็สามารถสวมใส่ได้ออกมาสิบกว่าตัวยังมีผ้าห่มหลายผืน ให้ผู้เฒ่าเฮ่อคํานวณราคาแล้วให้เฮ่อผิงอันนำเชือกป่านมาผูกอย่างระมัดระวังและซื้อเกวียนล้อเดียวสภาพใหม่หกส่วนจากโรงรับจํานํา นำสิ่งของทั้งหมดใส่บนเกวียน

        เขาซื้อของที่โรงรับจำนำตระกูลเฮ่อไปมากมายขนาดนี้ใช้เงินทั้งหมดแปดร้อยเหรียญทองแดง ซึ่งคุ้มค่ากว่าการซื้อใหม่ยิ่ง

        “เจ้าอยู่ในค่ายทหารก็ตั้งใจทำหน้าที่ให้ดีไม่แน่ว่าอาจจะได้เป็นทหารของทางการก็ได้!” ผู้เฒ่าเฮ่อรู้ว่าหวังเฮ่าได้สร้างความดีความชอบก็แอบทอดถอนใจบุตรชายผู้โง่เขลาของตนต่างจากหวังเฮ่ามากเกินไป ทว่าเมื่อคิดอีกทีหวังเฮ่าไม่มีบุตรชาย จุดนี้เทียบกับบุตรชายโง่เขลาของเขาไม่ได้ ทันใดนั้นในใจก็สงบลงแล้ว

        เฮ่อผิงอันช่วยหวังเฮ่าเข็นเกวียนล้อเดียวออกจากประตูอำเภอและยังเดินต่อไปอีกสองลี้ในปีนั้นตอนที่หวังเฮ่าทํางานในโรงรับจํานําเขาไม่เคยรังแกเฮ่อผิงอันที่สติปัญญาต่ำ ยังสอนเฮ่อผิงอันให้รู้อักษรและคิดเลขอย่ามองว่าเฮ่อผิงอันโง่เขลา แต่เขาจําได้เสมอว่าหวังเฮ่าเป็นคนที่ดีต่อตนจากใจจริง

        หวังเฮ่าบอกลาเฮ่อผิงอันจากนั้นก็เข็นเกวียนล้อเดียวสาวเท้าก้าวใหญ่ไปตามทาง

        จุดหมายที่เขาจะไปคือหมู่บ้านเสี่ยวเฉวียน

        จากหมู่บ้านหวังถึงหมู่บ้านเสี่ยวเฉวียนเป็นระยะทางเจ็ดสิบลี้ยามนี้เขาเดินมาได้ห้าสิบลี้แล้ว

        เนื่องจากมีถนนบนภูเขาสิบกว่าลี้เขาเข็นเกวียนล้อเดียวย่อมเดินทางไม่สะดวก ดังนั้นความเร็วของเขาจึงเร่งขึ้นอีกเร็วกว่าคนหนุ่มสาวที่เดินด้วยตัวเปล่าเสียอีก

        เดินต่ออีกห้าลี้ก็มาถึงตำบลสุดท้ายที่ต้องผ่านไปยังหมู่เสี่ยวเฉวียนเขาหาโรงเตี๊ยมเล็กๆ ของที่นี่แล้วสั่งน้ำชาร้อนสองชาม จากนั้นก็กินซาลาเปาสิบลูกไข่เป็ดสองฟองที่นำมาจากบ้านกับน้ำชา นั่งพักให้หายเหนื่อยหนึ่งเค่อแล้วซื้อเนื้อหมูยี่สิบกว่าจิน เกลือห้าจิน และน้ำตาลห้าจินจากถนนใช้เงินไปสามร้อยกว่าเหรียญทองแดง

        ด้วยเหตุนี้เองเขาใช้เงินหนึ่งตำลึงและอีกหนึ่งร้อยกว่าเหรียญทองแดง เพื่อซื้ออาหารและเสื้อผ้าจนเต็มเกวียน

        “ท่านลุงถนนสายนี้มุ่งไปสู่หมู่บ้านเสี่ยวเฉวียนใช่หรือไม่ขอรับ?” หวังเฮ่าไม่เคยมาที่หมู่บ้านเสี่ยวเฉวียนครั้งนี้ถือเป็นครั้งแรกของเขา ทว่าขอเพียงยินยอมถามตนเชื่อว่าจะได้คำตอบอย่างแน่นอน

        เขายืนอยู่ตรงสี่แยกของถนนสายหลักสอบถามมาแล้วสี่คนล้วนไม่ได้คำตอบ

        ชายชราร่างผอมหาบไม้คานเปล่าผู้หนึ่งเอ่ยตอบด้วยความหวังดีว่า “เจ้าหนุ่ม เจ้าจะไปหมู่บ้านเสี่ยวเฉวียนหรือ? ที่นั่นไกลยิ่งจากถนนสายนี้ตรงไปข้างหน้าก็เป็นทางบนภูเขาแล้ว ต้องข้ามเขาสองลูกเจ้าเข็นเกวียนคงต้องเร็วขึ้นสักหน่อยมิฉะนั้นถึงตอนกลางคืนจะมีสัตว์ป่าออกมากินคน”

        “ขอบคุณท่านลุง!”ครั้นหวังเฮ่าได้ยินว่าต้องข้ามภูเขาใหญ่สองลูก ยามกลางคืนมีสัตว์ป่าออกหากินก็ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวแต่อย่างใด ยังคงเข็นเกวียนล้อเดียวมุ่งไปข้างหน้า

        เส้นทางบนภูเขาขรุขระโชคดีที่มีถนน และความกว้างของถนนเกือบจะไม่พอให้เกวียนผ่านไปได้

        ก่อนมาหวังเฮ่าได้สอบถามผู้เฒ่าหวังและหวังจื้อที่เคยมาที่หมู่บ้านเสี่ยวเฉวียนแล้วสองครั้งอย่างชัดเจนทางบนภูเขาสายนี้สามารถแบกเกี้ยวและเข็นเกวียนผ่านไปได้

        เห็นว่าภูเขาไม่สูงนักแต่ระยะทางปีนขึ้นมากลับไกลยิ่งหวังเฮ่าใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วยามจึงข้ามภูเขาลูกแรกได้ เหลือบมองเห็นพระอาทิตย์กําลังจะตกดินเขาก็ไม่กล้านั่งพัก รีบออกเดินทางต่อ

        จะว่าไปแล้วก็บังเอิญนักขณะปีนภูเขาลูกที่สอง ก็เห็นคนเดินลงมาจากเขาพอดี