บทที่ 1 จุดเริ่มต้น
‘พี่เหนือคะ เสื้อตัวนี้น่ารักไหมคะ’
‘น่ารักครับ เหมาะกับน้องดานะ เอาไหม พี่ซื้อให้’
‘ขอบคุณนะคะ พี่เหนือน่ารักกับน้องดาที่สุดเลย’
นั่นคือคลิปเสียงบทสนทนาระหว่างพี่เหนือกับเด็กคนนั้น ดารินหรือ น้องดา น้องข้างบ้านที่ไม่ได้อยากเป็แค่น้อง คลิปเสียงเหล่านี้ส่งมาหาฉันเกือบจะทุกวัน แรก ๆ ก็ไม่ได้คิดอะไรหรอก แต่พอนานวันเข้าที่ต้องได้ ฟังแบบนี้แทบทุกวัน มันก็ไม่ไหวปะ ใครไม่หึงก็บ้าแล้ว
มีใครบ้างจะใจดีให้แฟนอยู่กับผู้หญิงคนอื่น?
เขาบอกไม่ได้คิดอะไร แค่เอ็นดูเหมือนน้องสาว แต่นี่มันมากไปไหม ลืมนัดฉันแล้วพาเด็กคนนั้นไปเที่ยวแบบนี้มันใช้ได้เหรอ หรือเห็นว่าฉันไม่ว่าอะไรเขาเลยได้ใจ จะต้องร้ายใช่ไหม... พี่เหนือคนดีคนเดิมของฉันถึงจะกลับมา
เหนื่อยเหมือนกันนะที่ต้องคอยตามตลอดแบบนี้ ผลัดนัด มาสาย เมื่อก่อนโคตรจะตรงเวลา เผลอ ๆ มาก่อนฉันด้วยซ้ำ เดี๋ยวนี้สิหน้ามือกับหลังมือเชียว หรือจะเป็เหมือนที่คนเขาว่า แรก ๆ อะไรก็ดี ผ่านไปสักพักก็จะถึงจุดอิ่มตัว หรือที่ใคร ๆ เรียกว่า หมดโปร
ฉันกับพี่เหนือก็คบกันมานานแล้วนะคะ ประมาณหนึ่งปีได้แล้ว เราคบกันก่อนที่พี่พายุจะขอน้ำมนตร์เป็แฟนอีก พูดไปก็อิจฉาเพื่อนคนนี้เหมือนกันนะ เพราะพี่พายุเขาน่ารักมากจริง ๆ เสมอต้นเสมอปลายตลอด ถ้าพี่เหนือเป็แบบนั้นบ้างก็คงดี
เฮ้อ คิดแล้วก็เศร้า แบบนี้ต้องหาที่ระบายความเครียด ในเมื่อวันนี้ เขาผิดนัดฉัน ฉันก็จะทำตัวโสดหนึ่งวันแล้วกัน ก่อนอื่นต้องโทรนัดแนะหาเพื่อนไปด้วยก่อน
ตืด... ตืด... ตืด...
“ว่า” รอไม่นานปลายสายก็กดรับ
“ไปเที่ยวกัน ฉันเบื่อ”
“พี่เหนือผิดนัดอีกแล้วเหรอ”
“อืม”
“โอเค ที่ไหนล่ะ”
“ทีผับแล้วกันแก แค่แกกับฉันสองคนก็พอ คนอื่นปล่อยให้หวานกับ แฟนไป”
“โอเค แล้วเจอกัน ฉันจะรีบไป” ว่าจบก็วางสายไป
คนที่ฉันโทรไปคุยด้วยคือเพื่อนฉันเอง น้ำพิ้งค์ ที่เลือกชวนยายพิ้งค์ไปเพราะมันไม่ค่อยมีปัญหากับคู่ตัวเอง ส่วนเพื่อนอีกสองคน น้ำมนตร์กับ น้ำหวานไม่ต้องพูดถึง พี่เหนือกับพี่ดินหวงยิ่งกว่าจงอางหวงไข่ ฉันไม่อยากชวนพวกมันสองคน เพราะถ้ามันมาแฟนมันก็ต้องมา และพี่เหนือก็ จะตามมาด้วย ฉันไม่อยากเจอเขาตอนนี้ มันยังไม่พร้อมจริง ๆ
ไม่อยากทะเลาะกับเขาด้วย เขาหวงฉันนะ ห้ามฉันเที่ยวผับ มันก็ดีอยู่หรอก ถ้าเขาไม่เอาเวลาที่ควรจะเป็ของฉันไปอยู่กับเด็กนั่น ไม่รู้ว่าน้องแบบไหนถึงได้ดูเอาใจใส่นัก
ช่างเื่นั้นเถอะ ฉันไว้ใจเขา ไว้ใจว่าเขาไม่มีทางหักหลังฉัน แม้ว่า ่หลัง ๆ เราสองคนจะห่างกันไปบ้างก็ตามที
เอาเป็ว่าวันนี้ฉันจะปลดปล่อยความเศร้าให้เต็มที่เลย
T ผับ
แสง สี เสียง บรรยากาศที่เหล่าผีเสื้อราตรีทั้งหลายชอบนักหนา บัดนี้น้ำทิพย์คนนี้ได้มาถึงแล้วค่า.. ผับนี้เป็ผับเปิดใหม่ย่านใจกลาง กรุงเทพ ฉันจึงเลือกมาที่นี่เพราะจะปราศจากคนรู้จักคุ้นเคย ที่ข่าวการเที่ยวผับของฉันจะล่วงรู้ถึงหูพี่เหนือ
ถึงแม้จะเป็ผับที่เปิดใหม่ได้ไม่นาน แต่นักท่องเที่ยวที่นี่ก็เยอะใน ระดับหนึ่ง ภายในผับถูกจัดสันปันส่วนเป็อย่างดี ฉันชอบการออกแบบของที่นี่อย่างหนึ่ง ด้านนอกตัวผับจะถูกจัดเป็ร้านนั่งชิลล์ เหมาะสำหรับนั่งฟังเพลงเพลิน ๆ สบาย ๆ ส่วนด้านในจะเหมาะสำหรับกลุ่มคนที่ ้าเต้นหรือมาปลดปล่อย โดยเฉพาะโซนหน้าเวทีที่ดูจะคึกคักเป็พิเศษ
จุดขายของร้านและผับแต่ละที่นอกจากจะเป็การออกแบบ ร้าน สวย บริการดีแล้ว ที่ขาดไม่ได้เลยคือเสียงเพลงและนักดนตรี ร้านไหนพนักงานและนักดนตรีหน้าตาดี ร้านนั้นคนจะเยอะเป็พิเศษ และใช่ค่ะ ร้านนี้ก็เช่นกัน นักดนตรีหล่อมาก พนักงานชายหญิงก็หน้าตาดีทั้งร้าน รวม ๆ แล้ว ถือเป็ร้านที่เหมาะกับการมาเที่ยวอย่างมาก
มาครั้งแรกก็ติดใจซะแล้ว แบบนี้คงต้องมาบ่อย ๆ หึ!
“โซนไหนดีครับ”
“ด้านนอกแล้วกันค่ะ”
“เชิญด้านนี้เลยครับ รับอะไรเป็พิเศษไหมครับ”
“ไม่ค่ะ แค่เปิดโปรธรรมดาก็พอ ขอแก้วสองใบนะคะ”
“ครับ รอสักครู่นะครับ”
พนักงานร้านเข้ามาแนะนำและพาฉันมายังโต๊ะที่้า ก่อนจะสอบถามเกี่ยวกับพวกเครื่องดื่มนิดหน่อย แล้วแยกตัวออกไป ฉันละสายตาไปมองดูเหล่าผีเสื้อราตรีที่มาท่องเที่ยวทั้งหลายและมองไปยังประตูทางเข้าว่าเมื่อไหร่เพื่อนของฉันจะมาเสียที
รอไม่ถึงห้านาทีโปรเครื่องดื่มที่ฉันเปิดก็ถูกนำมาเสิร์ฟพร้อมกับแก้วสองใบ พนักงานจัดการตักน้ำแข็งใส่แก้วให้ฉันหนึ่งแก้วและรินเบียร์ให้ฉันด้วย
โปรที่นี่ราคาไม่แพง โปรธรรมดาเพียงแค่สามร้ายเก้าสิบเก้าบาท จะได้เบียร์มาสามขวด ถ้าอยากได้เครื่องดื่มนอกจากนี้เพิ่มเติมก็สั่งพนักงาน ราคาแต่ละอย่างก็จะแตกต่างกันไปด้วยเช่นกัน ถูกหรือแพงก็ขึ้นอยู่กับเครื่องดื่มนั้น
ที่ขาดไม่ได้ก็คงจะเป็เด็กนั่งดริ๊งก์ ย้ำว่าดริ๊งก์จริง ๆ เพราะที่ร้านไม่มีนโยบายขายบริการ พนักงานที่นี่ก็มีแต่เกรดดี ๆ ส่วนใหญ่ก็จะเป็นักศึกษาที่มาหารายได้ระหว่างเรียน น้องพนักงานบอกฉันว่าเด็กเสิร์ฟผู้หญิงส่วนใหญ่จะเป็นักศึกษา ส่วนเด็กนั่งดริ๊งก์จะเป็คนที่ทำอาชีพนี้อยู่แล้ว ซึ่งจะขึ้นชื่อเื่จริตจะก้านการอ้อนขอทิปจากแขก เสน่ห์แพรวพราวและที่สำคัญคอต้องแข็ง ถ้าคอไม่แข็งนี่เจอไปห้าดื่มสิบดื่มก็น็อคแล้ว
ปึก!
แก้วสีอัมพันที่บรรจุเบียร์ไว้ ถูกฉันยกกระดกดื่มครั้งเดียวเสียหมดแก้ว ก่อนจะวางมันลงที่โต๊ะและรินเบียร์ในขวดใส่ไว้อีกครั้ง
“เดี๋ยวค่ะ ปกติที่นี่คนเยอะแบบนี้ไหม”
“เป็แบบนี้ทุกวันค่ะลูกค้า ยิ่งวันศุกร์กับเสาร์คนจะเยอะเป็พิเศษ เนื่องจากเป็วันหยุดค่ะ”
“อ๋อ เป็ผับเปิดใหม่ที่ได้รับการตอบรับจากนักท่องเที่ยวอย่างดีเลยนะ”
“ค่ะลูกค้า ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัวก่อนนะคะ” พนักงานบอกฉันก่อนจะรีบขอตัวออกไป ฉันหันไปมองด้านในโซนหน้าเวทีอีกครั้ง ที่ตอนนี้ขาแดนซ์ทั้งหลายได้จับจองพื้นที่เต้นกันอย่างเมามันพลอยทำให้ฉันรู้สึกสนุกไปกับคนเ่าั้ด้วย
“เฮ้ ยายทิพย์มองเพลินเลยนะ”
“กว่าจะมา”
“อย่าให้พูดเลย นู่น!” ฉันมองไปตามสายตาของยายพิ้งค์ ก่อนจะเห็นพี่วินเดินเข้ามา
“ทำไมมาด้วยล่ะ บอกแล้วนี่ว่าแค่สองคน” ฉันถามเพื่อนอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์
“ขืนไม่ให้มาด้วยกลับไปฉันก็ตายน่ะสิ”
“...”
“ไม่ต้องทำหน้ายุ่งหรอก ฉันคุยแล้วเขาไม่บอกพี่เหนือหรอกน่า” คำพูดของยายพิ้งค์ทำให้ฉันรู้สึกเบาใจขึ้นมานิดหนึ่ง แค่นิดเดียวจริง ๆ
“สวัสดีครับน้องทิพย์ ไม่ชวนเลยนะ”
“หึ นี่ขนาดไม่ชวนพี่วินยังมาเลยค่ะ”
“เจ็บนะครับเนี่ย” หลังถูกพี่วินตัดพ้อ ฉันก็หัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะสั่งพนักงานให้เอาแก้วมาเพิ่ม
เราทั้งสามคนนั่งดื่มเบียร์สามขวดหมดไปอย่างรวดเร็ว และสั่งมาเพิ่มอีกสองถึงสามชุด ต่างคนก็ต่างคุย ส่วนใหญ่จะเป็เื่จิปาถะในชีวิตซะมากกว่า
“แล้วนี่ขึ้นปีสองเป็ยังไงบ้างครับ เรียนหนักไหม”
“ไม่เท่าไหร่ค่ะพี่วิน ยังสบาย ๆ อยู่”
“แล้วพี่วินล่ะคะ ขึ้นปีสี่แล้วแถมยังต้องฝึกงานมีเวลามาเฝ้าเพื่อนทิพย์เหรอคะ”
“คนของใจนี่ครับ ไม่มีก็หาเวลามีจนได้แหละ” พี่วินตอบฉันยิ้ม ๆ พลางหันไปมองหน้ายายพิ้งค์ด้วยสายตาที่อบอุ่นอ่อนโยน
“...” ฉันมองเขาทั้งสองคนด้วยแววตาเศร้าเล็กน้อย ทำไมเพื่อนฉันทั้งสามคนถึงมีแฟนที่น่ารักจังนะ แล้วทำไมแฟนฉันถึงได้แตกต่างออกไปแบบนี้
เพียะ!
“นี่แน่ พูดอะไรไม่คิด”
“เจ็บนะครับ ตีพี่ทำไมเนี่ย พี่พูดความจริงนะ”
“ก็พี่...”
“ไม่เป็ไรหรอกน่าพิ้งค์ พี่วินเขาก็พูดถูกของเขา” ฉันเอ่ยห้ามเมื่อเพื่อนตัวดีดูจะไม่พอใจที่พี่วินพูดออกมาแบบนั้น ในใจมันคงดีใจแหละ แต่ด้วยสถานการณ์ของฉันตอนนี้ทำให้มันไม่แสดงอาการมาก
“พี่ขอโทษนะครับ คือพี่ไม่ได้ตั้งใจ”
“คิดมากน่าพี่วิน แกก็ด้วยเลิกเขม่นพี่วินได้แล้ว” ฉันพูดยิ้ม ๆ เพื่อให้ทั้งสองคนสบายใจ
“ทิพย์ ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว พี่ขอถามอะไรหน่อยสิ”
“คะ” ฉันมองพี่วินด้วยความสงสัย
“ไอ้เหนือเพื่อนพี่มันผิดนัดเราอีกแล้วเหรอ”
“ค่ะ อีกแล้ว”
“พี่ขอโทษแทนมันด้วยนะ มันคงยุ่ง”
“ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะพี่ไม่ได้ผิดอะไร และเ้าตัวคงจะยุ่งมาก ถึงได้มีเวลาพาน้องข้างบ้านไปเดินห้าง”
“น้องข้างบ้าน ดาริน?”
“ค่ะ เด็กคนนั้นแหละ ที่ทำให้เขาผิดนัดทิพย์” จบคำพูดฉันพี่วินก็เงียบไป ส่วนฉันก็กินเบียร์หมดไปอีกแก้ว
“แล้วทิพย์รู้ได้ยังไงว่ามันพาดารินไปเดินห้าง”
“จะไม่รู้ได้ยังไงล่ะคะ เด็กนั่นส่งคลิปเสียงมาให้วันนี้แบบสด ๆ
ร้อน ๆ เลย”
“เฮ้อ มันคงไม่ได้คิดอะไรหรอกมั้งครับ น่าจะเอ็นดูเหมือนน้องเหมือนนุ่ง”
“แต่จะเอ็นดูแค่ไหนก็ไม่ควรเทนัดแฟนตัวเองแล้วไปกับคนอื่นไหม” ยายพิ้งค์ว่าให้อย่างฉุน ๆ กับการกระทำของพี่เหนือ
“ช่างเขาเถอะค่ะ เขาบอกว่าเป็น้องก็เป็น้อง ที่สำคัญทิพย์เชื่อใจเขา แต่ถ้าวันไหนเขาทำให้ทิพย์หมดความเชื่อใจ ทิพย์ก็จะไม่เอาเขาแล้วเหมือนกัน จะรักชอบแค่ไหนทิพย์ก็จะตัดทิ้ง”
“เอ่อ ครับ”
“กินเบียร์เถอะค่ะ วันนี้เรามาปลดปล่อย อย่าให้เื่ไร้สาระพาเรากร่อยเลย”
หลังจากจบคำพูดของฉัน ก็ไม่มีใครพูดถึงเื่นี้อีก รู้สึกว่ายายพิ้งค์กับพี่วินจะพยายามชวนฉันคุยแต่เื่ตลก ๆ นะ ซึ่งมันก็ดี เพราะมันทำให้ฉันลืมเื่พี่เหนือไปได้ชั่วคราวเหมือนกัน
“จะเที่ยงคืนแล้วเรากลับกันเลยไหมครับ เดี๋ยวจะดึกไปกว่านี้”
“ดีค่ะ”
เวลาล่วงเลยมาจนเกือบจะเที่ยงคืน เราใช้เวลาอยู่ที่ร้านเกือบสามชั่วโมง เพราะตอนฉันมาถึงก็สามทุ่มแล้ว เมื่อได้เวลาสมควรแล้วพี่วินก็ชวนกลับ ฉันแยกย้ายกับทั้งสองคนเพราะขับรถมาเอง
ใช้เวลาไม่นานก็ถึงคอนโด ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาในห้องก็ต้องแปลกใจเพราะไฟในห้องถูกเปิดอยู่ ห้องทั้งห้องสว่างจ้า แปลกใจได้ไม่นานก็รู้เหตุผลว่าทำไมไฟถูกเปิดอยู่เช่นนี้
ร่างหนาที่คุ้นเคยของผู้ชายที่ฉันรัก ที่เป็แฟนของฉันนั่งอยู่บนโซฟากลางห้อง พร้อมหันมามองฉันด้วยสายตาเยือกเย็น ก่อนจะเปลี่ยนเป็โทสะ สายตาที่ทอดมาราวกับมีเปลวเพลิงลุกโชติ่อยู่ในนั้น หากแต่ฉันไม่สนใจยังคงถอดรองเท้าไปเก็บเข้าชั้นอย่างปกติ ก่อนจะเดินแยกเข้าห้องนอนเพื่อไปอาบน้ำ
“อย่าเดินหนีพี่นะทิพย์ ไปไหนมา” ฉันถอนหายใจออกมาเบา ๆ กับคำถามของคนที่เดินตามเข้ามาทีหลัง
“ตอบสิ ไม่ใช่ถอนหายใจแบบนี้”
“ไปเที่ยวค่ะ”
“พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามไปเที่ยวกลางคืน ทำไมไม่ฟังกันบ้างวะ แล้วดูสิเนี่ย ไปก็ไม่บอก รู้ไหมว่าพี่เป็ห่วงแค่ไหน”
“แล้วทีพี่ล่ะคะ เทนัดเราทำไมพี่ไม่บอกทิพย์ ปล่อยให้ทิพย์นั่งรอเป็ชั่วโมง แล้วตัวเองพาผู้หญิงคนอื่นไปเดินห้าง แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนคะ”
ฉันกับเขาต่างฝ่ายต่างจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ฉันไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่หรอกนะ แต่ฉันจะไม่ยอมถูกว่าฝ่ายเดียวแน่ ถ้าผิดมันก็ผิดที่เขานั่นแหละ
“พี่ขอโทษ แต่มันจำเป็ ที่สำคัญแบตโทรศัพท์พี่หมด”
“ค่ะ” ฉันตอบรับก่อนจะเดินหนีเขา
“ทิพย์อย่าเดินหนีพี่ มาคุยกันให้รู้เื่”
“เฮ้อ มีอะไรก็ว่ามาค่ะ ทิพย์เหนื่อยอยากนอนพัก”
“ต่อไปนี้ห้ามไปเที่ยวกลางคืนอีก ถ้าไปต้องบอกพี่ก่อนทุกครั้ง”
“ไม่จำเป็”
“ทิพย์!”
“ถ้าพี่เหนืออยากให้ทิพย์บอกและเลิกเที่ยว พี่เหนือก็เลิกยุ่งกับเด็กคนนั้นสิคะ ทำได้ไหมล่ะ” ฉันตอบเขาก่อนจะมองเขาด้วยความท้าทาย
“นั่นน้องพี่นะทิพย์ อย่ามาหึงไม่รู้เื่”
“น้องเหรอคะ ถามเด็กนั่นหรือยังว่าอยากเป็แค่น้องหรือเปล่า พี่ก็ไม่ใช่คนโง่นะทำไมแค่นี้ดูไม่ออก”
“ทิพย์!”
“ทำไมคะ หรือว่ามันเด็กกว่า พี่ถึงยอมผิดนัดทิพย์หลาย ๆ ครั้ง เพื่อไปยู่กับมัน” บอกตรง ๆ ว่าตอนนี้อารมณ์ฉันไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว คิดว่าจะทนได้ แต่พอพูดขึ้นมามันก็ใจเย็นไม่ได้จริง ๆ
“พี่บอกแล้วไงว่าเป็แค่น้อง ไม่ไว้ใจกันเลยหรือไง”
“น้องบ้าอะไร จะไปไหนมาไหนบ่อยด้วยกันขนาดนั้น เทนัดแฟนตัวเองเพื่อไปกับคนที่เรียกว่าน้องเหรอ แบบนี้คงไม่เรียกน้องแล้วมั้ง น่าจะพี่น้องท้องชนกันมากกว่า”
“ทิพย์!”
“ทำไม พูดความจริงแล้วรับไม่ได้เหรอคะ ถ้าพี่อยากให้ทิพย์เลิก เที่ยว พี่ก็ต้องเลิกยุ่งกับเด็กนั่น พี่ควรรู้ว่าควรให้ความสำคัญกับใครนะคะ ระหว่างแฟนอย่างทิพย์ หรือน้องอย่างมัน!”
“...”
“แต่ถ้าติดใจยังอยากคั่วมันอยู่ก็ได้นะคะ ทิพย์จะได้ไปเอง ทิพย์เหนื่อยที่ต้องมาคอยตามพี่แบบนี้”
“ไปกันใหญ่แล้วทิพย์ มันไม่ใช่แบบนั้น”
“ไม่ใช่แบบนั้นแล้วแบบไหนล่ะคะ ในเมื่อการกระทำของพี่มันทำให้ทิพย์คิดแบบนั้นอะ หรือพี่จะปฏิเสธว่าที่ทิพย์พูดมันไม่จริง อ้อ พี่ควรจะรู้เอาไว้อย่างนะคะ เด็กนั่นมันไม่ได้ใสอย่างที่พี่คิดหรอก เลิกโอ๋มันได้แล้ว!”
“ทิพย์! ถ้ายังใจร้อนอยู่แบบนี้พี่ว่าเราอย่าพึ่งคุยกันเลยดีกว่า ไว้ใจเย็นเมื่อไหร่ เราค่อยมาคุยกัน” พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไป คงกลับไปห้องเขานั่นแหละ แต่อยู่ชั้นบนสุด ใช่ค่ะเราอยู่คอนโดเดียวกันแต่คนละห้อง บางวันเราก็นอนที่ห้องฉันบางวันเราก็ไปนอนที่ห้องเขา แต่คราวนี้คงนอนกันคนละห้อง
พูดแล้วก็โมโห ปากบอกไม่ได้คิดอะไรแค่น้องสาว แต่การกระทำของเขาโคตรจะสวนทางกับสิ่งที่เขาพูดเลย ใครใจเย็นลงก็บ้าแล้ว
ที่สำคัญตัวเขาก็ฉลาด ดูไม่ออกบ้างหรือไงว่าเด็กนั่นมันคิดอะไรอยู่ เหอะ หมั่นไส้!
1K
