บทที่4 ถนนหนอถนน
เฮ่อ! ทำไมพวกพี่เข้ายังไม่มากันซักที่ นานมาก…!
แจ็คขับรถมารอที่จุดนัดพบเป็เวลากว่าครึ่งชั่วโมงแต่ก็ยังไม่มีใครออกมาเลยเขามองไปที่นาฬิกาในรถพบว่าเหลือเวลาที่นัดไว้อีก15นาทีเท่านั้นแจ็คได้แต่ภาวนาให้พวกพี่เขารีบมาเพราะถ้าเขาขับรถออกไปตอนนี้เขาต้องตายแน่ๆเขาไม่มีทั้งอาหารและความสามารถแบบพวกพี่เขาแถมเขายังจำถนนหนทางในเมืองไม่ได้อีกด้วย
แจ็คยังจำได้ดีว่าตอนที่เกิดเหตุการณ์ใหม่ๆถ้าเขาไม่ได้นุ๊กช่วยเหลือไว้เขาก็คงกลายเป็พวกซอมบี้ไปแล้วตอนนั้นมันน่ากลัวจริงๆ
ไม่นานแจ็คก็เห็นนุ๊กและวิทย์กำลังวิ่งเข้าเขากดแตรแล้วะโเรียกพวกเขา
“พี่นุ๊ก พี่วิทย์ ทางนี้พี่...!”
แต่วิทย์กับนุ๊กไม่ได้มากันแค่พวกเขาข้างหลังพวกเขายังมีกลุ่มฝูงซอมบี้วิ่งตามมากันเป็จำนวนมาก
“ไอ้นุ๊ก เร็วหน่อยโว้ย พวกเวรนี้แม่งตามมากันเต็มเลย”
“เชี้ย ก็มึงนั้นและพาพวกมันตามมากัน มึงเล่นเผาทั้งหอสมุดเลย”
“ห่าเอ้ย! ทำไงได้ว่ะเยอะขนาดนี้ก็ต้องใช้วิธีพิเศษกันหน่อยล่ะจะให้กูไปสู้กับพวกมันตัวๆก็ใช้เื่ เร็วเข้า..!กูเห็นรถไอ้แจ็คแล้วไม่เกิน200 เมตรน่าจะถึง”
ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงที่รถของแจ็คทั้งคู่โยนข้าวของใส่ไว้หลังกระบะรถจนหมดแล้วรีบขึ้นรถอย่างรวดเร็ว
“ไอ้แจ็ค ออกรถเร็ววว”
บรึน...!
“จัดไป! พี่ผมรอพวกพี่นานมากเลยนึกว่าจะไม่มากันแล้ว”
พวกเขาทั้ง3 รีบหลบหนีออกจามหาลัย
.
พอขับไปได้สักพักแจ็คก็ถามขึ้นมา
“พี่พวกเราจะไปไหนกันผมไม่ค่อยรู้เส้นทางนะ”
วิทย์หันมามองนุ๊กที่นั้งอยู่หลังคนขับ
“เอาไงไอ้นุ๊กมึงมีไรจะเสนอไหม”
“มึงก็รู้แม่กูอยู่ต่างประเทศบ้านกูก็ไม่มีใครอยู่ กูคงไม่บอกให้ไปหลบบ้านกูหรอกอาหารน้ำกูยังซื้อกินเอาเลยของในบ้านแทบจะไม่มีห่าอะไรเลยถึงจะมีของที่พวกเราเอามาก็พอแค่ได้กินแต่ไม่ปลอดภัย”
วิทย์หันกลับไปถามแจ็ค
“แล้วเอ็งล่ะแจ็ค”
“เออ บ้านผมอยู่ที่พิษณุโลกพี่จะไปไหม”
เอางั้นไปบ้านพี่ก่อนแล้วเราค่อยมาตัดสินใจกันอีกที่บ้านพี่ไม่ไกลจากมหาลัยเท่าไร
“เอางั้นก็ได้พี่ แต่น้ำมันมันจะหมดแล้วเราคงต้องแวะปั๊มกันซักที่แล้วล่ะครับ”
“โอเค ใกล้ถึงแล้วเอ็งชะลอลงก่อนอย่าพึงเข้าไปเราไม่รู้ว่าข้างไหนปั๊มมันจะมีซอมบี้เหมือนในมหาลัยหรือเปล่า”
“ครับ”
แล้วแจ็คก็ขับรถต่อไปเขาคิดว่ายังพอมีความหวังอยู่ถ้าเขายังตามพวกพี่เขาไป
“เออไอ้วิทย์มึงบอกว่าจะไปหาข้อมูลข้างนอกได้เื่อะไรบ้างว่ะ?”
“หึ ข้อมูลพูดแล้วขึ้นเลย มึงรู้ไม่ทำไม่กูถึงเผาหอสมุดตอนแรกกูก็เข้าไปหาข้อมูลแบบเท่หล่อๆกูกำลังจะเปิดคอมพิวเตอร์อยู่แล้วแต่มึงรู้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น?”
“เชี้ย กูจะไปรู้กับมึงไม่ลีลาจริงเลยมึงนี้”
“เฮ้อ ขำๆอย่าเครียดไปเลย โลกมันวิปริต เราอย่าไปวิปริตตามมันกูบอกก็ได้ไฟฟ้าแม่งเสือกดับไม่รู้ทำไมเหมือนกันกูก็เลยยังไม่ได้เปิดห่าเหวอะไรเลยแล้วก็เป็อย่างที่มึงเห็นนั้นและ”
เมื่อแจ็คได้ยินสิ่งที่วิทย์เล่ามา
“ถ้าพี่เข้ารู้ว่าเราทำนะไม่อยากจะคิดเลย ไม่พูดดีกว่า”
แล้วจู่ๆรถก็เบรคแล้วหยุดลง
“เกิดอะไรขึ้น”
“พี่วิทย์มีรถข้างหน้าขวางอยู่เต็มไปหมดเลย”
“วิทย์เปิดกระจกชะโงกหน้าออกไปดูว่ามันเกิดอะไรข้างหน้าบ้าง”
“เอาไงดีพี่”
“จะทำไรได้ล่ะเดี๋ยวลงไปดูก่อนพวกเอ็งรออยู่ในรถเนี่ยและ”
วิทย์เปิดประตูรถออกไปดูเขาเดินไปหยุดที่รถคันหนึ่งแล้วดูว่ามีใครอยู่ในนั้นไม่
แต่สิ่งที่เขาเห็นคือประตูรถถูกเปิดออกมาข้างในรถไม่มีคนอยู่แม้แต่ซอมบี้เขาก็ยังไม่เจอ
จากประสบการณ์ที่วิทย์เจอซอมบี้มาเขารู้สึกถึงพลังบางอย่างในสถานที่นี้
ตัวเขาคิดว่ามันอาจจะเป็ซอมบี้ระดับ2 ที่เขาเคยเจอก่อนหน้านี้ก็เป็ได้
วิทย์เดินเข้าไปในรถแล้วดึงเบรกมือกับปล่อยเกียร์ว่างไว้แล้วเข้าก็เข็นรถหลบไปข้างทางถนนแล้วเขาก็ควักมือเรียกพวกที่อยู่ในรถให้ขับมาหาเขา
ไม่นานรถก็มาถึงที่วิทย์อยู่เขาเปิดประตูแล้วเรียกนุ๊ก
“เฮ้ย ไอ้นุ๊กยังมีรถข้างหน้าอยู่อีก 10 คันที่ยังขวางถนนอยู่มึงมาช่วยกูหน่อยแล้วส่วนไอ้แจ๊คเอ้งคอยดูข้างทางจากในรถว่ามีอะไรแปลกหรือไม่ชอบมาพากลยังไงเอ้งรีบกดแตรเรียกพวกพี่เลยเข้าใจนะ”
“ครับ ผมเข้าใจ”
แล้วพวกเขาก็แยกกันไปทำตามหน้าที่
วิทย์และนุ๊กต่างก็พากันเข็นรถไปกันคนละ3 คันแล้วเขายังเหลือรถอีก 4 คันที่ยังไม่ได้เข็นหลบให้พ้นถนนแต่.....!
“แฮ! แฮ! คู...”
ขณะที่แจ็คมองไปที่ข้างทางอยู่เขาก็เห็นกลุ่มซอมบี้เดินออกมาจากป่าข้างทางทั้ง2ฝังพวกมันเดินออกมามีจำนวนไม่ต่ำกว่า20 ตัว
แจ็ครีบกดแตรเรียกพวกที่ไปเข็นรถให้กลับมา
“ปี๊บๆ…! พี่วิทย์ พี่นุ๊ก ซอมบี้มาพี่”
เมื่อวิทย์ได้ยินเสียงแตรรถเขามองไปที่รถของแจ็คเขาเลยพูดกับนุ๊ก
“ไอ้นุ๊กถอยก่อนโว้ยเหมือนจะมีเื่ว่ะ”
ทั้งคู่รีบถอยออกจากรถที่กำลังเข็นกันอยู่พวกเขาวิ่งกันกลับไปที่รถของแจ็ค
ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงที่รถของแจ็ค
“จะสู้หรือถอยดีมันมีจำนวนไม่น้อยเลยพี่เอาไงดี”
ขณะที่วิทย์กำลังคิดอยู่ซอมบี้ทั้งสองข้างทางเหมือนจะได้ยินเสียงแตรรถก่อนหน้านี้พวกมันพากันวิ่งตามเสียงแตรรถที่มันได้ยินมากันอย่างรวดเร็ว
“ไม่ทันแล้วว่ะ พวกมันแห่กันมาแล้ว”
กลุ่มซอมบี้ได้บีบล้อมรถของพวกเขาเอาไว้
จังหวะที่แจ็คขับรถเลือนไปข้างหน้ากลุ่มซอมบี้ก็พากันวิ่งมาถึงถนนแล้วกลุ่มพวกมันบ้างตัววิ่งเข้ามาทางข้างหลังรถของพวกเขาแล้วกลายเป็ว่าพวกเขาทั้ง3 คนไม่มีทางถอยแล้วได้แต่เผชิญหน้ากับพวกซอมบี้เท่านั้น
เวลานั้นวิทย์จึงตัดสินใจทันที่
“ไอ้นุ๊กมึงกับกูต้องลงไปจัดการซอมบี้แล้วล่ะเช็คขวานให้ดีเอาให้พร้อมที่สุดมึงหยิบขนมที่ให้แคลอรีเยอะๆออกมาเตรียมไว้ด้วยคราวนี้ถ้าจะหนักว่ะไม่รู้จะใช้เวลานานขนาดไหน”
“ส่วนเอ็งแจ็คขึ้นไปบนหลังคารถคอยสังเกตุซอมบี้ตัวไหนที่เข้าในระยะที่พวกพี่ไม่คาดคิดเอ็งร้องะโบอกพวกพี่เลย”
“สุดท้ายไอ้นุ๊ก ถ้าไม่ไหวมึงรีบส่งสัญญานบอกกูเลยกูได้เตรียมตัวเอาไว้สำคัญที่สุดอย่าพยายามวิ่งเข้าไปในป่าล่ะ เราไม่รู้เลยว่าจะมีพวกมันอยู่ในนั้นมากกว่านี้อีกหรือเปล่า”
เมื่อพวกเข้าได้ฟังแผนการของวิทย์ทั้ง3 คนต่างก็เตรียมตัวให้พร้อมที่สุด
ด้านแจ็ค
“เอาเว้ยเป็ไงเป็กันไม่รอดก็แค่ตาย”
ส่วนของนุ๊กเขามองไปที่ซอมบี้ที่กำลังวิ่งเข้ามาแล้วจินตนาการในหัวว่าจะทำยังไงให้จัดการซอมบี้เหล่านี้ให้เร็วที่สุดและเหนื่อยน้อยที่สุด
วิทย์มองไปที่แหวนแล้วนึกในใจ
“ประเมิน”
แต่ไม่นานก็มีเสียงจากระบบดังขึ้นมา
“คุณสามารถใช้ฟังก์ชันเสริมในตัวระบบได้ ทางระบบจะทำการติดตั้งรูปแบบประเมินผ่านดวงตาของคุณ”
“คุณจะสามารถประเมินค่าสถานะสิ่งมีชีวิตอื่น ๆผ่านดวงตาของคุณทำการติดตั้งหรือไม่โปรดยืนยัน”
“ติดตั้ง”
วิทย์แปลกใจไปพักหนึ่งเขาคิดว่ามันชักจะเหมือนกับเกมส์และนิยายที่เขาอ่านขึ้นไปทุกที่
วิทย์มองไปที่ฝูงซอมบี้ที่กำลังวิ่งเข้ามาข้อมูลจากดวงตาของเขาก็แสดงค่าสถานะของเหล่าซอมบี้ขึ้นมา
ฝูงซอมบี้ที่เขาเห็นเป็ซอมบี้ระดับ1 ทั้งหมดตัวระบบไม่ได้แสดงว่ามีซอมบี้ระดับ 2 อยู่ในฝูงนั้นเลย
เมื่อวิทย์ได้รับข้อมูลที่ประเมินมาแล้วเขาเดินไปบอกนุ๊ก
“ไอ้นุ๊ก มึงจำไว้ซอมบี้ที่เราเจอมันมีระดับของพวกมันแค่อย่าโดนกัดโดนข่วนเป็พอพยายามเก็บแรงเพื่อถอยเอาไว้ด้วยไม่ไหวจริงๆรีบหนีเลยไม่ต้องห่วงกูแล้วเราจะล่อพวกมันไปที่รถที่ขวางถนนเราต้องอาศัยพื้นที่ให้เป็ประโยชน์ที่สุด!”
“โอเค กูเข้าใจ”
แล้วทั้งคู่วิ่งเข้าไปที่แนวรถที่ขวางถนนอยู่นุ๊กเอาขวานตีไปที่รถให้เกิดเสียงดังขึ้นมาเขาพยายามล่อให้ซอมบี้มาทางนี้
ส่วนทางด้านวิทย์เขาเปิดประตูรถทุกบานที่มีวิทย์พยายามให้ประตูขวางทางเดินซอมบี้ให้เยอะที่สุดตอนนี้เขาคิดแผนอะไรมาได้เขาก็ลงมือทำทันที่เลย
วิทย์ไม่รู้หรอกว่าแผนไหนมันจะใช้ได้ผลบ้างแต่สิ่งหนึ่งที่เขาคิดถ้าเขาทำทุกอย่างที่พอจะทำได้แล้วผลมันจะเป็ยังไงเขาก็ไม่เสียใจแล้วที่ทำลงไป
ไม่นานซอมบี้ก็วิ่งเข้ามาในแนวรถวิทย์มองไปที่นุ๊กแล้วเขาก็พูดขึ้นมาว่า
“ไอ้นุ๊กมึงจำฉากใน Avenger ได้ไหมที่แบล็ควิโดว์มันพูดกับฮอว์กอายว่ารู้สึกเหมือนกลับไปบูดาเปสต์แต่กูบอกเลยที่นี่บราซิลแม่งโคตรเถือนเลย”
“เออ มึงยังมีหน้ามาเล่นมุขอีกนะ”
เวลาเดียวกันนั้นเองฝูงซอมบี้ก็วิ่งพุ่งเข้ามาหาพวกเขาแทบจะทันที่
วิทย์อาศัยช่องแคบระหว่างรถยืนปักหลักอยู่ตรงนั้นเขาพยายามให้ฝูงซอมบี้เข้ามาหาเขาไม่เกิน2 ตัวมากกว่านั้นเขาจะจัดการไม่ไหววิทย์ควงคมเมฆาเดินไปที่ซอมบี้ตัวแรกที่เข้ามาเขาฟาดตีไปที่หัวซอมบี้ให้แรงและเร็วที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้เขา้าเก็บแรงให้ไว้ได้มากที่สุดต่อสถานการณ์ที่เป้นอยู่วิทย์ไม่รู้ว่าจะมีซอมบี้นอกเหนือการประเมินของเขาหรือไม่
ไม่นานเข้าก็จัดการซอมบี้ที่มาจากฝั่งเขาจนหมดแล้วก็มีเสียงขึ้นมาเช่นเคย
“โปรด เพิ่มค่าสถานะของคุณ เพิ่มความทรหดกับพละกำลังอย่างละ2 จุด”
วิทย์หันกลับไปดูทางฝั่งเ้านุ๊กว่าสถานการณ์เป็ยังไงบ้างเขาเห็นเ้านุ๊กเดินถือขวานดับเพลิงมันทั้งฟันขวานและใช้หงอนขวานเจาะไปที่หัวซอมบี้ดูแล้วชวนแปลกประหลาดไปอีกแบบหนึ่ง
เขาตัดสินใจเข้าไปช่วยเ้านุ๊กแต่ยังไม่ทันเข้าไปก็มีเสียงะโดังมาจากเ้าแจ็ค
“พี่นุ๊กข้างหลังพี่ มีซอมบี้กำลังวิ่งมาระวังด้วย”
วิทย์หันหลังกลับไปทางที่แจ็คบอกเขามองไปที่ซอมบี้ที่กำลังวิ่งเข้ามาแล้วข้อมูลก็ปรากฎขึ้นมาซอมบี้ระดับ 2 ความแข็งแกร่งฯ
“เชี้ยเอ้ย แม่งซอมบี้ระดับ 2 อีกแล้วพวกมึงนี้พัฒนากันเร็วดีนะ”
เขาตั้งสติแล้วหลบอยู่หน้าประตูรถเขารอจังหวะที่ซอมบี้พุ่งเข้ามาใกล้กับประตูเวลาเดียวกันนั้นเองซอมบี้ก็พุ่งเข้ามาใกล้กับประตู
วิทย์ได้โอกาสใช้เท้าถีบไปที่หน้าประตูรถจนซอมบี้เซถอยหลังชนเข้ากับประตูจนตัวมันหนีบติดไปกับตัวรถแล้วเขาก็ถีบประตูรถจนขาซอมบี้ขาดลงไปไม่นานซอมบี้ก็นอนคลานตกไปที่พื้น
วิทย์ะโเรียกเ้านุ๊กที่จัดการซอมบี้เสร็จแล้ว
“ไอ้นุ๊กมาทางนี้หน่อยโว้ย!”
ไม่นานนุ๊กก็มาถึงตรงที่วิทย์อยู่
“ว่าไง มีไรว่ะ”
“มึงเห็นซอมบี้ที่คลานอยู่บนพื้นไหมจัดการมันซะแล้วก็ระวังกรงเล็บมันหน่อยละ”
“โอเค”
แล้วนุ๊กก็จามไปที่หัวซอมบี้จนมันตายลงไป
ไม่นานแสงสีขาวก็ไหลคลุมตัวนุ๊กไป
สักพักแสงสีขาวก็หายไปนุ๊กลืมตาขึ้นมาเขารู้สึกงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นเขาเลยหันไปถามวิทย์
“ไอ้วิทย์ที่มึงให้กูฆ่าซอมบี้ตัวนี้ก็เพื่อสิ่งนี้หรอว่ะ”
“เออแล้วระบบมันให้อะไรมาบ้างล่ะ”
“กูดวงไม่ค่อยดีว่ะ มันเพิ่มระดับให้กูจากระดับ 2 ไประดับ 5 ตอนนี้กูรู้สึกแปลกๆคุมพลังไม่ค่อยได้มันไม่ค่อยเป็อย่างที่กูคิด”
แล้วนุ๊กก็เอามือต่อยไปที่กระจกรถ
“เพล้งงง!”
“เออก็แรงดีนี้หมัดเดียวเลยมึง”
“เชี้ยไร! กูแค่จะแตะกระจกเองเห็นไหมมันคุมแรงไม่ได้”
“เอาเหอะเดี๋ยวมันก็คุมเองได้และ มึงไม่เคยดูหนังจีนหรอจอมยุทธอ่ะจอมยุทธตอนที่ตาเฒ่าหรือเหล่าแปะถ่ายทอดพลังวัตรให้พระเอกมันก็คุมพลังไม่ได้แบบมึงนี้และเดี๋ยวก็ชินไปเอง”
“คงเป็อย่างมึงว่าก็ได้ใครจะรู้!”
สาเหตุที่วิทย์ให้นุ๊กจัดการซอมบี้ระดับ2 แทนที่เขาจะทำด้วยตนเองเหตุผลมันง่ายมากเขา้าคู่หูที่จะช่วยเขาในสถานการณ์เป็ตายต่อชีวิตเขาถ้าคู่หูเขาไม่แกร่งพอเขาคงได้แต่ต้องพึ่งตัวเองเราไม่สามารถอยู่คนเดียวในโลกได้อย่างน้อยวิทย์ก็คิดว่านุ๊กก็เป็เพื่อนที่เขาสามารถฝากชีวิตไว้ได้
แล้วทั้งคู่ก็เดินไปที่รถแจ็ค
“เหนื่อยหน่อยนะพี่ ผมไม่เห็นซอมบี้แถวนี้แล้ว”
“โอเคงั้นแยกย้ายกันเคลียร์พื้นที่จะได้เอารถออกไปจากตรงนี้ซักที่”
ไม่นานพวกเขาก็เข็นรถค้นศพออกจากถนนจนรถเคลื่อนที่ออกไปจากตรงนั้นได้
“เฮ้อ ออกมาได้ซักที่ เอาไงพี่ไปบ้านพี่วิทย์ใช้ไหมครับ”
“เอาตามนั้นและแล้วเอ็งละไม่คิดถึงบ้านหรอแจ็ค”
“อืมพี่ผมก็คิดถึงสิั้แ่จำความได้ผมออกจากบ้านไกลสุดก็ครั้งนี้และตอนแรกพ่อผมจะไม่ให้ผมมาผมเป็ลูกคนเดียวท่านคงเป็ห่วงผมแต่ได้อาจารย์จากโรงเรียนเก่าไปคุยให้ผมถึงได้มาเรียนที่นี่”
“หึ แต่แล้วเรียนยังไม่ได้เรียนเลยต้องมาหนีไอ้พวกเวรนี้”
“แล้วเอ็งมานี้รู้จักใครบ้างล่ะ”
แจ็คบอกหน้าวิทย์ไปแปปหนึ่งแล้ววิทย์เลยพูดขึ้นมาว่า
“เอาน่าอย่าคิดมากไอ้น้อง นึกซะว่าอยู่่ถามตอบบายพี่วิทย์ก็ได้ ชีวิตเอ็งยังอีกไกลอย่าไปเครียดเลย”
“มีใครเคยบอกพี่ไหมพี่เหมือนคนแก่ที่ถามเื่สุข ทุกข์ของลูกหลานเลย”
“คงงั้นมั่ง”
ไม่นานก็มีเสียงดังปุ! ออกมาจากรถ
ทุกคนในรถมองออกไปหน้าต่างรถว่ามันเกิดอะไรขึ้นวิทย์เลยบอกให้แจ็คจอดรถแล้วไปเช็คดูว่ามันเกินอะไรขึ้น
วิทย์เดินออกมาจากรถแล้วสังเกตุดูที่รถว่ามีอะไรผิดปกติหรือเปล่าแล้วเขาก็เห็นยางล้อหลังข้างขวาแตกออกมา
วิทย์เลยบอกพวกข้างในรถ
“ลงมากันหน่อยยางรถแตกว่ะคงแตกั้แ่ตอนสู้กับพวกซอมบี้”
“โอเคพี่เดี๋ยวผมหยิบของก่อน”
หลังจากนั้นแจ็คก็หยิบของในรถและทำการเปลี่ยนยางรถจนเสร็จ
ขณะที่พวกเข้ากำลังขึ้นรถก็มีเสียงออกมาจากข้างทางมีซอมบี้อยู่1 ตัวเดินมาทางพวกเข้า
วิทย์จึงตัดสินใจว่าจะให้แจ็ควิวัตนาการที่นี่ไปเลยมันจะได้สามารถป้องกันตัวเองได้ วิทย์เรียกนุ๊กแล้วบอกแผนการให้มันฟัง
“โอเคนะไอ้นุ๊กมึงเข้าใจแผนนะ”
แล้วนุ๊กก็เดินไปที่ตัวซอมบี้นุ๊กถือขวานฟันไปที่ขาซอมบี้จนมันขาดลงไปแล้วเขาก็ใช้เท้าถีบไปที่ตัวซอมบี้จนมันล้มลงไปกับพื้นแล้วใช้ขวานตัดขาดขาที่เหลืออยู่
เมื่อเห็นซอมบี้เป็ไปตามแผนที่วางไว้วิทย์ก็เรียกแจ็คออกมาจากรถ
“แจ็คออกมานี้หน่อยเอ็งเดินไปหาไอ้นุ๊กมันเดี๋ยวมันจะบอกอะไรเอ็งเอง”
เมื่อแจ็คมาถึงที่นุ๊กอยู่
นุ๊กก็ส่งขวานดับเพลิงไปให้แจ็คถือไว้แล้วบอก
“ไอ้แจ็คเอ็งรู้ไหมทำไม่เราถึงรอดซอมบี้จนมาถึงตรงนี้ได้”
“ไม่รู้พี่พวกพี่คงอยู่หน่วยเตรียมพิเศษอะไรพวกนี้มั่ง”
“ฮ่าฮ่าฮ่า มึงก็คิดไปได้นะจะบอกให้ถ้าอยากจะรู้เอ็งเห็นซอมบี้ที่นอนอยู่ตรงนั้นไหมเอาขวานในมือที่ถืออยู่ไปฆ่ามันซะเอ็งก็จะรู้เองและ”
“เอางั้นเลยหรอพี่ ผมยังไม่เคยฆ่าพวกมันมาก่อนเลยนะ”
“ งั้นก็ลองคิดว่าพ่อ แม่ ปู่ ย่า น้า อาเอ็งโดนพวกมันกินแล้วคราวนี้เอ็งจะทำไงขวานอยู่ในมือเอ็งอยู่หรือตายเอ็งต้องคิดเอาเองไม่มีใครเขาคิดให้หรอกอยากช่วยครอบครัวก็เอาขวานไปฆ่าซอมบี้มันซะ
แจ็คคิดตามที่นุ๊กพูดแล้วเดินไปหาซอมบี้ที่เข้ามาเขามองขวานในมือเห็นมือตัวเองสั่นไม่หยุด
“อย่าสั่นสิว่ะ! เราต้องทำได้”
ในที่สุดแจ็คก็จามขวานไปที่หัวซอมบี้จนร่างมันล่วงลงไปกับพื้นเืไหลหนองเต็มถนน
“อั่วะ อั่วะ อั่วะ...!”
หลังจากแจ็คฆ่าซอมบี้ไปเขาก็ได้อ้วกออกมาจนหมดมือที่ถือขวานยังคงสั่นไม่หยุดเืซอมบี้ที่ยังอยู่ในตัวขวานยังคงไหลลงมาใส่มือแจ็คจนเขาทำขวานตกไปที่พื้น
แล้ววิทย์ก็เดินไปเก็บผลึกสีดำเอาไปให้กับแจ็คที่ยังทำใจอยู่ตรงนั้น
แจ็คเอ็งเก็บผลึกไว้แล้วเอาเืหยดไปในนั้นแล้วเอ็งก็จะพบกับคำตอบที่พวกพี่ได้บอกเอ็งไว้
วิทย์เก็บขวานที่ตกไปให้นุ๊กแล้วบอกกับมันว่า
“ไอ้นุ๊กเอ็งไปขับรถแทนเ้าแจ็คดูท่ามันต้องทำใจอีกนานได้เวลาที่พวกเราต้องรีบแล้วไม่รู้มันจะมีซอมบี้มาอีกไหม”
แล้วทั้ง 3 คนก็ขึ้นรถออกเดินทางไปจากที่นั้นทันที่
4K
