การทดสอบฝีมือเกาทัณฑ์ของิเหยาในครั้งนี้มิใช่เื่ง่ายอย่างแท้จริง เขาพาหลงเฟยไปยังหน้าผาสูงชันที่มองเห็นทิวทัศน์เบื้องล่างกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา "เป้าหมายของเ้าคือใบไม้ที่กำลังร่วงหล่นจากต้นไม้สูงเสียดฟ้าต้นนั้น ที่อยู่ห่างออกไปราวสองร้อยจ้าง (ประมาณ 600 เมตร) ขอแค่ยิงโดนแค่สามใบ " ิเหยาชี้ไปยังต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไกลออกไป ใบไม้เ่าั้กำลังร่วงหล่นลงมาอย่างอิสระตามแรงลม ทำให้เป็เป้าหมายที่เล็กจิ๋วและยากจะยิงถูก หลงเฟยรู้ว่านี่ไม่ใช่แค่การทดสอบฝีมือ แต่เป็การทดสอบสมาธิและความแม่นยำในระดับสูงที่น้อยคนนักจะทำได้
หลงเฟยหยิบคันธนูที่ิเหยามอบให้ เขาััได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แฝงอยู่ในเนื้อไม้ คันธนูนั้นมีน้ำหนักพอเหมาะและโค้งงออย่างสมบูรณ์แบบ แสดงถึงฝีมือของช่างผู้สร้างที่ยอดเยี่ยม เขากำลูกเกาทัณฑ์ขึ้นมา เล็งไปที่ใบไม้ใบแรกที่กำลังร่วงหล่น สายลมพัดแรง ทำให้การเล็งทำได้ยากยิ่งนัก แต่หลงเฟยปิดตาข้างหนึ่ง หายใจเข้าลึก ๆ ช้าๆ เพื่อรวบรวมสมาธิ และปล่อยลูกเกาทัณฑ์ออกไปอย่างมั่นคง ลูกศรพุ่งแหวกอากาศไปด้วยความเร็วสูง เสียงหวีดหวิวเล็กน้อยดังขึ้นในอากาศ ก่อนที่มันจะปักเข้ากลางใบไม้ใบแรกอย่างแม่นยำ ราวกับมีดวงตาติดอยู่บนปลายศรดอกนั้น นายทหารที่ติดตามมาต่างอ้าปากค้างด้วยความทึ่ง
ิเหยาพยักหน้าเล็กน้อย ใบหน้าของเขายังคงนิ่งเฉยแต่ดวงตาฉายแววความประหลาดใจเล็กน้อย "ใบที่สอง"
หลงเฟยยิงลูกธนูไปที่ใบไม้ใบที่สอง และใบที่สามตามลำดับ ทุกครั้งที่ลูกธนูออกจากคันธนู มันก็พุ่งตรงไปยังเป้าหมายอย่างไม่ผิดเพี้ยน ราวกับถูกกำหนดวิถีมาั้แ่แรก แม้แต่ใบไม้ที่พลิกตัวไปมาตามลมก็ยังไม่อาจรอดพ้นจากความแม่นยำของเขาได้ เมื่อใบไม้ใบสุดท้ายถูกยิงทะลุขาดออกจากกัน ิเหยาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความทึ่งอย่างแท้จริง "ยอดเยี่ยม! ข้าไม่เคยเห็นใครมีฝีมือธนูเช่นนี้มาก่อน นับั้แ่วันที่ข้าฝึกฝนวิชาเกาทัณฑ์มา ไม่มีใครที่มีฝือมือเทียบกับเ้าได้"
"แล้วท่านยอมที่จะมาช่วยข้าแล้วใช่หรือไม่?" หลงเฟยถามด้วยความตื่นเต้นและหวังในคำตอบ เขารู้ว่าการได้ิเหยามาร่วมทัพคือสิ่งสำคัญอย่างยิ่งิเหยาถอนหายใจยาว "ข้าจะช่วยเ้า...แต่ไม่ใช่เพราะความแค้นของเ้าเพียงอย่างเดียว" เขามองไปยังทิศทางของแคว้นเป่ยหลิง ดวงตาของเขาฉายแววความเ็ปและความแค้นที่หลงเฟยคุ้นเคยเป็อย่างดี เป็แววตาที่สะท้อนถึงการสูญเสียที่ไม่อาจลืมเลือน "ข้ามีเื่ราวที่ต้องสะสางกับเว่ยอู๋จี๋เช่นกัน" ิเหยาเริ่มเล่าเื่ราวของตนเอง "พี่ชายของข้า ิเจี้ยน (明剑) เขาเคยเป็ทหารในกองทัพของเว่ยอู๋จี๋ เขาถูกสั่งให้ไปทำภารกิจที่ 'เมืองเจียงหนาน' เมื่อสิบห้าปีก่อน เขาเป็คนดี มีคุณธรรม และไม่ชอบการฆ่าฟันผู้บริสุทธิ์ เขาไม่ได้กลับมาอีกเลย... และข้าเชื่อว่าเว่ยอู๋จี๋เป็คนสั่งการให้ทำลายเมืองทั้งหมดอย่างบ้าคลั่ง ทำให้พี่ชายของข้าต้องเสียชีวิตไปในาอันโหดร้ายนั้น"
หลงเฟยรู้สึกประหลาดใจเป็อย่างมากที่ิเหยาเองก็มีความแค้นต่อเว่ยอู๋จี๋เช่นเดียวกัน และมีความเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่เจียงหนาน "ตัวข้าก็มาจากเจียงหนานขอรับ" หลงเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและจริงใจ "เว่ยอู๋จี๋คือผู้ทำลายบ้านเกิดของข้า อีกทั้งยังเป็ผู้สั่งการในการสังหารครอบครัวของข้าและผู้บริสุทธิ์ทั้งสิ้นในคืนนั้น" หลงเฟยเล่าถึงความจริงที่เขาได้ค้นพบ และการตัดสินใจที่จะล้างแค้นให้แก่ชาวเจียงหนาน
การเปิดเผยความจริงในครั้งนี้ทำให้ทั้งสองรู้สึกเชื่อมโยงกันอย่างลึกซึ้ง ความแค้นที่มีต่อเว่ยอู๋จี๋หลอมรวมพวกเขาเข้าไว้ด้วยกัน ิเหยาตัดสินใจเข้าร่วมกับหลงเฟยอย่างเต็มใจ เขายื่นคันธนูไม้งามที่เขาใช้มาตลอดชีวิตให้หลงเฟย "นี่คือคันธนู 'สังหารพยัคฆ์' มันเคยช่วยชีวิตข้ามานับครั้งไม่ถ้วน บัดนี้ข้าขอมอบให้กับท่าน รวมถึงความภักดีของข้าเช่นกัน นายท่าน "
หลงเฟยรับคันธนูสังหารพยัคฆ์มาด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ การได้ิเหยา แม่ทัพเกาทัณฑ์ผู้เปี่ยมฝีมือและมีความแค้นร่วมกัน ทำให้กองทัพเจียงหนานมีกำลังรบที่สมบูรณ์แบบมากยิ่งขึ้น และมีบุคคลที่เข้าใจความรู้สึกของเขา ความมุ่งมั่นที่จะล้างแค้นของหลงเฟยยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อเขารู้ว่ามีผู้ที่ร่วมชะตากรรมเดียวกันกับเขา และพร้อมที่จะต่อสู้เคียงข้างเขาไปจนสุดทาง !!!!!!!
2K
![[นิยายแปล] ยามรักสะพรั่งดั่งพุดซ้อนผลิบาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1748496566_25194072.webp)
