ตอนที่ 6
เช้าวันต่อมา หลิวจื่อจินอุ้มมู่เซียวหลันออกจากโรงเตี๊ยม หลิวจื่อจี้ยัดแป้งทอดเข้าปาก มือข้างหนึ่งถือสัมภาระเดินตามด้วยท่าทางงัวเงีย
“เมื่อคืนนอนหลับสบายดีหรือไม่” ปิงมามาเดินเข้ามาทักทายด้วยสีหน้าเปี่ยมเมตตา นางเหลือบตามองหลิวจื่อจี้ก่อนหัวเราะเบา ๆ
หลิวจื่อจี้พยักหน้าะโขึ้นม้า ควบนำไปด้านหน้า
หลิวจื่อจินวางมู่เซียวหลันในรถม้าเสร็จก็นั่งลงประจำที่นั่งด้านหน้า สวมหมวกฟางลงบนศีรษะพลางกล่าวเสียงเรียบว่า “ขอบคุณปิงมามาที่เป็ห่วง พวกข้าหลับสบายดีมาก รีบออกเดินทางเถิด” นางจับแส้บังคับม้าก่อนร้อง อ้อ เสียงหนึ่ง “จริงสิ เมื่อเช้าคุณหนูตื่นมาครู่หนึ่งด้วยล่ะ นางบอกว่าการเดินทางต่อไปคงต้องรบกวนปิงมามาแล้ว”
ปิงมามาอึ้งงันไปชั่วขณะก่อนเปลี่ยนสีหน้ากลับมาดังเดิม นางยกยิ้มบางเอ่ยว่า “รบกวนอันใดกัน คุณหนูกล่าวราวกับข้าเป็คนอื่นอย่างนั้น”
“หรือว่าไม่ใช่” หลิวจื่อจินฟาดแส้ลงบนหลังม้า รถม้าเคลื่อนตัวโดยพลัน ทิ้งฝุ่นตลบไว้ด้านหลัง
ปิงมามาไอโขลก โบกมือปัดฝุ่นไปมา สายตาจับจ้องรถม้าฉายแววเหี้ยมเกรียม “นังเด็กสารเลว เ้ารอก่อนเถิด ถึงเขตป่าทมิฬเมื่อใดข้าจัดการเ้าแน่”
เมืองลั่วหนานถือเป็เมืองยุทธศาสตร์ ประตูเมืองทิศเหนือติดแคว้นฉิน ทิศตะวันออกแคว้นฉู่ ทิศใต้ติดแคว้นหยวน ส่วนทางทิศตะวันตกคือประตูที่มุ่งสู่แคว้นหยางมีอาณาเขตติดกับป่าทมิฬ และด้วยสถานที่ตั้งติดชายแดนของทั้งสี่แคว้น เมืองลั่วหนานจึงเป็อิสระ ไม่ขึ้นต่อแคว้นใด กลายเป็จุดศูนย์กลางของทั้งสี่แคว้น เต็มไปด้วยผู้จากทั่วสารทิศ ไม่ว่าจะเดินทางไปแคว้นใดก็จำเป็ต้องผ่านเข้ามาในเมืองลั่วหนานก่อนเสมอ
แน่นอนว่าหลิวจื่อจินย่อมบังคับม้ามุ่งหน้าไปทางประตูทิศตะวันตก ทว่าฟ้ายังไม่ทันสว่างผู้คนมากมายหลากหลายกลับเดินทางเข้าออกกันอย่างคึกคักแล้ว ขบวนของนางติดอยู่ที่กลางแถว ค่อย ๆ เคลื่อนทีละนิด หลิวจื่อจี้และปิงมามาจูงม้าเดินไปด้านหน้า หลิวจื่อจินกลับชะลอรถม้าปล่อยให้ผู้คนทั้งหลายแซงหน้าไป กระทั่งเห็นหลิวจื่อจี้และปิงมามาเดินผ่านประตูเมืองออกไป นางถึงค่อยตามไปอย่างช้า ๆ
หลิวจื่อจี้และปิงมามาผ่านด่านตรวจออกมาแล้ว พวกนางหลบฝูงชนเดินเบี่ยงออกมาด้านข้างกำแพงเมือง สายตามองไปยังแถวยาวที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายด้วยสีหน้าร้อนรน “เหตุใดถึงมีคนออกนอกเมืองมากเพียงนี้” หลิวจื่อจี้บ่นพลางชะเง้อคอมองหาหลิวจื่อจิน
ปิงมามาหรี่ตามอง สายตากลอกไปมาด้วยความระแวดระวัง ทันใดนั้น ประตูเมืองพลันปิดเข้ามาอย่างฉับพลัน
“คนร้าย คนร้าย”
“ปิดประตูเมือง เร็วเข้า”
เสียงฟิ้ว ๆ ดังขึ้นหลายครั้ง ฝูงคนที่ออกันอยู่หน้าประตูเมืองพลันเกิดความวุ่นวาย บ้างวิ่งออกมาด้านนอก บ้างถูกดันเข้าด้านใน กลายเป็ภาพโกลาหล ทหารหลายนายยกกระบองฟาดคนที่ดันกันไปมาพลางตวาดลั่น “หลีกไป หลีกไป”
“จับคนร้ายไว้ เร็วเข้า”
ปิงมามาเบิกตาค้างด้วยความแปลกใจและใ “เกิดอันใดขึ้น” นางรั้งชายหนุ่มที่วิ่งออกนอกประตูมาถาม บุรุษผู้นั้นหอบเหนื่อยตอบว่า “มีคนทำร้ายพวกทหารยามน่ะสิ” พูดจบก็รีบวิ่งออกไป
ด้านในประตูเมืองเกิดความชุลมุน ชาวบ้านวิ่งหนีกันวุ่นวาย ทหารมากมายที่ไม่รู้ว่ามาจากที่ใดวิ่งเข้ามาล้อมผู้คนไว้ตรงกลาง ท่ามกลางความชุลมุน หลิวจื่อจินอุ้มมู่เซียวหลันออกมาจากรถม้า ใช้ผ้าห่มมัดร่างนางไว้ด้านหลังตนก่อนใช้วิชาตัวเบาฝ่าฝูงชนออกไปอย่างไร้สุ้มเสียง
“ใต้เท้า” บุรุษหนุ่มในชุดสีดำเดินขึ้นหน้าพลางกล่าวด้วยสีหน้าขุ่นเคือง “พวกท่านล้อมคนไว้เช่นนี้คงไม่ดีกระมัง”
บุรุษอีกคนเดินอาด ๆ ขึ้นหน้า ยกดาบใหญ่ชี้ไปที่ทหารยาม “ใช่ มีคนร้ายก็รีบไปตามหาสิ ปิดประตูเมืองทำไม”
“ใช่แล้ว เปิดประตูเมืองเดี๋ยวนี้” หลายคนชักดาบ บางคนชักกระบี่ออกมา ท่าทางนั้นราวกับหากไม่เปิดประตูพวกเขาจะพุ่งเข้าไปต่อสู้เสียเดี๋ยวนั้น
ทหารยามหลายคนนอนล้มสลบอยู่บนพื้น หลายคนยกดาบด้วยท่าทางระแวดระวัง ในใจคิดว่าวันนี้ช่างโชคไม่ดีเสียจริง ด้วยประตูเมืองทิศตะวันตกติดกับแคว้นหยางและป่าทมิฬ ผู้คนที่เข้าออกเก้าในสิบส่วนล้วนเป็คนในยุทธภพ มีวรยุทธ์เยี่ยมยอดกันทั้งนั้น ดังนั้นหากไม่จำเป็จริง ๆ พวกเขาก็ไม่อยากมีเื่กับจอมยุทธ์เหล่านี้
“เหรียญทองแดงหรือ” นายทหารผู้หนึ่งถือเหรียญทองแดงในมือ กวาดสายตามองทหารยามนอนสลบอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าทั้งใและแปลกใจ ใช้เพียงเหรียญทองแดงก็สามารถจัดการชายหนุ่มร่างกำยำสิบสองคนจนหมดสติ!
“นี่คืออะไร? เหรียญทองแดงหรือ อาวุธลับที่ว่าคือเหรียญทองแดงเองหรือนี่” บุรุษหนวดเคราเฟิ้มผู้หนึ่งหัวเราะ ฮ่า ๆ “พวกเ้าช่างบอบบางเสียจริง เอาล่ะ ในเมื่อหาหลักฐานได้แล้วก็รีบเปิดประตูเสีย บิดาต้องรีบเดินทางไปหาภรรยาแล้ว”
กล่าวจบหลายคนก็อดไม่ได้ หัวเราะลั่น นายทหารผู้นั้นเงยหน้าด้วยสีหน้าสงบนิ่ง เขายกมือประสานก่อนกล่าวว่า “ตอนนี้คงยังเปิดไม่ได้ ยังหาคนร้ายไม่เจอ ไม่ว่าใครก็ไม่อาจออกไปได้ทั้งนั้น หวังว่าทุกท่านจะเข้าใจ”
“สามหาว” สิ้นเสียงบุรุษเครายาวก็ชักดาบพุ่งเข้าใส่
เสียงดาบปะทะกันพร้อมเสียง ฮือ! ของผู้คน ปราณกระบี่แข็งกล้าพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เปล่งประกายเจิดจ้า แรงกดดันทำให้ผู้คนใจสั่น หลิวจื่อจินเงยหน้ามองก่อนยกมุมปาก ดูท่าทางจะมียอดฝีมือต่อสู้กันแล้ว เป็เช่นนี้ก็ดี นางกระชับหมวกสานบนศีรษะพลางสาวเท้าก้าวทะยานไปด้านหน้าด้วยความรวดเร็ว
ด้านหลิวจื่อจี้เงยหน้ามองปราณกระบี่บนท้องฟ้าด้วยความใ “ต่อสู้กันแล้ว” นางกวาดสายตามองกำแพงเมืองสูงใหญ่เบื้องหน้า กำลังประเมินว่าด้วยวิชาตัวเบาของตนจะสามารถข้ามไปได้หรือไม่ ปิงมามาเองก็ร้อนรนไม่แพ้กัน นางกลัวว่ามู่เซียวหลันจะตกอยู่ในอันตรายและยังกลัวว่าคนของพรรคเพลิงจันทราในเมืองลั่วหนานจะเห็นมู่เซียวหลันเข้า เพราะถึงอย่างไรใบหน้าของนางก็คล้ายกับหยางเว่ยหลิงถึงสามหรือสี่ส่วน ที่สำคัญนางกลัวว่าทางมั่วมามาได้ส่งคนมารับมู่เซียวหลันแล้วเช่นกัน และบางทีคนพวกนั้นอาจอยู่ในเมืองลั่วหนานก็เป็ได้ คิดได้ดังนี้ปิงมามาก็ยิ่งร้อนใจ ยกมือปรามหลิวจื่อจี้ “เ้าอย่าได้ทำอันใดให้เป็จุดสนใจ”
จังหวะเดียวกันนั้น หลิวจื่อจี้พลันทะยานขึ้นไปบนกำแพงเมือง ท่าร่างว่องไวโบยบินราวนกนางแอ่น พริบตาเดียวนางก็หายลับไปกับกำแพงเมือง ปิงมามาอ้าปากตาค้าง นึกเจ็บใจเสียจนขบฟันแทบป่นเป็ผง “นังตัวดี” นางแค่นเสียงเย็นพลางกวาดตามองรอบด้าน โชคดีที่คนส่วนใหญ่ล้วนกำลังวิ่งหนีจึงไม่มีใครสนใจหลิวจื่อจี้ ปิงมามาขมวดคิ้วมุ่น เงยหน้ามองกำแพงเมืองสูงใหญ่ก่อนถอนหายใจออกมา นางรู้ตัวดีว่าตนเองฝีมือไม่ถึง ทว่าวิชาตัวเบาของนังเด็กหลิวจื่อจี้ช่างเยี่ยมยอดเกินไปแล้วจริง ๆ เช่นนั้นคงได้แต่รอให้ประตูเมืองเปิดแล้วกระมัง
หลิวจื่อจี้พลิกกายลงมาเบื้องล่างอย่างระแวดระวัง ไม่ไกลออกไปทหารและจอมยุทธ์ทั้งหลายยังคงต่อสู้กันอย่างดุเดือด ฟังดูสูสีและดูเหมือนจะไม่จบง่าย ๆ แม้ใจหลิวจื่อจี้อยากเข้าไปดูความสนุกแต่ความเป็ห่วงพี่สาวและมู่เซียวหลันมีมากกว่า นางก้าวเดินว่องไว สอดสายตาไปรอบด้านก่อนวิ่งไปที่ตัวรถม้าที่ล้มเอียงอยู่ไม่ไกล ครั้นพลิกผ้าม่านก็เห็นเพียงฟูกนอนที่ยังคงอยู่ในสภาพเดิม ส่วนสัมภาระและอาหารแห้งที่ซื้อมาจากโรงเตี๊ยมได้หายไปแล้ว หลิวจื่อจี้เม้มปาก หรี่ตาครุ่นคิด “พี่สาวพาคุณหนูไปที่ใดกันนะ”
“อยากพบพี่สาวเ้าก็ตามข้ามา” เสียงชายหนุ่มดังมาจากด้านหลัง
หลิวจื่อจี้สะดุ้งใ ครั้นหันกลับมานางก็เบิกตากว้าง “เ้า... เ้ามาได้อย่างไร” แน่นอนว่านางรู้จักชายผู้นี้ เพราะเขาคือคนองครักษ์จวนอี้จวิ้นอ๋องที่นางเพิ่งประมือด้วย นางจำเขาได้แม่นเพราะตอนนั้นต่อสู้ไปได้เพียงสองกระบวนท่า เสียงถ้วยชาตกพื้นก็ดังขึ้นมา นางสบสายตาเขาหนึ่งปราดก่อนพุ่งตัวไปในห้องนอนของมู่เซียวหลัน
“อย่าได้ถามให้มากความ รีบตามมาเถอะ” ฉางิหมุนตัวเดินออกไป
หลิวจื่อจี้หรี่ตาครุ่นคิด สุดท้ายตัดสินใจเดินตาม “ทางที่ดีเ้าอย่าได้หลอกข้าเชียว” นางข่มขู่ด้วยสีหน้าจริงจังก่อนเอ่ยถาม “เ้าตามพวกข้ามากระมัง เป็คำสั่งท่านอ๋องหรือ”
ฉางิพยักหน้า หลิวจื่อจี้ถามต่อ “ท่านอ๋องของพวกเ้าดูไม่เหมือนคนดี สั่งเ้าตามมาครั้งนี้คงไม่ใช่วางแผนการอะไรไว้กระมัง” นางยิ้มเย็นเอ่ยต่อ “เห็นแก่ที่คุณหนูข้าชอบเขา คราวนี้ข้าจะละเว้นเ้าสักครั้งก็แล้วกัน”
ฉางิมุมปากกระตุก แม่นางผู้นี้ช่างอคติเหลือเกิน ดูเหมือนท่านอ๋องจะทำดีเสียเปล่าแล้ว ชายหนุ่มเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น คิดว่าหากยังฟังวาจาของหลิวจื่อจี้ต่อไปเขาคงอดไม่ได้ทุบนางเข้าสักทีสองทีเป็แน่แท้
ด้านหลิวจื่อจิน หลังจากหาซื้อม้าได้แล้วก็อุ้มมู่เซียวหลันขึ้นหลังม้า ส่วนตัวนางะโซ้อนด้านหลังควบม้าออกไปด้วยท่าทางระแวดระวัง “คุณหนูทนหน่อยนะเ้าคะ” นางพูดกับสตรีที่หลับตาพิงอยู่ในอ้อมแขน แน่นอนว่าต้องเป็โม่หลันที่ได้สติขึ้นมาแล้ว ซึ่งหากมิใช่คำสั่งของโม่หลัน หลิงจื่อจินคงไม่สร้างเื่วุ่นวายที่หน้าประตูเมือง น่าเสียดายก็แต่ปิงมามา… หลิวจื่อจินสาบานว่าหากเจอกันครั้งหน้าจะฆ่าหญิงแก่ผู้นั้นให้สาสมกับสิ่งที่นางทำไว้เลยทีเดียว
โม่หลันได้ยินเสียงหลิวจื่อจินก็พยายามฝืนลืมตา นางต่อสู้กับพิษหุ่นเชิดมาถึงหกวันเต็ม ทุกวันล้วนมีสติรับรู้ดีเพียงแต่ต้องใช้พลังปราณอย่างมากในการขับพิษ นางจำเป็ต้องปิดกั้นจุดชีพจรของตนเอง ด้วยเหตุนี้ร่างกายนางจึงคล้ายเข้าสู่ภาวะหลับใหล ทว่านางยังคงมีสติแจ่มชัดอยู่ทุกวัน ยามอยู่ที่จวนอ๋องยังมีิญญาของชิงหวั่นคอยเล่าเื่ราวต่าง ๆ ให้ฟัง ยามออกเดินทางนางฟังหลิวจื่อจินและหลิวจื่อจี้พูดคุยกันจึงพอรับรู้ถึงสถานการณ์ความเป็ไปบ้าง กระทั่งวันนี้ที่รถม้าเคลื่อนตัว โม่หลันตระหนักได้ทันทีว่า หากออกนอกเมืองลั่วหนานเมื่อใด นาง หลิวจื่อจินและหลิวจื่อจี้ก็จะตกอยู่ในอันตรายอย่างสมบูรณ์ ด้วยเหตุนี้โม่หลันจึงฝืนเปิดจุดชีพจรตนเองทั้ง ๆ ที่พิษยังสลายไม่หมด บอกหลิวจื่อจินว่าถูกปิงมามาวางยาพิษ ให้หาทางแยกจากนางเสีย ด้วยคำสั่งนี้หลิวจื่อจินจึงสร้างสถานการณ์ที่หน้าประตูเมืองทิศตะวันตกขึ้นมา
“คุณหนูถึงประตูเมืองทิศใต้แล้วเ้าค่ะ ข้าต้องลงเดิน ท่านเกาะบังเหียนให้แน่น ๆ นะเ้าคะ” หลิวจื่อจินตรวจดูผ้าที่มัดร่างของโม่หลันกันตัวม้าอย่างละเอียดแล้วจึงพลิกกายลงพื้น ทว่าโม่หลันกลับเงยหน้ากล่าว “พาข้าลงไป”
“แต่คุณหนูไหวหรือเ้าคะ” หลิวจื่อจินลังเล
“ข้าเดินได้ เราไม่อาจทำตัวผิดแปลก เ้าพาข้าลงเถอะ” โม่หลันสั่ง
หลิวจื่อจินอุ้มนางลงมา ครั้นเท้าแตะพื้น ร่างกายพลันอ่อนยวบ หลิวจื่อจินประคองนางด้วยสายตาเป็กังวล “ข้าแบกคุณหนูดีหรือไม่”
โม่หลันส่ายหน้า เดินพลังปราณไปทั่วร่าง ครั้นเริ่มมีเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้างนางจึงค่อย ๆ ยกเท้าเดิน โชคดีประตูทางทิศใต้มีคนเข้าออกไม่มากนัก เข้าแถวไม่นานก็ผ่านออกประตูเมืองไปอย่างง่ายดาย
“ข้างหน้ามีตำหนักฉินอ๋องตั้งอยู่บนเขา ค่อนข้างปลอดภัยมาก ด้านข้างยังมีโรงเตี๊ยมอยู่แห่งหนึ่ง พวกเราเข้าพักที่นั่นเถิดเ้าค่ะ รอให้จื่อจี้มาถึง ข้าจะลอบเข้าไปสังเกตการณ์ในเมือง” หลิวจื่อจินใช้ผ้าห่มมัดมู่เซียวหลันเข้ากับตนเองแล้วจึงควบม้าทะยานไป
โม่หลันตอบอืมหนึ่งคำก่อนเอนร่างพิงหลิวจื่อจิน “เหตุใดถึงเลือกเส้นทางนี้” นางถามด้วยความสงสัย เท่าที่รู้หลิวจื่อจินและหลิวจื่อจี้ไม่เคยเดินทางออกจากเมืองหลวงแคว้นฉินเลย เช่นนั้นนางไปรู้เื่พวกนี้มาจากที่ใด
หลิวจื่อจินยกยิ้มเ็า “ตอนเด็กข้าและท่านแม่ถูกตามล่ามาตลอดทาง กระทั่งเข้าเขตเมืองลั่วหนาน คนพวกนั้นถึงได้รามือ ท่านแม่พาข้าและหลิวจื่อจี้พักที่โรงเตี๊ยมแห่งนั้นและต่อมาก็พบอาจารย์...” หลังฝังศพมารดา นางและหลิวจื่อจี้ก็ติดตามหยางเว่ยหลิงเข้าเมืองหลวงแคว้นฉิน
โม่หลันร้อง “อ้อ” ก่อนถาม “แล้วเหตุใดพวกเขาถึงรามือ”
“เพราะเมืองลั่วหนานเป็ที่ตั้งตำหนักของฉินอ๋องเ้าค่ะ ฟังว่าพลังยุทธ์ของฉินอ๋องนั้นสูงส่งมาก ทั่วทั้งสี่แคว้นต่างยกย่องยำเกรง อีกทั้งตอนนั้นอาจารย์และแม่ทัพซูเซียนก็พักอยู่ในโรงเตี๊ยมพอดี คนพวกนั้นจึงไม่กล้า” หลิวจื่อจินดึงสายบังเหียนหยุดที่หน้าโรงเตี๊ยม
เสี่ยวเอ้อร์รีบเข้ามาทักทาย “แม่นาง้าทานอาหารหรือว่าค้างคืนขอรับ” กล่าวจบก็รับสายบังเหียนม้าจากหลิวจื่อจินด้วยท่าทางกระตือรือร้น
หลิวจื่อจินอุ้มมู่เซียวหลันลงจากม้า “ห้องพักชั้นดีหนึ่งห้อง” ว่าแล้วก็โยนก้อนเงินออกไป
“ได้เลยขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์รับก้อนเงินด้วยสีหน้ายินดี ส่งม้าให้ลูกน้องส่วนตนเองวิ่งเข้าไปด้านใน รับกุญแจห้องมาจากผู้จัดการแล้วจึงผายมือให้หลิวจื่อจิน “เชิญแม่นาง”
หลิวจื่อจินอุ้มมู่เซียวหลันเข้าห้อง วางนางลงบนเตียงก่อนโยนก้อนเงินให้เสี่ยวเอ้อร์อีกครั้ง “เตรียมน้ำร้อนเข้ามาด้วย อาหารสักสี่อย่าง หากมีผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนข้ามาถามช่วยนำนางขึ้นมาด้วย”
เสี่ยวเอ้อร์ชั่งน้ำหนักก้อนเงินในมือ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเบิกบาน เขาพยักหน้า “แม่นางโปรดวางใจ ข้าจะเตรียมทุกอย่างตามที่ท่านสั่ง”
หลิวจื่อจินมองส่งเสี่ยวเอ้อร์ก่อนเดินตรวจตราภายในห้องหนึ่งรอบ นางเปิดหน้าต่างมองยังถนนใหญ่ที่มีผู้คนผ่านไปมาด้วยสีหน้าระแวดระวัง
“จื่อจิน ข้ายังต้องถอนพิษอีกหลายวัน อาจนอนหลับไม่ได้สติ” โม่หลันฝืนลืมตาพูดด้วยสีหน้าอ่อนล้า แท้จริงนางหมดแรงแล้ว พิษหุ่นเชิดช่างรุนแรงยิ่งนัก ขนาดมู่เซียวหลันมีร่างกายต้านร้อยพิษก็ยังส่งผลเพียงนี้ หากมิใช่เพราะนางขับเคลื่อนวิชาดอกบัวเก้า์คุ้มครองอวัยวะสำคัญ เกรงว่าชีวิตนี้คงหนักหนา อย่าได้พูดถึงการฝึกบำเพ็ญเพียร แค่กลายเป็คนปกติก็ยังยากยิ่งกว่าขึ้น์ ถึงตอนนั้นนางจะไปร้องไห้กับใคร
“มีข้าอยู่ทั้งคน คุณหนูขับพิษอย่างสบายใจเถิดเ้าค่ะ” หลิวจื่อจินกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ทว่าภายในใจกลัดกลุ้มเป็อย่างถึงที่สุด นางไม่กลัวปิงมามาแต่นางกลัวกลุ่มคนที่หนุนหลังปิงมามา อีกอย่างพวกนางตอนนี้เป็เหมือนคนตาบอดคลำทาง ด้วยทั้งชีวิตอาศัยอยู่แต่ในเมืองหลวงแคว้นฉิน ป่าทมิฬเป็อย่างไร พรรคเพลิงจันทรามีหน้าตาอย่างไรล้วนไม่เคยเห็นด้วยตาสักครั้ง อีกทั้งสถานการณ์ในพรรคเพลิงจันทราในตอนนี้เป็อย่างไรนางก็ไม่เคยรับรู้มาก่อน แต่เล็กจนโตรู้ว่าเพียงว่าตนเองคือศิษย์ของท่านประมุข ทว่าพวกนางกลับไม่เคยย่างเท้าเข้าพรรคเพลิงจันทราแม้สักครั้ง มีเพียงคำบอกเล่าจากมั่วมามาบ้างเท่านั้นที่ทำให้พวกนางเชื่อมโยงตนเองกับพรรคเพลิงจันทราได้บ้าง ดังนั้นในใจของหลิวจื่อจินตอนนี้เต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม นางล้วงป้ายหยกสีดำออกมาจากอกเสื้อก่อนมองมันด้วยสีหน้าลังเล นี่คือหยกแสดงฐานะ นางและหลิวจื่อจี้ต่างมีคนละชิ้น มั่วมามาบอกว่าสามารถใช้เพื่อออกคำสั่งหรือขอความช่วยเหลือจากสาขาของพรรคในเมืองต่าง ๆ ได้
ก๊อก ๆ ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมเสียงเสี่ยวเอ้อร์ “แม่นาง น้ำร้อนขอรับ”
หลิวจื่อจินเก็บป้ายหยกก่อนลุกไปเปิดประตู ครั้นประตูอ้าออกก็มีลมสายหนึ่งผ่านวูบเข้ามา หลิวจื่อจินเบี่ยงกายหลบพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เ้ามาแล้ว”
“พี่สาว ท่านกับคุณหนูเป็อย่างไรบ้าง” หลิวจื่อจี้พุ่งไปข้างเตียง มองมู่เซียวหลันด้วยสีหน้าเป็กังวล
หลิวจื่อจินรับอ่างน้ำร้อนมาจากเสี่ยวเอ้อร์ก่อนส่งสายให้ฉางิ ชายหนุ่มทำสีหน้าไม่เต็มใจ รับถาดอาหารมาจากเสี่ยวเอ้อร์อีกคนก่อนยกเท้าเข้าไปด้านใน หลิวจื่อจินปิดประตู เดินไปข้างเตียง วางอ่างน้ำลงบนโต๊ะก่อนนั่งลง
“ข้าเอง ข้าเอง” หลิวจื่อจี้รีบเข้าไปแย่งผ้าขนหนูมาจากมือหลิวจื่อจิน บิดน้ำพอหมาดแล้วจึงค่อยเช็ดลงบนใบหน้าของมู่เซียวหลันด้วยความชำนาญ
หลิวจื่อจินปลดผ้าม่านลง ยกเท้าเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร รินน้ำชาใส่ถ้วยก่อนมองฉางิด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ฉางิรู้สึกอึดอัดใจเป็อย่างมาก เขายกมือลูบจมูกก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าไม่ยินยอม “เมื่อครู่ไม่นับ ข้าไม่ทันได้ตั้งตัว หากสู้กันอีกครั้งรับรองว่าข้าไม่แพ้ให้เ้าแน่”
“ที่แท้เ้าก็แพ้ให้กับพี่สาวข้านี่เอง” เสียงเยาะเย้ยของหลิวจื่อจี้ดังลอดมาจากผ้าม่าน
ฉางิกำหมัดแน่น คิดย้อนกลับไปทีไรเขาก็ให้รู้สึกอึดอัดใจยิ่งกว่าเดิม ทั้ง ๆ ที่เขาและนางมีระดับพลังปราณเท่ากันแท้ ๆ แต่เหตุใดเขาถึงแพ้ให้นางเพียงสองกระบวนท่า ช่างน่าขายหน้าเสียจริง
หลิวจื่อจินยกมุมปากเล็กน้อย ก่อนหน้านี้ ตอนที่นางแบกมู่เซียวหลันหลบฝูงชนออกมา ด้านหน้ากลับมีบุรุษผู้หนึ่งยืนขวางหน้า รูปร่างเขาสูงใหญ่ท่วงท่าสง่างาม ยืนเอามือไพล่หลังพลางกล่าวกับนางด้วยสีหน้าสงบนิ่งแกมหยิ่งทะนงว่า “แม่นางหลิวจื่อจินกำลังคิดทำการใด เ้าจะพาพระชายาหนีไปไหนหรือ” หลิวจื่อจินไม่พูดพร่ำให้มากความ นางวางมู่เซียวหลันลงบนพื้น กำมีดสั้นในมือแน่นแล้วพุ่งเข้าใส่ชายหนุ่มด้วยความเร็วแทบมองไม่เห็น แต่ก่อนที่นางจะปาดคอปลิดชีพให้จบเื่กลับมีเสียงห้ามของมู่เซียวหลันดังขึ้น “จื่อจินหยุดมือ” มู่เซียวหลันเงยหน้าพลางยกมือห้าม นางมองฉางิก่อนเอ่ยถาม “เ้าคือใคร”
ฉางิแตกตื่นใ ดวงตาสั่นไหวระริก เมื่อสะบัดตัวหลุดจากอุ้งมือของหลิวจื่อจินจึงยกมือคำนับ “ข้าน้อยฉางิ เป็องครักษ์ที่อี้จวิ้นอ๋องส่งมาคุ้มครองพระชายาขอรับ”
มู่เซียวหลันพยักหน้า “พี่ชายอี้จวิ้นอ๋องช่างมีน้ำใจ แต่ตอนนี้ข้าถูกพิษจากปิงมามา จำเป็ต้องรีบไป ขอองครักษ์ได้โปรดเปิดทาง”
ฉางิหรี่ตาครุ่นคิด แท้จริงพวกนางถูกปิงมามาหักหลังหรือนี่ “ในเมื่อเป็เช่นนี้ ให้ข้าน้อยคุ้มกันพระชายากลับจวนอ๋องดีหรือไม่”
หลิวจื่อจินประคองมู่เซียวหลันขึ้น แบกนางขึ้นหลังก่อนปรายตามองฉางิ “เ้าแอบตามมาตั้งนาน จุดประสงค์แท้จริงคือเพื่อคุ้มกันคุณหนูหรอกหรือ”
โม่หลันพิงศีรษะกับไหล่ของหลิวจื่อจิน กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า “ไปเถิด”
ฉางิเปิดทางพลางมองทั้งสองด้วยสีหน้าสับสนราวทำอะไรไม่ถูก หลิวจื่อจินหยุดฝีเท้าเอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านองครักษ์ หากไม่รบกวนจนเกินไป ขอท่านช่วยส่งข่าวให้หลิวจื่อจี้มาหาข้าที ขอบคุณล่วงหน้า”
4K
