“หนูไม่ยอมแพ้แน่! หนูจะต้องทำให้พี่หลงหนูจนหัวปักหัวปำให้ได้ค่อยดูสิ!”
มหาวิทยาลัยอาร์เธอร์
โรงอาหารเย็น คณะวิทยาศาสตร์ ภาคอินเตอร์
แท่นแท๊นน!!! แน่นอนว่าฉันไม่ยอมแพ้หรอกย้ะ ฉันแอบชอบพี่เขามาตั้งกี่ปีแล้วทำไมฉันจะไม่รู้ว่าพี่เขาหยิ่งมากแค่ไหนถ้าผู้ชายด้วยกันมองคงคิดว่าพี่เขาขี้เก๊กแน่นอน (อันนี้คือฉันได้ยินจากกลุ่มแก๊งพวกผู้ชายคุยกันนะ)
พี่เขาน่ะฮอตจะตายแถมยังฉลาดเป็กรดสาวในมหาลัยต่างพากันปลื้มพี่เขากันจะตาย นอกจากจะหล่อฉลาดแล้วยังมีดรีกรีเป็ลูกของเ้าของมหาลัยแห่งนี้อีก
และที่ฉันบอกว่าไม่ยอมแพ้ก็เพราะฉันมาทานอาหารที่โรงอาหารเย็นของพวกคณะพี่เขานะสิเวลานี้เป็เวลาที่พวกพี่เขาพักแล้วนี่น่าจากที่ฉันไปดังด้นสืบมา แต่เอ๋...ทำไมฉันถึงไม่เห็นวี่แววของพี่เขาเลยนะ
“อยู่ไหนของพี่เขา” ฉันบ่นพร้อมกับสายตายังคงทำงานกรอกลูกตาไปมาเพื่อมองหาเป้าหมายที่ฉันจะจูโจม
“เอ๊ะ นั้นไง!” เมื่อเจอเป้าหมายแล้วฉันก็จัดการก้าวขาเล็ก ๆ ของตัวเองตรงดิ่งไปพี่โลคาอย่างไว เหมือนโชคชะตาจะเป็ใจเพราะว่าพี่เขานั่งอยู่คนเดียว ถึงแม้พี่เขาจะไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาเพราะพี่เขากำลังเล่นมือถืออยู่ก็เถอะ แต่ฉันก็จำได้ว่าต้องเป็พี่เขาอย่างแน่นอน ไม่เสียแรงเลยจริง ๆ ที่แอบชอบมาตั้งหลายปี ^o^
แต่ระหว่างที่ฉันกำลังจะเดินไปทางโต๊ะที่พี่โลคานั่งอยู่ก็โดนใครบางคนเข้ามากระชากแขนไว้ซะก่อน “เอ๊ะ!”
“มึงมานี่ได้ไงไอ้เน่?” ฉันมองหน้าไอ้พี่แบล็คอย่างเอือมระอาซะเต็มประดา มีไหมสักครั้งที่ฉันจะสามารถเข้าไปหาว่าที่สามีในอนาคตของตัวเองได้อย่างสบายอกสบายใจโดยไม่มีหน้าไอ้พี่บ้านี่เข้ามาขว้าง
“มากินข้าวนะสิถามโง่ ๆ” ฉันพูดไปก็พลางชะเงอคอมองที่โลคาไปด้วย แค่วินาทีเดียวฉันก็ไม่อยากคาดสายตาจากพี่เขาเลยให้ตายสิ >////<
“มาแดกห่าไรที่คณะกู คณะตัวเองไม่มีให้แดกไงวะ” อ้อ! ฉันลืมบอกไปเลยว่าพี่แบล็คนางก็เรียนที่คณะนี้เหมือนกันนะ ไม่น่าเชื่อเลยเนอะว่าอันธพาลแบบพี่เขาจะมีมันสมองที่ดีมากเว่อร์ พี่แบล็คเรียนเก่งมากมาแต่ไหนแต่ไรแล้วแต่แค่พี่เขาชอบทำตัวอย่างกับนักเลงหัวไม้คนอื่นเลยชอบเข้าใจผิดว่าพี่เขาดีแต่ใช้กำลังและไม่มีมันสมอง
แต่จะบอกเลยนะว่าคนเ่าั้คิดผิดมากพี่แบล็คนะเรียนโคตรจะเก่ง น่าจะเก่งพอ ๆ กับพี่โลคาเลยจะบอกให้
“พี่อย่าพึ่งมากวนได้ปะ หลบ!” ฉันว่าจบก็ออกแรงผลักพี่แบล็คแรง ๆ โดยไม่สนใจสายตาคนอื่นเลยว่ากำลังมองมาทางฉันกับพี่แบล็คอยู่ เพราะฉันมัวแต่มองไปทางพี่โลคาอย่างเดียวนะสิ
จนฉันได้ยินเสียงผู้หญิงอีกโต๊ะที่พูดขึ้นมา ฉันถึงได้สติกลับมาสนใจรอบข้าง
“แกดูยัยคนนั้นดิ นางกล้ามากเลยเนอะผลักพี่แบล็คแบบนั้นเป็ฉันนะคงไม่กล้าทำแบบนั้นแน่นอน” เป็เสียงของผู้หญิงที่ทาปากแดงนั่งอยู่ตรงโต๊ะข้างฉันที่กำลังยืนอยู่ แต่หูฉันมันดีดันไปได้ยินเข้าเลยทำให้ฉันหันกลับมาสนใจรอบข้างตัวเองที่มีผู้หญิงในชุดเสื้อคลุมของพวกนักวิทยาศาสตร์กำลังใช้สายตาใมองมาทางฉันกันอยู่
ฉันกำลังจะหันกลับไปสนใจพี่โลคาต่อแต่ก็โดนไอ้พี่แบล็คจับล้อคคอลากออกไปจากตรงนี้ซะแล้วแถมหางตาฉันก็ดันไปเห็นว่ายัยด้ากำลังจะถือจานข้าวไปนั่งกับพี่โคลาอีกด้วย
“โว๊ะ! อะไรของพี่วะเนี่ยฉันจะไปหายัยด้านะโว๊ย!” ฉันโวยวายขึ้นอีกรอบเมื่อพี่แบล็คลากฉันมานั่งที่โต๊ะอีกมุมนึงแทน โดยฉันไม่ได้สังเกตุเห็นเลยว่าไม่ได้มีแค่ฉันกับพี่แบล็คนั่งอยู่
“เอ่อ...คือว่า...” เสียงเล็กของผู้หญิงใส่แว่นหนาพูดขึ้นเบา ๆ เธอมีลักษณะที่ดูยังไงก็ต้องเป็เด็กเรียนเรียบร้อยอย่างแน่นอน บนใบหน้าเธอไม่ได้ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางค์อะไรเลยผมเธอถูกมัดรวบเป็หางม้าเก็บผมอย่างเรียบร้อยลุคของเธอก็ดูเป็ลูกคุณสุด ๆ
ถึงแม้เธอจะไม่ได้แต่งหน้าแต่ฉันก็รู้โดยทันทีว่าถ้ายัยคนนี้ถอดแว่นแต่งหน้านิดหน่อยจะต้องออกมาสวยและน่ารักมากย่างแน่นอน ผิวเธอก็โคตรจะขาวและยิ่งโดนแสงแดดตอนเที่ยงสาดเข้ามาแบบนี้ยิ่งทำให้เธอคนนี้ดูมีออร่ามาก
ว่าแต่เธอเป็ใครละเนี่ย ไอ้พี่แบล็คมันลากฉันมานั่งผิดโต๊ะแน่เลย ไม่มีทางผู้หญิงดี ๆ แบบนี้จะมารู้จักกับไอ้พี่แบล็คหรอก
“อะ” ฉันกำลังจะเอ่ยปากขอโทษผู้หญิงคนนี้ที่มานั่งโดยไม่ได้ขออนุญาติแต่ก็ต้องหุปปากไว้ดังเดิมเมื่อเห็นว่าพี่แบล็คมันยื่นขวดน้ำที่ซื้อมาให้กับผู้หญิงคนนี้ อ่าวนี่อย่าบอกนะว่า
โลคา Talk
“เอ๊ะ นั้นมันยัยเน่นิคะ” เสียงเล็กของน้องด้าเอ่ยขึ้นมาผมไม่รู้ว่าเธอมานั่งกับผมเมื่อไหร่เพราะผมไม่ได้สนใจรอบข้างเลย ผมเบื่อที่จะต้องนั่งมองสายตาของผู้หญิงที่พยายามส่งสายตายั่วยวนนั้นมาให้ผม แต่พอน้องด้าพูดถึงชื่อใครบ้างคนขึ้นมาก็อดที่จะทำให้ผมมองตามสายตาของน้องด้าไม่ได้
“นี่ด้าก็เชียร์คู่นี้ตลอดเลยนะคะ แต่ไม่รู้ว่าจะคบกันตอนไหน” คำพูดของน้องด้าเล่นเอาผมอย่างจะกระตุกยิ้มสมเพชขึ้นมาเลย หึ เมื่อวานยัยเด็กนั้นยังมาบอกชอบผมอยู่เลย แต่พอมาอีกวันกลับมาอยู่กับเพื่อนของผมเฉย ดูแค่นี้ผมก็รู้แล้วละครับ เธอก็คงไม่ต่างจากพวกผู้หญิงที่พยายามส่งสายตายั่วยวนมาให้กับผมหรอก
เห็นตอนแรกแอ๊บใส่ ๆ ที่ไหนได้ หึ!
“ว่าแต่เย็นนี้เห็นอาจารย์เรียกทั้งคณะและทุกชั้นปีมาประชุมเหรอคะพี่คา” ผมพยักหน้าตอบน้องมันไป ผมเองก็ได้ยินมาแบบนั้นเหมือนกันไม่รู้ว่าพวกอาจารย์มีเื่อะไรถึงได้เรียกประชุมเป็คณะแถมยังรวมทุกชั้นปีอีก ซึ่งมีน้อยครั้งมากที่อาจารย์จะเรียกมาครบแบบนี้
“งั้นพี่ขอตัวก่อนนะ” ผมบอกน้องมันไปก่อนจะเก็บมือถือเข้ากระเป๋ากางเกงและลุกออกไปโดยไม่ได้รอคำตอบจากน้องด้าเลยสักนิด ทำไมผมถึงจะไม่รู้ละว่าน้องด้าชอบผมเธอไม่ได้คิดกับผมแค่พี่ชาย แต่สำหรับผมมันคงเป็สถานะอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้วนอกจากน้องสาว
ผมเลยไม่ค่อยอยากจะอยู่กับน้องสองต่อสองเท่าไหร่ผมไม่อยากปฎิเสธเธอผมไม่อยากทำให้น้องมันเสียใจเพราะยังไงแม่เธอกับแม่ผมก็เป็เพื่อนที่สนิทกัน และแน่นอนว่าพวกผู้ใหญ่เองก็กำลังเล่นเกมจับคู่ให้ผมกับน้องเช่นกัน และเพื่อหลีกเลี่ยงอะไรที่น่าอึดอัดแบบนั้นผมจึงออกมาอยู่คนเดียวและพยายามออกห่างน้องด้าด้วย แต่เธอกลับไม่ให้ความร่วมมือเลยสักนิด
เลเน่ Talk
หลังจากที่ฉันจะต้องทนนั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกับไอ้พี่แบล็คจนพี่โลคาเดินออกไปตอนไหนก็ไม่รู้แล้วอีพี่มันยังมีหน้ามาทิ้งฉันไว้คนเดียวแล้วออกไปกับผู้หญิงคนที่ฉันเจอเมื่อบ่ายนั้นอีก นอกจากจะทำให้ฉันไม่ได้ไปนั่งกับพี่โลค่าแล้วยังมีหน้ามาไล่ฉันกลับคณะอีกด้วยนะ
นี่ถ้าไม่ติดว่าอาจารย์เรียกประชุมคณะของฉันนะป่านนนี้ฉันก็คงไปนั่งรอเจอพี่เขาแล้ว ว่าแต่ทำไมอาจารย์ถึงได้มานัดประชุมที่นี่ละเนี่ย ก็ที่นี่มันเป็โดมใหญ่มากทั้งที่เด็กปีสองอย่างฉันก็ไม่ได้มีจำนวนคนที่เยอะอะไรขนาดจะต้องมาประชุมที่โดมนะ
“ยัยเน่มานี่เร็ว!” เพื่อนร่วมห้องของฉัน ‘ยัยพิ้ง’ โบกมือไปมาพร้อมกับกวักมือเรียกฉันด้วยสีหน้าที่ยิ้มแป้นคล้ายกับคนบ้า ฉันกับยัยนี่ก็สนิทกันพอสมควรแต่ก็ไม่ได้สนิทเหมือนที่ฉันสนิทกับยัยด้านะ ประมาณแบบว่าเป็เพื่อนร่วมห้องงี้อะพอจบคราสก็คือแยกกันจบอะไรแบบนี้
ทำไมยัยนี่ดูทำหน้าดีใจเกินเบอร์มากเธอถูกหวยหรือไงถึงได้ยิ้มหน้าแป้นซะขนาดนั้น
“มีอะไรอะยัยพิ้ง ฉันเห็นแกยิ้มจนเกือบจะเห็นฟันครบสามสิบสามซี่ละนะ” ฉันเอ่ยแซวมันไป
“สามสิบสองซี่ย้ะ ยัยบ้า!” ฉันยิ้มแก้เกอไปเมื่อเผลอพูดอะไรที่แสดงถึงความโง่ของตัวเองออกไป มันคงไม่รู้หรอกว่าฉันคิดว่าฟันมีสามสิบสามซี่จรอง ๆ TT’
“ว่าแต่อาจารย์นัดประชุดเื่ไรอะ ทำไมจะต้องมาประชุมที่นี่ด้วยมันไม่ใหญ่ไปสำหรับชั้นปีของเราเหรอว้ะแก” แต่แล้วยัยนี่ก็ยิ้มอีกรอบแถมรอบนี้ยังยิ้มไปบิดตัวไปอีก
“นี่แกอ่านไม่ครบบรรทันอีกแล้วใช่ไหมถึงได้ไม่รู้ว่า คณะเรากับคณะวิทย์มีประชุมร่วมกับแถมยังประชุมทุกชั้นปีอีกด้วยนะ!”
“ฮ่ะ!” ฉันอุทานออกมาด้วยเสียงใยอมรับว่าฉันไม่ได้อ่านจนจบเพราะแค่เห็นคำว่าประชุมฉันก็กดออกแล้วฉันคิดว่าแค่ประชุมน่าเบื่อ ๆ แต่ไม่คิกว่าจะได้ประชุมกับคณะวิทย์แถมยังทุกชั้นปีอีกแบบนี้ฉันก็มีโอกาศเจอพี่โลคานะสิ!
“อย่ามัวแต่ใพี่โลคาของฉันกับแกก็เข้าร่วมประชุมด้วยนะกรี๊ดดดดดด!” แน่นอนว่ายัยนี่ก็ชอบพี่โลคาซึ่งฉันกับมันมักจะตบตีกันตลอดเพื่อแย่งชิงตำแหน่งว่าที่เมีย
“ของฉันย้ะ!” พูดจบฉันก็สะบัดผมใส่มันก่อนจะรีบเดินเข้าโดมที่ใช้ประชุม ส่วนมันก็ส่งเสียงจิแจ๊ะอย่างโมโหก่อนจะวิ่งเข้ามาเกาะแขนฉัน
และแล้วการประชุมก็จบลงฉันไม่คิดว่าการประชุมกับคนเยอะ ๆ แบบนี้จะกินเวลาไปเยอะพอสมควร กว่าอาจารย์จะปล่อยกลับบ้านได้ก็เล่นซะมืดค่ำเลยส่วนหัวข้อการประชุมก็ไม่มีอะไรมากนอกจากจะพานักศึกษาไปดูงานต่างประเทศ! และที่ฉันต้องมานั่งหง๋อยแบบนี้ก็เพราะฉันไม่เจอพี่โลคาเลย ฮือ
แถมนักศึกษาที่เข้าประชุมก็โคตรจะเยอะจนฉันไม่สามารถมองหาใครได้เลยนอกจากยัยพิ้งที่นั่งตีหน้าเศร้าเช่นเดียวกับฉัน
นอกจากจะไม่ได้เจอว่าที่สามีในอนาคตแล้วยังต้องมานั่งฟังอาจารย์พูดอะไรก็ไม่รู้ยาวเยียดอีก แต่ที่น่าสนใจคือการที่จะได้ไปศึกษาดูงานตปท.ร่วมกับคณะวิทย์นี่แหละกรี๊ด
เห็นว่าเด็กวิทย์จะไปดูงานพอดีอาจารย์คณะฉันเลยคิดว่าคณะของฉันก็ควรไปด้วยเหมือนกันเพราะจะได้พัฒนาภาษาของตัวเองด้วย นั้นเลยทำให้พวกคณะของเรากับของวิทย์ต้องไปพร้อมกันแต่ที่แย่ที่สุดน่าจะสาขาฉัน เพราะอะไรนะเหรอก็เพราะว่าฉันเรียนสาขาภาษาไทยนะสิ
แน่นอนว่าฉันโง่อังกฤษมากแถมที่ที่เราจะไปกันคือที่อเมริกาแม้ภาษาภาษาที่ใช้จะไม่แตกต่างจากภาษาสากลอย่างภาษาอังกฤษก็จริง แต่การออกเสียงต่างกันโดยสิ้นเชิงเลยฉันจะรอดไหมเนี่ย T^T
ถึงฉันจะได้ขึ้นชื่อว่าเรียนคณะเกี่ยวกับภาษาก็เถอะแต่สาขาที่ฉันติดดันเป็ภาษาไทยเพราะงั้นถ้าเทียบกับเพื่อนรุ่นเดียวกันอย่างสาขาเกาหลี ญี่ปุ่น อังกฤษ ฝรั่งเศษ ฯลฯ แล้วละก็ ฉันนี่โง่สุดแล้ว (ฉันหมายถึงแค่ตัวฉันนะที่โง่ภาษาสุดๆ)
“อ่าวยัยเน่ยังไม่กลับอีกเหรอ” ฉันที่กำลังยืนคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่ก็ต้องสะดุ้งตัวใเล็กน้อยเมื่อยัยด้าเดินเข้ามาทักฉันแบบไม่ให้สุ้มให้เสียง แต่การมาของเธอก็ทำให้ฉันใจฟู่มาก เพราะมีพี่โลคามาด้วย ><’
“กำลังจะกลับพอดีเลย ว่าแต่แกอะยังไม่กลับเหรอ?” ฉันถามมันแต่สายตาของฉันก็เอาแต่แอบมองพี่โลคา เฮ้อ...ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจฉันเลย หึ่ย!
“เนี่ยกำลังจะกลับแล้วเหมือนกัน ฉันอุส่าบอกพี่โลคาแล้วนะว่าไม่ต้องมายืนรอส่งฉันก็ได้แต่พี่เขาไม่ยอมนะสิ แกคงไม่ได้โกรธอะไรฉันหรอกใช่ไหม ฉันกลัวแกจะคิดมากอะ” ยัยด้าพูดกระซิบกับฉันเบา ๆ เพื่อไม่ให้พี่โลคาได้ยินบทสนทนาของเรา ส่วนฉันก็เกิดอาการมึนงงที่อยู่ดี ๆ ยัยด้าก็มาพูดแบบนี้ทั้งที่ฉันก็ไม่ได้คิดโกรธอะไรเธอเลยแม้แต่น้อย
เธอคงกลัวฉันโกรธละมั้งเนี่ยถึงได้ออกตัวขนาดนี้ ช่างเป็เพื่อนที่น่ารักจริง ๆ ฉันนี่ถึงกับโกรธแกไม่ลงเลยละยัยด้าเอ๊ย!
“จะบ้าหรือไงแก! ฉันจะโกรธแกได้ไงเล่าฉันรู้ว่าแกกับพี่เขาสนิทกันขนาดไหน แถมแกยังพยายามช่วยฉันจีบพี่โลคาอีกอย่าคิดมากเลย” ฉันบอกปัดเธอด้วยท่าทางขำขันเล็กน้อยยัยด้ามักจะชอบช่วยเหลือฉันเื่จีบพี่โลคาเสมอั้แ่ที่ฉันฝึกทำขนมแล้วก็วานให้เธอเอาไปให้พี่เขาแล้วถึงพี่เขาจะไม่อะไรกับมันก็เถอะ
ฉันอุส่าเขียนความในใจผ่านกระดาษแล้วแท้ ๆ แต่พอเจอฉันนะก็ขี้เก๊กทำเป็ไม่มองฉันเหมือนเดิม จนฉันมารู้ทีหลังว่าพี่โลคาไม่ชอบขนมก็ตอนที่ฉันแอบไปเห็นรุ่นน้องส่งคุกกี้ให้พี่เขาแล้วพี่เขาปฎิเสธแบบว่าเ็ากลับไปนะสิว่า ‘ผมไม่ชอบของหวาน’ เล่นเอารุ่นน้องคนนั้นถึงกับวิ่งน้ำตาคลออกไปเลย
ที่แท้ก็ไม่ชอบขนมหวานนี่เองแต่ทำไมยัยด้าไม่เห็นจะบอกอะไรฉันเลยละ สงสัยเธอคงกลัวฉันเสียใจมั้งเพราะตอนนั้นฉันดันทำเสร็จแล้วก็ไหว้วานให้เธอเอาไปให้เลยโดยไม่ได้ถงได้ถามเธอก่อนทำเลยว่าพี่โลคาชอบขนมหวานไหม
“งั้นฉันไปก่อนนะเจอกันพรุ่งนี้ อย่าตื่นสายละเข้าใจไหมยัยเน่ ไปก่อนนะคะพี่คา” ฉันพยักหน้ายิ้มตอบยัยด้าไปที่เธอบอกว่าอย่าตื่นสายก็เพราะวันที่เราจะไปดูงานกันมันเป็วันพรุ่งนี้แล้วนะสิแถมไฟล์บินก็ยังเป็ไฟล์ที่โคตรจะเช้าเลย -*- แต่ดีนะที่ทางมหาลัยออกค่าใช้จ่ายให้หมดไม่งั้นฉันได้ถูกแม่บ่นยาว ๆ แน่นอน
“บาย ๆ” ฉันยืนโบกมือให้กับยัยด้าที่นั่งอยู่ในรถของทางบ้านเธอจนรถคันนั้นขับเคลื่อนออกไปในที่สุด นี่แหละโอกาศต่อไปของฉัน ^^’
“พี่โลคา อะ...อ่าวหายไปไหนละว้ะ!” ฉันกำลังจะหันไปยิ้มหวานให้พี่เขาแต่ก็ต้องหน้าแตกเมื่อหันกลับไปแล้วไม่เจอใครเลย
“พี่โลคารอด้วยยยยยยยยย” ฉันะโสุดเสียงเมื่อเห็นหลังกว้างของพี่โลคากำลังมุ่งหน้าเดินไปทางจอดรถ พี่เขาหยุดชะงักเพราะเสียงของฉันที่ดังมากแต่ก็ไม่ได้หันกลับมานะเพราะพี่เขาเดินต่ออย่างไม่สนใจฉันเลยสักนิด -*-
“ใครมันจะไปยอมแพ้กันละ!” ว่าจบฉันก็รีบวิ่งตามพี่เขาไปติด ๆ ฉันจะไม่ยอมปล่อยพี่เขาไปแน่ วันนี้แหละที่ฉันจะต้องรุกพี่เขาบ้างแล้ว หึหึ
เอี๊ยดด!
“ทำบ้าอะไรของคุณ!” เสียงใหญ่ปนหงุดหงิดของพี่โลคาดังขึ้นในขณะที่ฉันกำลังยืนกางแขนหลับตาอยู่ ใช่แล้วฉันมายืนเอาตัวเองขว้างไว้เพื่อดักรอพี่เขานะสิ มันเสี่ยงมากฉันรู้แต่ถ้าไม่ทำวิธีนี้พี่เขาก็ไม่มีทางจอดรถแน่
“ขะ...ขอโทษคะ คือว่าหนูขอติดรถไปด้วยได้ไหมคะ^^” ฉันยกมือไหว้ขอโทษพี่เขาก่อนจะปั้นยิ้มเพื่อกลบเกลือนความกลัวและใกับเหตุการเมื่อกี้นี้ ไม่ใช่ว่าฉันไม่กลัวนะกลับกันฉันกลัวมากตอนแรกก็คิดอยู่ว่าพี่เขาจะเบรกทันไหม ฮือเกือบไปแล้วไหมละอีกนิดเดียวพี่เขาก็เกือบจะชนฉันแย้ว แง้
“หลบไป” พี่เขาไม่ตอบคำถามฉันแต่กลับไล่ฉันแทน หน๋อย
“ไม่หลบคะ หนูขอติดรถพี่ไปด้วยนะคะ น้า ๆ” ฉันพยายามอ้อนพี่เขาสุดฤทธิ์ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจเลยแถมยังทำหน้าตาเชิงตำหนิมาให้ฉันอีก จังหวะนี่แหละ!
“ลงไป!” วะฮ่ะฮ่าฉันใช้โอกาศที่พี่เขาทำท่าจะลงจากรถเพื่อจะมาลากฉันที่ยืนขว้างอยู่ แต่ฉันไวกว่ารีบวิ่งเบี่ยงหลบพร้อมกับขึ้นมานั่งบนรถอย่างไว ส่วนพี่เขาก็ตามมาติด ๆ พร้อมกับทำหน้าดุใส่ฉันด้วย แต่ฉันไม่สนใจหรอก
“ไม่ลงคะ รีบขึ้นมาสินะรถคันหลังเขาบีบแตรใหญ่แล้วนะคะพี่โลคา” พี่โลคามองฉันด้วยสายตาโมโหก่อนจะรีบวิ่งอ้อมขึ้นฝั่งคนขับเพราะคนที่บีบแตรด้านหลังไม่ใช่ใครแต่เป็อาจารย์คณะของฉันเอง
“คุณนี่มัน!” โมโหไปเถอะ ฉันไม่สนใจหรอกอิอิ
- - - - - - - - - -
ตามตื้อที่แท้ทรู ยอมใจจ้า นางเอกนะลูกหนูเป็นางเอกน้าาาาาา
.
.
.
ปล.รอบนี้อาจจะมีคำผิดอยู่บ้างนะคะ เนื่องจากเนื้อหาที่หยกลงจะเป็เนื้อหาที่ยังไม่ได้ส่งพิสูจน์กับรีไรท์เองเพราะงั้นอีบุ๊ก (ยังไม่วางขาย) เื่นี้กับรายตอนที่กำลังลงให้อ่านฟรีจะมีความแตกต่างกันมาก ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยน้า
- - - - - - - - - -
นิยาย Set 'เ้าพ่อ' มีทั้งหมด 4 เื่ 4 คน
เื่แรก เ้าพ่ออสูร (คู่อาชากับลินา)
กดซื้อตรงนี้ > : https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMzM2Mjg4NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEzMDg2MyI7fQ
เื่ที่สอง เ้าพ่ออิทธิพล (คู่เคียร์กับสร้อย)
กดซื้อตรงนี้ > : https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMzM2Mjg4NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEzNDUyMiI7fQ
เื่ที่สาม เ้าพ่อเพชฌฆาต (คู่ดีไวน์กับเทียน)
กดซื้อตรงนี้ > : https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMzM2Mjg4NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEzODk2OCI7fQ
เื่สุดท้าย เ้าพ่อนักซิ่ง (คู่เทนชิกับบุญ)
กดซื้อตรงนี้ > : https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMzM2Mjg4NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE0MjQ4OCI7fQ
สามารถสั่งซื้อได้จากเว็บ MEB โดยการพิมพ์ค้นหาชื่อเื่ หรือ นามปากกาของหยกก็ได้จ้า
หรือใครไม่สะดวกเว็บ MEB ใน ธัญวลัย , Fictionlog , Hongsamut หยกก็ลงขายเช่นกันน้า (แต่ราคาจะต่างจากใน MEB น้า)
21K
