Rinascente ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ตั้งอยู่ใจกลางกรุงโรม ประเทศอิตาลี ห้างแห่งนี้มีอายุเก่าแก่เกือบ 150 ปีถือเป็ห้างสรรพสินค้าแห่งแรกของกรุงโรม ถ้ามองจากภายนอกเรียกได้ว่าเป็สถาปัตยกรรมที่มีเสน่ห์อย่างมากเป็การผสมผสานความคลาสสิคและความทันสมัยได้อย่างลงตัว
ร่างสูงปล่อยพลอยไพลินไว้ชั้น 4ซึ่งเป็โซนจำหน่ายเสื้อของผู้หญิง “ลงไปซิ”ชายหนุ่มพูดหลังเห็นท่ายึกยักของหญิงสาว จะอ้อนให้เขาไปเดินช่วยเลือกด้วยเขาไม่ทำให้หรอกนะ เวลาผู้หญิงเลือกซื้อของมันน่าเบื่อ
“เห็นกระเป๋าสะพายลินมั้ยคะ”
“จะเอาอะไร”
“ลินจะเอากระเป๋าสตางค์กับโทรศัพท์ค่ะ”เธอมีบัตรเครดิตซึ่งพอมีวงเงินอยู่บ้าง น่าจะซื้อได้สัก 2-3 ตัวเพราะดูจากห้างแล้ว ราคาต้องไม่ธรรมดาแน่นอน
“เอาไป”ร่างสูงล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ยื่นโทรศัพท์กับบัตรเครดิตแพลทินัมสีดำสองใบให้เธอ
“ไม่เป็ไรค่ะ ลินไม่รบกวนดีกว่า”เธอไม่อยากติดหนี้เขาเพิ่ม
“เก็บไว้เลยถือว่าเป็ค่าเบี้ยเลี้ยงที่มาฝึกงานที่นี่ ต่อไปนี้จะซื้ออะไรก็ใช้บัตรเอาหรือจะเอาเงินสดเพิ่มก็บอกโจชัวแล้วกัน”
“เออ...ขอบคุณค่ะ” พลอยไพลินยกมือไหว้เป็นิสัยเวลาที่ผู้ใหญ่ให้ของ
“เดี๋ยว ใส่ไปด้วย”ชายหนุ่มถอดเสื้อสูทของตัวเองยื่นให้พลอยไพลินหญิงสาวงงเล็กน้อยแต่เมื่อก้มสังเกตชุดตัวเองก็เข้าใจ เธอยังอยู่ในชุดเมื่อวาน“ขอบคุณค่ะ”
มองนอกห้างว่าหรูแล้ว ข้างในห้างหรูกว่าอีกพลอยไพลินเลือกเดินเข้าไปในร้านเสื้อผ้าที่ใกล้ที่สุด จะได้ไม่เสียเวลามากเมื่อเข้ามาในร้านหญิงสาวทำตัวไม่ถูก เพราะลูกค้าแต่ละคนจะมีพนักงานเดินให้บริการอย่างน้อย1 คน เธอต้องรอให้พนักงานมาหาไหม หรือเดินเลือกหยิบได้เลย ระหว่างยืนลังเลอยู่ก็มีพนักงานเดินผ่านเธอไปเพื่อบริการผู้หญิงสวยคนหนึ่งที่เพิ่งเดินเข้ามาที่ร้าน
“สวัสดีค่ะ คุณแพทริเซียวันนี้้าชุดใส่ในโอกาสอะไรคะ” พนักงานรีบวิ่งไปต้อนรับลูกค้าประจำซึ่งเป็ไฮโซสาวและกำลังมีข่าวว่ากำลังคบหากับลีโอนาร์ทชายหนุ่มนักธุรกิจที่ร่ำรวยติดลำดับโลกด้วย
“แพท้าชุดใส่ไปงานวันเกิดคุณหญิงมอร์แกนค่ะ”
“ได้ค่ะ เชิญทางนี้เลยค่ะตอนนี้มีคอลเล็กชันเข้ามาใหม่ยังไม่ได้ให้ลูกค้าท่านอื่นดูเลยค่ะ”
เลือกปฏิบัติ!
เพราะเธอแต่งตัวแปลกๆ หรอ? พลอยไพลินตัดใจเดินหันหลังออกมาตั้งใจจะไปร้านอื่นแทน
“ทำไมไม่ซื้อร้านนี้ ไม่ถูกใจหรอ” ลีโอนาร์ทนึกได้ว่าหญิงสาวเพิ่งมาอิตาลีวันแรกจึงเดินตามมาด้วยความเป็ห่วง ทั้งที่มันไม่ได้เป็นิสัยของเขาเลย
“ลินยังเดินดูไม่ทั่วเลยค่ะไปร้านอื่นก่อนดีกว่า ร้านนี้คนเยอะค่ะ” พลอยไพลินไม่ฟ้องเขา
“ทำไมไม่บริการผู้หญิงคนนี้”เสียงทุ้มถามออกไปด้วยความโมโห ร่างสูงคว้าต้นแขนเรียวให้เข้ามาในร้านอีกรอบ พนักงานในร้านรีบกุลีกุจอเดินมาข้างหน้าเพราะชายหนุ่มที่ะโพูดอยู่นั้นคือ ลีโอนาร์ท แบรนเดอร์ เ้าของโรงแรมแบรนเดอร์ ที่มีสาขาอยู่ทั่วโลกและยังเป็รองประธานแบรนเดอร์จิวเวลรี่เขาเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างจึงอดที่จะโมโหแทนไม่ได้
“ขอประทานโทษค่ะ ในร้านลูกค้าเยอะอาจจะดูแลไม่ทั่วดิฉันจะเป็คนดูแลคุณผู้หญิงเองค่ะ”ป้ายชื่อพนักงานที่ติดตำแหน่งว่าผู้จัดการเอ่ยขึ้นเธอเห็นชายหนุ่มตามหน้าหนังสือพิมพ์ นิตยาสารและแทบลอยด์ ถ้าหากมีรูปลีโอนาร์ทเข้าร้านสื้อผ้าเพื่อซื้อชุดให้ผู้หญิงจะเป็การโฆษณาร้านไปในตัว
“ไม่ต้อง ผมจะไปร้านอื่น”
“ขอประทานอภัยจริง ๆ นะคะ” พนักงานรีบวิ่งมายืนขวาง
“หลีกไป!”เสียงต่ำของชายหนุ่มทำให้คนรอบข้างเกรงกลัว ร่างสูงจับข้อศอกหญิงสาวเดินออกมาจากร้านทันทีหลายคนบริเวณนั้นต่างใกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าลีโอนาร์ทโมโหเื่ของผู้หญิงและผู้หญิงที่ว่านั้นเป็ผู้หญิงที่ไม่มีชื่อเสียงในวงการบันเทิงหรือในวงสังคมไฮโซมุมหนึ่งของร้านมีหญิงสาวหน้าตาสวยยืนกำมือแน่นมองเหตุการณ์วุ่นวายที่เพิ่งเกิดขึ้น
“ขอโทษนะคะ” พลอยไพลินเห็นท่าทางหงุดหงิดของชายหนุ่มก็รู้สึกกลัวลีโอนาร์ทเป็คนที่ไม่ชอบเป็จุดสนใจมากนัก แต่การกระทำเมื่อสักครู่ของเขาทำให้เธออดที่จะหวั่นกลัวไม่ได้
“จะขอโทษทำไมเธอไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย จะซื้ออะไรก็เดินดูเลย จะได้กลับ”
พลอยไพลินเดินดูของโดยที่มีร่างสูงเดินตามหลังตลอดสักพักเธอเหลือบมองเห็นชุดทำงานที่อยู่ในตู้กระจก มันเป็ชุดทำงานธรรมดาแต่ดีไซน์เก๋ราคาที่แขวนไว้มันแพงมาก เธอตัดใจปล่อยผ่านเดินเลยไป ลีโอนาร์ทสังเกตร่างเล็กหยุดเดินเมื่อเห็นชุดที่โชว์อยู่ในร้านแต่เลือกที่จะเดินผ่านไปก็รู้สึกหงุดหงิด
“มานี่” มือหนากระตุกมือบางให้เดินตามเข้าไปในร้าน“เอาชุดนี้ ชุดนี้ แล้วก็ชุดนี้ไม่ดีกว่ามีกี่แบบเอามาให้หมดเลย ส่วนไซส์ก็วัดเอาเลย”
พลอยไพลินมึนงงกับคำพูดของชายหนุ่มและเริ่มเวียนหัวเมื่อพนักงานที่ร้านจับเธอหมุนไปหมุนมา
“มันเยอะไปมั้ยคะ” เธออยู่แค่ 3 เดือนแต่ของที่เพิ่งซื้อซึ่งมาจากร้านเดียวต้องใช้ลูกน้องเขาถึง 3 คนช่วยถือ“ลินว่าพอแล้วค่ะ เรากลับกันดีกว่า”
“ได้แค่ชุดทำงานเอง แล้วชุดอื่นละหรือเธอจะไม่ใส่...”สายตาคมมองขึ้นลงไปที่ร่างบางราวกับจะมองทะลุเสื้อผ้า รู้ทันทีว่าเขาหมายถึงอะไร
“ลินขอไปซื้อเองนะคะ” เธอพูดดัดไว้ก่อนเมื่อเห็นวาวตาเ้าเล่ห์จากชายหนุ่ม
“ผมจะเป็คนเลือกให้คุณเอง”
“ท่านรองฯ ไปนั่งรอที่ร้านกาแฟหรือรอที่รถดีกว่าค่ะลินซื้อแปปเดียวจริง ๆ”
“ไม่เอา!ผมจะไปเลือกด้วย มีตั้งหลายชุดที่ยังขาด ชุดนอน ชุดว่ายน้ำ ชุดซีทรูชุดชั้น....เฮ้ย!”
เมื่อเห็นชายหนุ่มพูดไม่หยุด พลอยไพลินหาค่อยๆ หาจังหวะชะลอฝีเท้าก่อนจะเก้าถอยหลังแล้วรีบวิ่งเข้าไปในร้านขายชุดชั้นในที่ใกล้ที่สุดโดยไม่คิดจะเรียกชายหนุ่ม
“ลินไปไหน!” ลีโอนาร์ทหันซ้ายหันขวามองหาร่างเล็กแต่ก็ไม่เจอจึงหันไปถามโจชัวที่เดินตามอยู่ห่างๆ โจชัวที่สังเกตการมาั้แ่ต้นก็ชี้ไปตามทิศทางที่หญิงสาววิ่งเข้าไป
“หึ หึ” นั้นมันของสำคัญเลยนะ เขาจะต้องช่วยเลือกด้วยถึงจะถูก
“คิดเงินได้เลยค่ะ นี่ค่ะ”พนักงานรับบัตรที่หญิงสาวยื่นมาเพื่อชำระเงิน
“รวมชุดพวกนี้ด้วยครับและก็ชุดชั้นใน ชุดว่ายน้ำที่โชว์อยู่บนหุ่นหน้าร้านทั้งหมดคิดเงินรวมเลยครับ”
“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ” เมื่อพนักงานเงยหน้าขึ้นมาเห็นเ้าของเสียงลีโอนาร์ท นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลมากที่สุดในอิตาลีก็รีบละมือจากการคิดเงินหันไปกุลีกุจอจัดการตามคำสั่งของชายหนุ่มทันทีโดยที่มีพนักงานคนอื่นๆ ในร้านช่วยอำนวยความสะดวกด้วย
“ท่านรอง!”
“ลีโอ ต่อไปนี้เรียกผมว่า ลีโอ” เสียงทุ้มแทรกขึ้น
“ท่าน...คุณลีโอคะ มันเยอะไปค่ะ ลินใส่ไม่ทันและที่สำคัญลินก็ไม่กล้าใส่”แต่ละชุดที่ลีโอนาร์ทเลือกมา เธอเผลอปรายตามองเมื่อกี้ อดใจหายใจคว่ำไม่ได้ มันเป็แค่เศษผ้าที่แทบไม่ได้ปิดอะไรเลย
“หรือเธอจะเอาแบบอื่นก็มีนะมีให้เลือกหลายแบบเลย แบบนี้เป็ไง” หญิงสาวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อชุดที่ร่างสูงโชว์ขึ้นมามันเป็เศษผ้า 2 ชิ้นแถมยังเป็ซีทรูดูยังไงก็ปิดส่วนที่ควรปิดไม่มิด
การแกล้งพลอยไพลินให้หน้าแดงมันเป็เื่สนุกของเขาไปแล้ว
ใครใช้ให้เธอน่าแกล้งละ!
2K
