เสียงนาฬิกาปลุกดังสนั่นขึ้นในเวลาเจ็ดนาฬิกาสามสิบนาที
เคทสะดุ้งตื่นพร้อมความรู้สึกหนักอึ้งที่เปลือกตาหญิงสาวนอนนิ่งอยู่บนเตียงครู่ใหญ่ปล่อยให้เสียงพัดลมของเครื่องทำความร้อนที่ดังหึ่งๆเป็จังหวะไม่สม่ำเสมอช่วยดึงสติของเธอให้พ้นจากความมืดมิดห้องพักยังคงมืดสลัวเพราะม่านทึบแสงถูกปิดไว้แน่นสนิท แสงอาทิตย์ยามเช้าของปักกิ่งหลังพายุหิมะคงจะสว่างจ้าจนน่ารำคาญเธอพยายามขยับตัวลุกขึ้นแต่ความปวดเมื่อยที่ลามั้แ่สะโพกลงไปถึงน่องทำให้ต้องทิ้งตัวลงนอนตามเดิม
ร่างกายของเธอจดจำแรงเหวี่ยงและการเกร็งตัวบนรถไฟใต้ดินเมื่อคืนได้ดีกว่าสมองเสียอีก
เธอฝืนใจลุกขึ้นไปที่ห้องน้ำ เดินเท้าเปล่าััพื้นไม้ที่เย็นจนแสบผิวเคทก้มมองส้นเท้าขวาของตัวเองผ่านกระจกเงาแผ่นเล็กรอยถลอกเมื่อคืนเริ่มแห้งกลายเป็สะเก็ดสีน้ำตาลแดงแต่มันยังคงทิ้งความรู้สึกเจ็บจี๊ดทุกครั้งที่ิัส่วนนั้นเสียดสีกับความว่างเปล่าเธอหยิบพลาสเตอร์ยาแผ่นใหม่ขึ้นมาแปะทับลงไปอย่างลวกๆก่อนจะเดินลากเท้าไปที่ห้องครัว
หญิงสาวหยิบถุงกาแฟออกมาจากตู้ ชงกาแฟสำเร็จรูปตามความเคยชิน
ในจังหวะที่เธอกำลังจะเทน้ำร้อนลงในถ้วย มือของกลับชะงักไปครู่หนึ่งสายตาของเธอทอดมองผงกาแฟสีเข้มที่นอนก้นอยู่ เธอเผลอใส่ผงกาแฟลงไปสองช้อนแทนที่จะเป็ช้อนเดียวเหมือนทุกวัน เธอขมวดคิ้วมองความผิดปกติเล็กๆ นั้นอยู่เงียบๆเธอเทน้ำร้อนลงไป กลิ่นกาแฟฉุนจัดลอยขึ้นมาพุ่งเข้าจมูก เคทจิบมันเข้าไปคำใหญ่ความขมฝาดบาดคอทำให้เธอต้องนิ่วหน้า
"ขมชะมัด" เธอพึมพำกับตัวเอง
เคทวางถ้วยกาแฟทิ้งไว้บนโต๊ะที่ยังมีคราบหยดน้ำจางๆ จากเมื่อคืนเธอไม่ได้เช็ดมันออก หญิงสาวเดินกลับไปแต่งตัวเลือกสวมรองเท้าผ้าใบส้นหนาแทนรองเท้าบูตหนังกลับคู่เดิมที่บวมน้ำจนเสียทรงและยังคงวางทิ้งไว้ตรงพรมเช็ดเท้าหน้าประตูเธอไม่อยากแตะต้องมันอีก อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในวันนี้
สิบนาฬิกาสิบห้านาที เคทมาถึงหน้าแกลเลอรีช้ากว่าเวลาเปิดปกติไปสิบห้านาที
หิมะบนทางเท้ากลายเป็สีเทาดำสกปรกคราบโคลนที่กระเด็นจากล้อรถยนต์เลอะไปทั่วแนวกำแพงอิฐของเรือนสี่ประสานเมืองปักกิ่งกลับมาเคลื่อนไหวด้วยจังหวะที่เร่งรีบและไร้ความปรานีเหมือนเดิมร้านค้าข้างเคียงเปิดประตูรับลูกค้า เสียงคนงานกำลังใช้พลั่วแซะแผ่นน้ำแข็งบนพื้นถนนดังเคร้งคร้างน่ารำคาญ
เธอไขกุญแจประตูกระจกบานเล็ก ดันมันเปิดออกกลิ่นอับชื้นและอากาศที่นิ่งสนิทปะทะใบหน้าเคทไม่ได้เดินไปเปิดไฟสปอตไลต์ทุกดวงในทันทีเธอเดินตรงไปที่เครื่องทำความร้อนตัวเดิมที่เคยวางพิงร่มสีดำคันนั้นไว้
ร่มหายไปแล้ว
เคทนิ่งไปชั่ววินาทีก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเธอเป็คนพกมันออกไปที่สถานีรถไฟใต้ดินด้วยตัวเองและตอนนี้มันก็นอนนิ่งอยู่ในห้องพักของเธอ หญิงสาวถอนหายใจยาวพ่นลมออกทางปากเป็ไอสีขาวขุ่น เธอรู้สึกหงุดหงิดกับอาการปวดไหล่ที่ยังไม่หายไปและหงุดหงิดที่วันนี้ฮีตเตอร์ส่งเสียงดังกว่าปกติ
เธอเริ่มลงมือจัดร้าน ปัดฝุ่น และเช็ดกระจกโดยไม่เปิดเพลงคลอ
...
ภายในสำนักงานใหญ่ของ Shen Consortium
แสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์บนเพดานส่องสว่างอย่างสม่ำเสมอและเ็า
เสิ่นเยี่ยนฉือนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานไม้ตัวยาวเขาสวมสูทสีเทาเข้มตัวใหม่ที่เรียบกริบไร้ที่ติเบื้องหน้าของเขามีแฟ้มเอกสารสัญญาและรายงานวิเคราะห์ความเสี่ยงวางเรียงรายเป็ระเบียบชายหนุ่มกำลังใช้ปากกาหมึกซึมเซ็นชื่อลงในช่องว่างด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ
ทว่าเมื่อเขาเซ็นชื่อถึงแผ่นที่ห้า ปลายปากกากลับชะงักลงกลางคัน
เสิ่นเยี่ยนฉือขมวดคิ้วมือขวาที่ถือปากกาอยู่มีอาการสั่นเทาแ่เบาจนแทบสังเกตไม่ได้อาการชาที่ปลายนิ้วเท้าจากความเย็นจัดเมื่อคืนยังคงหลงเหลืออยู่เป็ความรู้สึกยิบๆที่น่ารำคาญ เขาปวดหัว อาการเต้นตุบๆที่ขมับซ้ายรบกวนสมาธิในการอ่านตัวเลขจนเขาต้องยกมือขึ้นนวดคลึงเบาๆ
"ท่านประธานครับรายงานสรุปความเสียหายจากพายุหิมะเมื่อคืนส่งมาถึงแล้วครับ"เลขาเดินเข้ามาวางเอกสารอีกปึกหนึ่งลงบนโต๊ะ
"วางไว้" เสิ่นเยี่ยนฉือเอ่ยเสียงเรียบ"แล้วบอกแผนกซ่อมบำรุงให้ตรวจสอบระบบเก็บเสียงในรถยนต์คันที่ฉันใช้เมื่อคืนด้วยฉันรู้สึกว่ามันทำงานผิดปกติ"
"ผิดปกติยังไงหรือครับท่าน" เลขาถามด้วยความสงสัย
"มันดังเกินไป" ชายหนุ่มตอบสั้นๆ"ฉันได้ยินเสียงภายนอกชัดเกินไป"
‘เขาโกหก’
สิ่งที่ดังอยู่ในหัวของเขาไม่ใช่เสียงเครื่องยนต์หรือเสียงแตรแต่มันคือเสียงหายใจติดขัดของตัวเองในรถไฟใต้ดิน และภาพแผ่นหลังของคนสองคนที่ค่อยๆกลืนหายไปในบันไดสถานีเสิ่นเยี่ยนฉือพยายามหาเหตุผลทางตรรกะมาอธิบายความหงุดหงิดของตัวเองเขาบอกตัวเองว่าเขาโกรธที่ประสิทธิภาพการทำงานลดลงเพราะอาการนอนไม่เต็มอิ่มเขาโกรธที่โทรศัพท์มือถือราคาแพงต้องมาเสียเพราะอากาศหนาวจัดเขาโกรธความไร้ระเบียบของระบบขนส่งมวลชนที่ทำให้เขาสูญเสียเวลาไปเปล่าประโยชน์
ชายหนุ่มกดปุ่มบนโทรศัพท์ภายใน
"สั่งกาแฟดำมาให้ฉันหนึ่งแก้ว ไม่ต้องใส่น้ำตาล"
เขา้าคาเฟอีนมาช่วยกระตุ้นระบบประสาทที่กำลังประท้วงการทำงานเสิ่นเยี่ยนฉือบังคับสายตาให้กลับไปจดจ่อที่สัญญาธุรกิจแผ่นถัดไปพยายามฝืนใจไม่ให้นึกถึงรอยด่างของน้ำเกลือที่เปื้อนบนรองเท้าหนังคู่ที่เขาเพิ่งโยนทิ้งลงถังขยะไปเมื่อเช้า
...
เวลาสิบสี่นาฬิกาสามบสิบนาที
โรงพยาบาลศูนย์กลางเต็มไปด้วยผู้ป่วยอุบัติเหตุที่เกิดจากถนนลื่น
กู้เหยียนโจวยืนอยู่หน้าหน้าจอคอมพิวเตอร์ในสเตชันพยาบาลเขาเพิ่งเริ่มกะบ่ายหลังจากที่ได้นอนพักไปเพียงสี่ชั่วโมงสภาพร่างกายของเขาเข้าขั้นย่ำแย่ตาสีแดงก่ำจากการอดนอนสะสมและอาการไข้หวัดที่กำลังเริ่มก่อตัวเขาจามออกมาเป็ระยะจนต้องสวมหน้ากากอนามัยไว้ตลอดเวลา
"หมอกู้ คุณไปพักเถอะ หน้าคุณซีดจนคนไข้จะรักษาคุณแทนแล้วนะ"พยาบาลรุ่นน้องทักด้วยความเป็ห่วง
"ไม่เป็ไรครับ ผมไหว" เขาตอบผ่านหน้ากากอนามัยเสียงของเขาฟังดูแหบพร่าและอู้อี้
เขาเอื้อมมือไปหยิบแก้วกาแฟกระดาษจากร้านสะดวกซื้อขึ้นมาจิบกาแฟในแก้วเย็นชืดไปนานแล้ว แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นเขาเพียง้าอะไรบางอย่างมาทำให้ลำคอที่แห้งผากรู้สึกดีขึ้นชายหนุ่มพยายามเพ่งมองชาร์ตคนไข้ แต่ตัวหนังสือกลับะโไปมาในสายตาที่พร่ามัว
ในหัวของเขายังคงมีเสียงวิ้งๆ ของขบวนรถไฟใต้ดินดังค้างอยู่
มันเป็ความรู้สึกที่แปลกประหลาดร่างกายของเขายังคงเกร็งแน่นราวกับยังยืนเบียดเสียดอยู่ท่ามกลางผู้คนเขารู้สึกถึงน้ำหนักของถุงพลาสติกที่บาดข้อนิ้วมือขวาทั้งที่ตอนนี้มือของเขาว่างเปล่ากู้เหยียนโจวถอดหน้ากากอนามัยออกชั่วคราวเพื่อสูดลมหายใจ เขาจามอีกครั้งจนตัวโยนปวดแปลบที่แนวกระดูกสันหลัง
"หมอกู้! เืกำเดาคุณไหล" พยาบาลร้องทัก
กู้เหยียนโจวยกหลังมือขึ้นแตะใต้จมูก ของเหลวสีแดงข้นติดออกมาเป็ทางเขาไม่ได้ตื่นตระหนก ชายหนุ่มเพียงแค่หยิบทิชชูขึ้นมาอุดจมูกไว้เงียบๆเขารู้ดีว่านี่คืออาการล้าถึงขีดสุดของร่างกายระบบประสาทของเขาถูกกระตุ้นมานานเกินไป และตอนนี้มันกำลังส่งสัญญาณเตือนอย่างรุนแรง
เขานั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกอย่างหมดแรง หลับตาลงทิ้งหัวพิงกำแพงเย็นๆ
โลกของกู้เหยียนโจวยังคงเต็มไปด้วยความรับผิดชอบและความเหนื่อยหน่ายเขาทำเพียงแค่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ผ่านกระดาษชำระที่เปื้อนเืพยายามกักเก็บเรี่ยวแรงสุดท้ายไว้เพื่อทำงานให้จบกะ
...
ท้องฟ้าปักกิ่งเริ่มมืดลงอีกครั้ง แสงไฟถนนสว่างวาบขึ้นมาเป็แนวทางยาว
เคทปิดแกลเลอรีตรงตามเวลาสี่โมงครึ่ง เธอไม่ได้รอให้หิมะซาเหมือนเมื่อวานหญิงสาวดึงบานม้วนเหล็กลงมา ล็อกกุญแจทองเหลืองด้วยท่าทางที่ระมัดระวังกว่าเดิมเธอรู้สึกปวดที่หัวไหล่และข้อนิ้วจากการลงแรงเมื่อวานเย็นเคทเดินกะเผลกเล็กน้อยขณะมุ่งหน้าไปที่สถานีรถไฟใต้ดินแผลที่ส้นเท้ายังคงรบกวนการเดินของเธอในทุกย่างก้าว
ที่ชานชาลา ผู้คนยังคงหนาแน่นเหมือนทุกวัน
เคทยืนรอขบวนรถไฟอยู่หลังเส้นเตือนสีเหลืองหญิงสาวหยิบโทรศัพท์มือถือที่แบตเตอรี่ชาร์จมาเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ขึ้นมาใส่หูฟังเปิดเพลงบรรเลงที่ไม่มีเสียงร้องเพื่อตัดขาดจากโลกภายนอก
รถไฟแล่นเข้ามาจอด ประตูเปิดออก ฝูงชนดันเธอให้เข้าไปในตู้โดยสาร
เคทหาที่ยืนได้ตรงเสาเหล็กกลางตู้ เธอจับราวไว้แน่นหลับตาลงปล่อยให้ร่างกายโอนเอนไปตามจังหวะการเคลื่อนที่ของขบวนรถเธอรู้สึกถึงความเปียกชื้นที่พื้นรองเท้าและกลิ่นอับของเสื้อผ้าที่อบอวลอยู่ในอากาศ
ห่างออกไปไม่กี่สถานีเสิ่นเยี่ยนฉือนั่งมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกหน้าต่างตึกสำนักงานใหญ่ที่มืดสนิทเขาไม่ได้ขยับตัวกลับบ้าน ชายหนุ่มหยิบเอกสารสัญญาขึ้นมาอีกครั้งบังคับสายตาให้จดจ่ออยู่กับตัวเลขหนี้สินและผลกำไร ท่ามกลางความเงียบที่หนักอึ้งเขาจรดปากกาลงบนกระดาษพยายามอย่างยิ่งที่จะถมช่องว่างในใจด้วยตรรกะและการทำงานที่หนักหน่วงจนไม่มีพื้นที่ให้ความทรงจำใดๆแทรกซึมเข้ามาได้อีก
185
