ตื๊อรักนายน้ำแข็ง_End

        “อลิส เดี๋ยว อลิส”

        ใบหน้าสวยหวานเชิดขึ้น ก่อนจะเดินลงส้นหนักๆ ตรงไปยังโต๊ะที่บาร์ธาซ่าร์นั่งกินข้าวอยู่กับผู้หญิง ในขณะที่เจสก้ารีบร้องตะโกนตามหลัง และรีบเดินตามไปติดๆ

        “บาร์ธาซ่าร์”

        บุรัสกรเดินมาหยุดยืนห่างจากโต๊ะ ที่บาร์ธาซ่าร์นั่งไม่ถึงหนึ่งก้าว แล้วส่งเสียงเรียกชื่อของเขา ด้วยน้ำเสียงดังแข็งขืน เธอไม่รู้หรอกนะว่าระหว่างเขากับผู้หญิงคนที่นั่งกินข้าวอยู่ด้วยกันนี้ มีความสัมพันธ์ชนิดไหน เธอรู้แต่ว่าตอนนี้เธอรู้สึกร้อนรุ่มในอกเป็นอย่างมาก

        ก็จะไม่ให้ร้อนในอกได้ยังไงกัน สามวันมานี้ บาร์ธาซ่าร์ไม่โผล่หน้าไปหาเธอเลย มีแต่โทรหา และบอกว่ายุ่งกับงาน ปลีกตัวไปเจอไม่ได้ ไหนบอกว่ายุ่งกับงาน แต่พาผู้หญิงสาวสวยมากินข้าวด้วยได้อย่างนี้น่ะหรือที่ว่ายุ่งกับงาน พอคิดแล้วอารมณ์ก็ปรี๊ดพุ่งสูง

        “อลิส มาได้ยังไง?”

        บาร์ธาซ่าร์มองใบหน้าสวยหวาน ที่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่ามีสีหน้าเคร่งเครียดบูดบึ้ง แต่เขาไม่มีปฏิกิริยาว่าจะตกใจที่เห็นบุรัสกรแต่อย่างใด เพียงแค่ถามด้วยความแปลกใจเท่านั้น ที่เห็นเธอมาที่ร้านอาหารแห่งนี้

        “ไหนบอกงานยุ่งไง นี่เหรอยุ่ง”

        ดวงตากลมโตคู่สวยมองสบตากับดวงตาคมกริบ ด้วยสายตาดุดัน ปากบางจิ้มลิ้มเข็นเขี้ยวพูดอย่างมีอารมณ์คุกรุ่น แต่กระนั้นก็พยายามพูดด้วยน้ำเสียงปกติธรรมดา เพราะไม่อยากทำให้เธอหรือเขาต้องอาย ถึงแม้ภายในอกจะร้อนมาก จนไฟแทบจะทะลุออกจากอกก็ตามที

        “เอ่อ!... นี่ใครเหรอบาร์ธาซ่าร์?”

        ริชช่ามองหน้าสวยหวานของบุรัสกร ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองเจสก้า แล้วค่อยหันมามองบาร์ธาซ่าร์ พร้อมกับเอ่ยถามด้วยความสงสัย ที่อยู่ๆก็มีผู้หญิงที่ไม่รู้จัก มายืนทำท่าทางเง้างอน ขึ้งโกรธ ริชช่าก็รู้แหละว่าเธอผู้นี้ไม่ได้โกรธตัวเอง แต่เป็นโกรธผู้ชายตัวโตที่นั่งตรงข้าม

        “คู่หมั้น”

        “คู่หมั้น!!!!!!”

        “คู่หมั้นอย่างงั้นเหรอ?”

        บาร์ธาซ่าร์ตอบคำถามริชช่าแบบตรงๆ ขณะที่ตอบคำถามก็มองสบตากับดวงตากลมโตคู่สวยที่ดูดุดันนั้นไปด้วย พอบาร์ธาซ่าร์พูดจบ ไม่เพียงเฉพาะแค่ริชช่าที่พูดทวนคำพูดของบาร์ธาซ่าร์ เจสก้าก็พูดทวนคำพูดของบาร์ธาซ่าร์เกือบจะพร้อมๆกับริชช่า เนื่องจากเจสก้ายังไม่รู้เรื่องนี้เลย บุรัสกรยังไม่ได้บอกให้เจสก้ารู้

        “นั่งสิ นั่งกินด้วยกัน”

        บาร์ธาซ่าร์ลุกขึ้น เดินไปจับมือเรียวเล็ก พามานั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆกัน ก่อนจะหันไปบอกกล่าวเจสก้า เพื่อให้เจสก้านั่งลง เจสก้ากะพริบตาถี่ๆ แล้วเดินมานั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆกับบุรัสกร ที่ยังคงทำหน้าเง้างอนปั้นปึงอยู่อย่างนั้น

        “อลิส... เจสก้า...”

        แต่ยังไม่ทันที่จะพูดอะไรกัน ราเยเรสที่ได้ไปเข้าห้องน้ำเดินมาที่โต๊ะ ทุกคนที่นั่งกันอยู่ที่โต๊ะ ต่างพากันมองดูราเยเรสเป็นตาเดียวกัน ซึ่งราเยเรสก็กวาดสายตามองบุคคลผู้มาใหม่ พร้อมกับทำหน้าแปลกใจ

        “ราเยเรส”

        บุรัสกรกับเจสก้า ต่างพากันเรียกชื่อของราเยเรสออกมาเป็นเสียงเดียวกัน และต่างพากันเมียงมองจนกระทั่งราเยเรสนั่งลงเคียงข้างหญิงสาวที่พวกเธอเข้าใจว่า มากินข้าวกับบาร์ธาซ่าร์เพียงลำพังสองต่อสอง

        “ยังไงกันสองคนนี้ ทำไมถึงได้บังเอิญมาเจอที่นี่ได้ล่ะเนี้ย?”

        “ก็ที่นี่ร้านอาหาร ไม่แปลกที่จะได้เจอกันที่นี่... ว่าแต่นี่ใคร?”

        ราเยเรสยิ้มบางๆ พูดเปรยๆ ถึงบุรัสกรและเจสก้า ที่อยู่ๆ ก็มาพบเจอกันที่ร้านอาหารแห่งนี้โดยบังเอิญ บุรัสกรจึงยักไหล่บอบบาง พร้อมกับพูดอย่างไม่ยี่หระกับคำพูดเปรยๆของเรเยเรส และหันไปมองริชช่าอย่างเป็นคำถาม เพื่อให้เรเยเรสตอบในสิ่งที่เธออยากจะรู้อยู่ในตอนนี้

๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔