ทำให้โมลี่ตัดสินใจได้ว่ามันคือเื่จริงเธอจึงได้โทรหาทนายประจำให้มาพบที่คอนโดอย่างเร่งด่วน
เมื่อทนายประจำตัวมาถึงเธอได้ให้ทนายจดในสิ่งที่เธอ้าทันทีหากเธอได้มีอันเป็ไปหรือลาจากโลกนี้ไปอย่างกระทันหันขอมอบเงินสดและที่ดินที่มีอยู่ให้กับพ่อแม่ของเธอ
ร้านขายยาจีนเธอขอมอบให้กับพี่ชายของเธอส่วนร้านขนมเธอของมอบให้กับน้องสาวของเธอ
เงินในบัญชีเธอขอมอบให้กับมูลนิธิเด็กกำพร้าและเด็กยากไร้ทั้งหมดจากนั้นให้คนงานของเอได้ทำงานต่อเหมือนเดิม
เมื่อเธอได้บอกทนายเรียบร้อยแล้วเธอได้เปิดลิ้นชักข้างๆตัวของเธอแล้วหยิบเช็คที่ใส่อยู่ในซองมอบให้กับทนายประจำตัวทันที
“ฉันมอบให้คุณคะขอบคุณที่คอยดูแลกันมาตลอดนะคะค่อยกลับไปเปิดดูตอนที่อยู่บนรถนะคะแล้วรีบไปขึ้นเงินภายในวันนี้ด้วยนะคะ”
“ขอบคุณครับคุณโมลี่ครับทำไมคุณถึงรีบเขียนพินัยกรรมครับเกิดอะไรขึ้นกับคุณหรือเปล่าครับ”ทนายประจำตัวถามออกมาด้วยความเป็ห่วง
“ฉันแค่ทำเผื่อไว้คะทุกสิ่งล้วนเป็ไม่แน่นอนทั้งนั้นอย่าลืมนะคะคุณทนายคะหากฉันได้เสียชีวิตไปแล้วเมื่อครบเจ็ดวันคุณทนายนำพินัยฉบับนี้ไปที่บ้านพ่อแม่ฉันนะคะและอย่าลืมรีบไปขึ้นเงินภายในวันนี้”
แล้วทนายก็ขอตัวกลับไปทันทีหลังจากที่โมลี่เซ็นเอกสารเสร็จเมื่อเขาขึ้นมาบนรถเขาได้เปิดซองแล้วหยิบเช็คออกขึ้นมาก่อนจะมองจำนวนตัวเลขที่อยู่ภายในเช็คอย่างใกับจำนวนเงินที่โมลี่ได้เขียนไว้โมลี่ได้มอบให้เขาสิบล้านทำให้เขารีบขับรถไปขึ้นเช็คทันทีตามที่โมลี่สั่งไว้
เมื่อทนายได้ออกจากห้องโมลี่ได้โทรศัพท์กลับไปบอกที่บ้านว่าเขาจะกลับไปทานข้าวเย็นด้วยก่อนจะไลน์ไปบอกพี่ชายและน้องสาวของเธอให้พาครอบครัวกลับไปกินข้าวที่พร้อมกันในเย็นนี้ด้วยเมื่อพี่ชายและน้องสาวของเธอได้เปิดอ่านไลน์เขาก็มองอย่างสงสัยแต่ก็รีบเคลียร์งานในมือทันที
เมื่อได้ถึงเวลาเย็นโมลี่ได้ยืนมองรอบๆห้องที่เธอได้อยู่อาศัยั้แ่เรียนมหาลัยจนผ่านมาเป็เวลาหลายปีทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคยเป็อย่างมากเธอได้ยืนบอกลาห้องนี้เบาๆก่อนจะปิดประตูแล้วเดินจากสถานที่แห่งนี้ยังบ้านของพ่อแม่ทันทีใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชม.โมลี่ก็ถึงหน้าบ้านพ่อแม่ของเธอ
“พ่อคะแม่คะ หนูมาแล้วคะทำอะไรกันอยู่เหรอคะ”โมลี่เดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับะโหาพ่อแม่ของเธอทันที
“เสียงดังอะไรกันลูกแม่อยู่ในครัวนี้เองส่วนพ่อของลูกอยู่หลังบ้านโน้นให้คนสวนตัดกิ่งไม้อยู่”
คุณแม่ของโมลี่ได้เดินออกมาจากในครัวพร้อมกับถืออาหารอยู่ในมืออกมาวางไว้ที่โต๊ะก่อนจะเดินมาหาโมลี่ที่ยืนอยู่โมลี่ที่เห็นว่าแม่ของเธอได้เดินมาก็พุ่งไปกอดแม่ของเธอทันที
“อะไรกันลูกคนนี้อยู่ดีๆ ก็มากอดแม่เนี้ยะว่าแต่เราเถอะมาบ้านแม่ถูกด้วยเหรอเห็นหายไปนานนึกว่าจำทางมาบ้านแม่ไม่ได้แล้ว”
“โอ้ๆอย่าร้องนะคะคนสวยแม่ก็รู้นิคะว่าหนูงานเยอะยิ่งตอนนี้ร้านขนมหนูมีคนสั่งมาเยอะแยะจนหนูแทบไม่ได้หยุดเลยว่าแต่พี่ชายกับน้องสาวมากันหรือยังคะ”